ไต้หว่านหรูเห็นหญิงรับใช้เดินลุกลนเข้ามา กำลังจะเอ่ยดุ แต่กลับได้ยินว่าจวนสกุลลู่ส่งคนมา นางก็ลุกพรวดขึ้นทันที จนไม่ได้ยินประโยคหลังเข้าหู
“จวนสกุลลู่ส่งคนมาแล้วหรือ!”
“เจ้าค่ะ มีแม่นมมาสองสามคน”
ไต้หว่านหรูมีสีหน้าเปล่งปลั่งขึ้นทันที สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว ต้องส่งคนมาเจรจาสู่ขอเป็นแน่
“เร็วเข้า พาแขกเข้ามา” ไต้หว่านหรูสั่งหญิงรับใช้ให้ต้อนรับแขก พลางกำชับสาวใช้ให้เตรียมน้ำชาและขนม
หญิงรับใช้ไปได้ครู่เดียว ก็นำแม่นมผู้แต่งกายหรูหรา สวมทองใส่เงินเข้ามาหลายคน พอเข้ามาก็ยิ้มพลางคำนับไต้หว่านหรู
ไต้หว่านหรูเชิญให้นั่ง ตอนแรกพวกนางไม่ยอมนั่ง เกรงใจกันอยู่ครู่หนึ่ง จึงนั่งลงตามคำเชื้อเชิญ สาวใช้รินน้ำชา จัดวางขนม
“ช่วงนี้ฮูหยินผู้เฒ่าสบายดีหรือไม่” ไต้หว่านหรูถาม
“สบายดีเจ้าค่ะ ยังถามถึงคุณหนูของท่านอีกด้วย” หญิงรับใช้เหล่านั้นยิ้มตอบ
แต่ไต้หว่านหรูคิดผิดตั้งแต่แรก นึกว่าสกุลลู่มาเพื่อเรื่องงานแต่งงานของบุตรสาวทั้งสอง เมื่อไม่มีใครชี้แนะ ความคิดก็ยิ่งห่างไกลขึ้นเรื่อยๆ มองว่าคำพูดของอีกฝ่ายเป็นเพียงการทักทายตามมารยาท ไม่ได้คิดอะไรมาก
“การที่ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวถึง นับเป็นบุญของแม่หนูเจินบ้านเรา เมื่อวานนางยังมาบ่นถึงหว่านเจี่ยเอ๋อร์ต่อหน้าข้าเลย” ไต้หว่านหรูพูดไปเรื่อยเปื่อย “เด็กคนนี้ตั้งแต่เล็กไม่มีพี่น้องหญิงสนิท พอได้พบคุณหนูน้อยของท่าน ก็สนิทเหมือนพี่น้องแท้ๆ”
พูดจบ ไต้หว่านหรูก็สังเกตว่าแม่นมของสกุลลู่ยิ้มเงียบ มองนาง รอคอยเงียบๆ ให้พูดอะไรต่อ
ทำให้นางคาดเดาสถานการณ์ไม่ถูกไปชั่วขณะ จึงหันไปสั่งหญิงรับใช้ข้างกายว่า “ไปนำนามบัตรของนายท่านน้อยออกมา”
ตามธรรมเนียมการสู่ขอ ควรเป็นฝ่ายชายไปบ้านฝ่ายหญิง แต่ประตูสกุลลู่สูงกว่าสกุลเซี่ยมากนัก สกุลเซี่ยจะกล้าบุกไปได้อย่างไร เรื่องมารยาทจึงไม่ได้ถือตามนี้
แม่นมคนหนึ่งที่นั่งด้านล่างเป็นคนแรกที่ตอบสนอง รู้ว่าฮูหยินสกุลเซี่ยคนนี้คิดไปคนละทาง จึงรีบเปลี่ยนเรื่องว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าชอบให้คนรุ่นหลังมาชุมนุมกันคึกคัก ได้ยินเสียงหัวเราะ เห็นไหมเล่า จึงให้พวกเรามารับคุณหนูของท่านไปพักที่จวนสกุลลู่สักช่วง ไม่รู้ว่าฮูหยินจะยอมหรือไม่”