ไต้อิงคออ่อน ฤทธิ์สุราตื้นเขิน เพียงไม่กี่จอกก็เริ่มวิงเวียน อาศัยจังหวะที่เคลิบเคลิ้มเล็กน้อย เอ่ยถามข้อกังขาที่เก็บงำในใจมาตลอด
"ใต้เท้าปฏิบัติต่ออาอิงแตกต่างจากผู้อื่น เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น"
ถามจบก็เบือนมองลู่หมิงจาง
เขาเคยดื่มสุรามาแล้วในงานเลี้ยงวังหลวง ยามนี้ผ่านลำคอไปอีกหลายจอก ใบหน้าจึงไร้ความเย็นชา อาบด้วยไออุ่นแดงเรื่อ ดวงตาชุ่มฉ่ำด้วยประกายแสงที่ผิดแผก
ลู่หมิงจางใช่ว่าจะเป็นคนที่ใครถามอะไรก็ตอบไปเสียทุกเรื่อง ได้ยินแต่เขาย้อนถาม: "ข้าปฏิบัติต่อเจ้าต่างไปอย่างไร"
"ใต้เท้ามีความอดทนต่ออาอิงมากกว่า ต่อให้สีหน้าเคร่งขรึม ทว่าก็หาเหมือนไม่…"
"เช่นนั้นเจ้าว่าเป็นเพราะเหตุใด" ลู่หมิงจางยังคงถาม
คำถามเช่นนี้จะให้ไต้อิงตอบได้อย่างไร
ลู่หมิงจางเห็นนางจนหน้าแดงก่ำ หัวเราะพรืดเบาๆ: "มิใช่เจ้าบอกให้ข้าทะนุถนอมเจ้ามากหน่อยหรือ เหตุใดพอดีกับเจ้า เจ้ากลับมีสีหน้ากลัดกลุ้ม หากต้องก่อความกังวลฟุ้งซ่านด้วยเหตุนี้ มิเป็นบาปกรรมของข้าหรอกหรือ"
ไต้อิงนิ่งงัน วันนั้นในยามคับขัน นางร้องเรียกเขาว่าอาเขย
"ดังนั้น…ที่ใต้เท้าปฏิบัติต่ออาอิงแตกต่าง เป็นความเอ็นดูแบบผู้อาวุโสต่อผู้น้อยหรือ" นางตั้งใจทำน้ำเสียงให้ผ่อนคลาย
ลู่หมิงจางพิจารณาบนใบหน้านางครู่หนึ่ง ก่อนรินสุราให้ตนเองอีกจอก กล่าวโดยไม่เงยหน้า: "ใช่"
คำตอบนี้ทำให้นางรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก บางทีมีเพียงคำตอบนี้เท่านั้นที่ทำให้เรื่องเรียบง่ายขึ้นได้
"บนโลกนี้คนที่ดีต่อข้ามีไม่มาก ใต้เท้าคือหนึ่งในนั้น"
ไต้อิงเมาเล็กน้อย พอเมาแล้วคำพูดก็มากมาย ในระหว่างที่นางพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด บานประตูก็ถูกเคาะ เสียงของฉางอานดังมาจากด้านนอก
"คุณชาย ซูเสี่ยวเสี่ยวจากเรือนลี่ชุนคอยอยู่ที่หอเซียง ขอเข้าพบใต้เท้าสักครั้ง"
ลู่หมิงจางยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรมาก กลับเป็นไต้อิงที่ใจกระตุกวูบ
"เรื่องแค่นี้ยังมารายงานถึงข้าอีก? ฝึกปรือเสียบ้างหรือไร?" ลู่หมิงจางกล่าว
นอกประตูเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงก็ดังมาอีกครั้ง: "ซูเสี่ยวเสี่ยวกล่าวว่า นางรู้จักคุณหนูไต้ และคุณหนูไต้เป็นผู้พามาแนะนำ"
ลู่หมิงจางมองไปทางไต้อิง น้ำเสียงทุ้มต่ำลง: "เจ้าเป็นคนพานางมาหรือ"