ลู่หมิงชวนมองการกระทำของพี่ชายแท้ ๆ อยู่ในสายตา สายตาจับอยู่ที่กาน้ำชาบนเตาเล็ก เขารู้สึกอยู่เสมอว่าท่าทางที่พี่ชายลองอุณหภูมิน้ำเมื่อครู่นี้ ก็เพื่อรอให้น้ำเดือดแล้วสาดใส่ตน
ลู่หมิงชวนยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แม้เขาจะมีฝีมือการต่อสู้เต็มตัว แต่กลับหวาดกลัวพี่ชายแท้ ๆ ของตนอย่างที่เป็นมาแต่กำเนิด
เมื่อลู่หมิงจางเห็นเขาไม่ขยับ จึงลดสายตาลง เอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเริ่มไม่สบอารมณ์ “จะถามอะไรก็เข้ามานั่งแล้วค่อยพูด หากไม่มีอะไรจะพูด ก็ไสหัวออกไป”
ลู่หมิงชวนคิดในใจว่า คนที่ผิดมิใช่ตน จึงเดินไปนั่งขัดสมาธิหลังโต๊ะเตี้ย
“พี่ใหญ่ช่างมีแผนการแยบยล ตั้งใจส่งข้าออกจากเมืองหลวงกระมัง?”
ลู่หมิงจางไม่หลบเลี่ยง ตอบตามตรงว่า “ใช่”
“พี่ใหญ่ไม่คิดหรือว่าวิธีการนี้ต่ำช้าเกินไป?” ลู่หมิงชวนมีอารมณ์ขุ่นมัว จึงเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เอ่ยถามอย่างคาดคั้น
ลู่หมิงจางมิได้โกรธเคืองที่ลู่หมิงชวนพูดจาไม่เกรงใจ และไม่ตอบว่าตนต่ำช้าหรือไม่ กลับถามว่า “ข้าถามเจ้า เจ้าจงตอบตามจริง ต่อให้ข้าไม่ย้ายเจ้าออกไป เจ้าคิดจะรับนางเข้าจวนเป็นภรรยาอย่างไร ในเมื่อข้าไม่ขัดขวาง”
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้พี่ใหญ่เป็นห่วง น้องมีวิธีของตนเอง”
ลู่หมิงจางคล้ายได้ยินเรื่องน่าขัน จึงถามว่า “เจ้ามีวิธี? ไม่ว่าเจ้าจะทำเรื่องใด ที่ผ่านมาก็เป็นข้าคอยเก็บกวาดให้ทั้งนั้น เจ้ามีวิธีอะไร?”
“คำว่า ‘มีวิธี’ นี้ เจ้าพูดเพื่อหลอกตัวเองหรือหลอกนาง?” ลู่หมิงจางถามอีกครั้ง
ลู่หมิงชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ข้าจะเกลี้ยกล่อมมารดาให้เห็นด้วย”
ลู่หมิงจางรับคำ “อืม” ตามเขา แล้วถามต่อ “ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะเกลี้ยกล่อมมารดาได้หรือไม่ แล้วทางฮูหยินสกุลเซี่ยเล่า เจ้าคิดจะขอความยินยอมจากนางอย่างไร? สตรีผู้นั้นยกนางให้หวังชิ่งเป็นอนุ เจ้าเห็นว่าจะทำอย่างไร?”