ลู่หมิงจางรับตัวนางกลับจวนสกุลลู่ มิได้ส่งไปเรือนหล่านเยว่ ตรงดิ่งกลับเรือนอีฟางจวีของตน ไม่นานเรือนประธานก็ทราบข่าว
ครั้นเขาอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายแล้ว ก็ไปยังเรือนประธาน
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่มิได้ไต่ถามเหตุผล เอ่ยขึ้นก่อนว่าให้เขาส่งตัวนางออกไป
เผชิญข้อเรียกร้องแข็งกร้าวของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ ลู่หมิงจางมิได้โต้แย้ง กลับเล่าความทุกข์ยากที่ไต้อิงประสบหลังจากออกจากสกุลลู่ให้ฟัง
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ได้ฟังแล้วนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
“สกุลเซี่ยนั่นนอกจากเซี่ยหรงแล้ว ก็ไม่มีใครดีสักคน”
ลู่หมิงจางตอบรับ
ต่อมา ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่มองบุตรชาย กล่าวอีกว่า “เจ้าอย่ามาตบตา ต่อให้คุณหนูอิงถูกกดขี่ หากเจ้าคิดจะจัดการเรื่องนี้ ก็เพียงคำพูดของเจ้า เหตุใดต้องก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้”
ลู่หมิงจางผงกศีรษะ กล่าวว่า “ท่านแม่กล่าวถูกต้อง คิดจะจัดการเรื่องนี้ง่ายดาย เพียงแต่...บุตรหมายปองคุณหนูนางนี้”
“เจ้า...นี่ช่างเหลวไหล!”
สำหรับฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ บุตรชายยอมรับสตรีเข้าจวนเป็นเรื่องดียิ่ง
นางกลัดกลุ้มเรื่องนี้มานานนับปี แต่เขาเป็นคนมีจุดยืนหนักแน่น ในจวนไม่มีผู้ใดตัดสินใจแทนเขาได้ แม้นางผู้เป็นมารดาก็มิอาจ
ตามปกติ เมื่อได้ยินเขายินยอมรับอนุภรรยา นางควรยินดี ทว่าคุณหนูอิงนางนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณชายน้อยสกุลเซี่ย คุณชายเซี่ยก็มีสัมพันธ์กับหลานสาวของตน
“ไม่ด้าย คนอื่นข้าไม่ว่า แต่คุณหนูนางนี้ไม่ได้”
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่รำลึกขึ้นได้ว่า ทุกสิ่งมีร่องรอยแต่แรก หลายครั้งที่คุณหนูนางนี้มาถึงเรือนประธานก่อน แล้วบุตรชายของนางก็ตามมาติดๆ
อีกทั้งที่เขาอ้างว่าไปราชการที่เมืองชิงเฉิง ช่างบังเอิญนัก เมืองชิงเฉิงกับผิงกู่ประชิดกัน ประหนึ่งเดินทางไปส่งคุณหนูนางนั้นโดยเฉพาะ
อ้างว่าไปเยี่ยมขุนนางเก่าแก่ ทั้งที่ร่างกายไม่สบาย น่าจะผัดผ่อนได้ แต่กลับลากสังขารที่ป่วยออกเดินทาง
อีกทั้งวันไหว้พระจันทร์ เขาผู้ไม่เคยสนใจการแสดงตามโรงมหรสพ กลับเหมาชั้นสามของหอเซียงอย่างกะทันหัน ไม่เคยมีมาก่อนในหลายปี ก็เพิ่งมีเมื่อคุณหนูอิงมาถึง