นางตั้งใจจะเอ่ยขอบคุณต่อหน้าเซี่ยหรง แม้ไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีใด แต่ด้วยความเข้าใจในตัวไต้หว่านหรู การเปลี่ยนท่าทีของนางภายในชั่วข้ามคืนย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ด้วยเหตุนี้ นางจึงอยากขอบคุณต่อหน้า ทว่า ผ่านมาหลายวันแล้ว เซี่ยหรงก็หาได้กลับจวนไม่
ขณะกำลังครุ่นคิด ก็มีคนเดินเข้ามาในเรือน เป็นมามาของไต้หว่านหรู เข้ามาคำนับ
“คุณหนูญาติ เชิญไปที่ห้องโถงใหญ่สักครู่เจ้าค่ะ”
“มีเรื่องอันใด?” ไต้อิงมองยายผู้นั้น
“ฮูหยินขอเชิญท่านไปเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องอันใด พวกบ่าวจะรู้ได้อย่างไร” มามาตอบ “คุณหนูรีบไปเถิดเจ้าค่ะ อย่าให้ฮูหยินต้องรอนาน”
เมื่อไต้หว่านหรูเห็นไต้อิง ก็เผยรอยยิ้มสดใส จูงมือนางนั่งลง
“ลูกเอ๋ย เจ็บป่วยไม่กี่วัน ซูบผอมไปทั้งหน้า”
การเปลี่ยนแปลงกะทันหันของไต้หว่านหรูทำให้ไต้อิงปรับตัวไม่ทัน จึงชักมือกลับ เอ่ยปากว่า “ท่านอาเรียกอาอิงมามีเรื่องให้สั่งเสียหรือ?”
“สั่งเสียอะไรกัน” เสียงหัวเราะเบา ๆ ลอดไรฟันขาว “เฮ้อ เรียกเจ้ามาเพราะจะบอกเรื่องหนึ่ง สกุลหวังกำหนดวันแล้ว เป็นวันที่แปด”
ว่าแล้วก็ขยับนิ้วคำนวณ หัวเราะอีกครั้ง “ก็อีกสิบวันนับจากนี้”
ไต้อิงไม่ได้พูดอะไร ค่อย ๆ หลุบตามองริมฝีปากของไต้หว่านหรูที่ยิ้มจนหุบไม่ลง
การไม่เอะอะโวยวายของไต้อิงกลับทำให้ไต้หว่านหรูแปลกใจ
คืนนั้นบุตรชายมาหานาง ข่มขู่นางด้วยอนาคตราชการและการสมรสเพื่อไต้อิง นางจึงต้องยอมรับปากชั่วคราว
ในความคิดของนาง หากไต้อิงรู้ว่าจะต้องไปเป็นอนุภรรยาที่สกุลหวัง แม้ไม่ถึงกับร่ำไห้อาละวาด แต่ก็ไม่น่าจะมีท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้ รอยยิ้มจอมปลอมจึงหุบลง แป้งฝุ่นตรงรอยยิ้มปรากฏร่องลึกสองเส้น
เมื่อไต้หว่านหรูเก็บสีหน้ายิ้มแย้มจนหมดแล้ว ไต้อิงจึงเอ่ยปากว่า “อาอิงมีข้อกังขาอยู่ข้อหนึ่งตลอดมา ไม่เคยคลายได้ ใคร่ขอถามท่านอา”
ไต้หว่านหรูพยักหน้า “ว่ามา”
“ท่านอาเกลียดข้า ข้อนี้ข้าทราบดี เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านจึงเกลียดข้าถึงเพียงนี้”
ไต้หว่านหรูมีสีหน้าเย็นชา มองไต้อิงนิ่ง
“เพราะมารดาข้า? หรือเพราะท่านรู้สึกว่าข้าได้รับความสนใจจากญาติผู้พี่มากเกินไป? หรือว่าความเลวร้ายนี้หาได้มีสาเหตุไม่ ท่านเพียงต้องการที่ระบาย การกดขี่ข้าทำให้ท่านสมใจ?”