นางปัดมือสาวใช้ที่อยู่ข้างกายออก แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามา มองสบตาของไต้อิง แล้วยิ้มพลางจับมือของนางขึ้นมา ลูบหลังมือไต้อิงเบา ๆ สองที เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมห่วงใยว่า “อยู่จวนสกุลลู่ทุกอย่างดีหรือไม่?”
“ย่อมดีอยู่แล้ว” ไต้อิงตอบ
ไต้หว่านหรูพยักหน้า มือที่เย็นเฉียบข้างหนึ่งตบหลังมือไต้อิงอีกครั้ง ปากก็เอ่ยคำว่า “ดี” สองคำติดกัน
ไต้อิงพลันคว้ามือนางไว้แน่น กำไว้ไม่ปล่อย เผยให้เห็นฟันขาวเป็นแถว “ท่านป้าล่ะ? ระยะนี้สบายดีหรือไม่?”
ไต้หว่านหรูสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน อยากดึงมือกลับจากมือไต้อิง แต่กลับพบว่าแรงนางหนักหน่วงยิ่ง ดึงสองสามครั้งก็ไม่หลุด ฝืนยิ้มตอบว่า “ข้าเองก็สบายดี”
ไต้อิงพยักหน้า ฝ่ามือออกแรง กระตุกไต้หว่านหรูเข้ามาใกล้ ก้มลงกระซิบข้างหูนางว่า “ท่านป้าก็ต้องรักษาตัวด้วย…” หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า “อย่าได้สุขจนเกิดทุกข์เชียว…”
ไต้หว่านหรูออกแรงดึงมือกลับ ใบหน้านางไม่หลงเหลือแววปีติยินดีแม้แต่น้อย ซีดขาวสลับเขียวคล้ำ แทบอยากจะแทะกระดูกไต้อิงทีละชิ้น ๆ แล้วขากถ่มทิ้ง
ความปลาบปลื้มที่นางแสดงออกมาล้วนเสแสร้งทั้งสิ้น หลังจากบุตรชายถูกขังคุก ลู่หว่านเอ๋อร์ถูกกักบริเวณ นางจนหนทางจึงมาอ้อนวอนต่อหน้าไต้อิง
เพื่อช่วยบุตรชาย นางยอมทิ้งทุกอย่าง ทำตามที่ไต้อิงบอกทุกประการ แต่ไต้อิงกลับเพียงหยอกล้อนางเล่น
สุดท้าย เซี่ยซานกับนางคู่สามีภรรยาหมดใจต่อกัน เซี่ยเจินกับนางแม่ลูกผูกใจเจ็บ เซี่ยหรงออกจากคุกมา ท่าทีต่อนางก็เย็นชาห่างเหิน
นางกลายเป็นคนบาปของทั้งตระกูล ไม่มีใครต้อนรับนาง
ดังนั้น นางจึงโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของไต้อิง เพราะนางคอยยุแยงข้างหูลู่หมิงจาง ทำให้การแต่งงานระหว่างสกุลลู่และสกุลเซี่ยปั่นป่วน หลังจากนั้นเซี่ยหรงต้องโทษขังคุก ก็ต้องเป็นเพราะนางเช่นกัน