อดีตที่ผ่านมา รายละเอียดที่นางเคยมองข้าม ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อย
ในลานเรือน เสียงร่ำไห้ของลู่หว่านเอ๋อร์ยังดังไม่หยุด “ท่านพ่อ ลูกขอคารวะท่านแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตเซี่ยหลาง”
ทว่าไม่ว่าลู่หว่านเอ๋อร์จะโขกศีรษะกระแทกพื้นจนแทบกระอักเลือดเพียงใด ประตูห้องนั้นก็ยังคงปิดสนิทไม่ไหวติง
ยามที่ไต้อิงคิดว่านางจะล้มเลิก ลู่หว่านเอ๋อร์กลับคลานเข่าทรุดโทรมไปยังขั้นบันได คุกเข่าหน้าประตู ฝ่ามือทุบกระหน่ำบานประตูราวกับคลั่ง ตะโกนเสียงแหบแห้งดังก้องไปด้วยความบ้าคลั่งที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและอนาคตทั้งหมด
“ลูกอกตัญญู! ไร้ยางอาย! ไม่ได้เตรียมของหมั้นหกอย่าง ก็สูญสิ้นกายบริสุทธิ์แล้ว!”
คำพูดนี้ประหนึ่งฟ้าผ่าเรียบราบ ทุกคนทั้งในและนอกลานได้ยินกันถ้วนหน้า
ผู้มีปัญญาได้แต่สาปส่งที่ตนมาอยู่ในเหตุการณ์ อยากควักลูกตา หั่นใบหูทิ้ง ส่วนพวกโง่เขลาเบาปัญญากลับคิดว่าวันต่อ ๆ ไปจะมีเรื่องเล่าสนทนา
ในที่สุด ท่ามกลางเสียงคำรามแหลกฟ้าทะลวงเมฆนี้ ประตูห้องก็เปิดออก
ลู่หมิงจางยืนหน้าประตู สายตาต่ำกวาดมองบุตรสาวบนพื้น มือยกขึ้น “เพี๊ยะ!” ตบลงบนใบหน้านางอย่างแรงจนลู่หว่านเอ๋อร์ล้มคว่ำลงกับพื้น น้ำเสียงเย็นเยียบดังมา
“จะเอาหน้าไหม?”
มีคนพยุงลู่หว่านเอ๋อร์ออกไป แต่ยังคงถูกกักบริเวณเช่นเดิม ทว่าไต้อิงรู้ว่า คำพูดที่ทำลายตัวเองของลู่หว่านเอ๋อร์ได้พลิกสถานการณ์แล้ว
เซี่ยหรงไม่ต้องตาย การแต่งงานระหว่างสกุลเซี่ยและสกุลลู่เป็นเรื่องที่ตอกตะปูแน่นอน ไม่นานก็จะถูกนำขึ้นหารือ