หอเซียงเบื้องล่างการแสดงไม่ขาดสาย เสียงปรบมือและโห่ร้องดังเป็นระลอก ทว่าไต้อิงมิได้ใส่ใจ สายตาคู่หนึ่งของนางเฝ้ารอคอยผู้นั้น
ภายในม่านหลังอัฒจันทร์ ก็มีผู้หนึ่งเฝ้ารอคอยเช่นกัน ผู้นั้นคือซูเสี่ยวเสี่ยว
ความคิดของซูเสี่ยวเสี่ยวง่ายดายยิ่ง นางเพียงต้องการให้ลู่หมิงจางรู้จักนาง เห็นนาง ค่ำคืนนี้ นางจะปรากฏกายด้วยท่วงท่าอันงดงามที่สุด เข้าสู่สายตาของเขา
ขณะนั้น เสียงเบื้องล่างหอเซียงค่อยๆ หนาหูขึ้น ผู้ที่เห็นเกี้ยวผ้าม่านสีม่วงเป็นคนแรกคือไต้อิง และยังมีบ่าวรับใช้ที่มาแจ้งข่าวแก่ซูเสี่ยวเสี่ยว
ซูเสี่ยวเสี่ยวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินไปริมม่าน แหวกม่านโปร่งมองออกไป ก็เห็นผู้คนแหวกทาง เกี้ยวใหญ่แปดหามผ้าม่านม่วงเคลื่อนมาอย่างเชื่องช้า หยุดอยู่หน้าเรือนลี่ชุน
ท่ามกลางการอารักขาของเหล่าทหาร ชายผู้หนึ่งสวมชุดขุนนางสีแดงม่วงก้าวลงจากเกี้ยว ฉากที่เดิมเงียบสงัด ยิ่งเงียบงันกว่าเดิม
แขกผู้ดีในห้องวิเศษอีกหลายแห่งของหอเซียงเห็นภาพนี้อยู่ในสายตา
“ยากจะพบ ยากจะพบ แม้แต่สกุลลู่ก็ยังมาหอเซียง” ชายหนุ่มหันไปหาผู้มีหนวดเคราดอกเลาข้างกาย “ท่านพ่อ ท่านดู”
ผู้มีหนวดเคราดอกเลาผู้นี้คืออัครมหาเสนาบดีอวี๋ซิ่น ซึ่งเคยประทะกับลู่หมิงจางในงานเลี้ยงวังหลวง
อวี๋ซิ่นหรี่ตาที่ขุ่นมัวเล็กน้อย ลูบเคราแล้วหัวเราะเบาๆ แวบหนึ่ง “เขาเปลี่ยนนิสัยตั้งแต่เมื่อใดกัน เมื่อก่อนแก่ยิ่งกว่าคนแก่เสียอีก ปีนี้กลับมาร่วมสนุก”
อีกด้านหนึ่ง ชายร่างกำยำหลายคนอ้าปากค้างพูดไม่ออก
“นายท่าน! ข้าน้อยมิได้ดูผิดไปใช่หรือไม่ นั่นคือท่านเจ้ากรมของพวกเรา?”
ผู้ที่พูดชื่อสวีเซิ่ง ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารราบ เป็นผู้บังคับบัญชากรมทหารราบแห่งสามกรมด้วย
ค่ำนี้ในงานเลี้ยงวังหลวง เขาเป็นคนแรกที่เอ่ยปากเชิญผู้บังคับบัญชาของพวกเขามาชมการแสดงที่หอเซียง
ขณะนี้ อีกผู้หนึ่งกล่าวว่า “เป็นท่านเจ้ากรมของพวกเราจริงๆ คงจะมาด้วยมากับญาติพี่น้องในเรือน”
ผู้นี้ชื่อหลี่เฮ่อ เช่นเดียวกับสวีเซิ่ง เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของลู่หมิงจาง เป็นผู้บังคับบัญชากรมทหารม้าแห่งสามกรม ผู้บัญชาการทหารม้า