ไต้อิงหันกลับมามองลู่หมิงจาง
นางเดิมตั้งใจมาขอขมา แต่ลู่หมิงจางกลับถามนางว่า หากเขายังคงโกรธอยู่ นางจะทำเช่นไร นางจึงตอบว่า คำขอร้องก่อนหน้านี้ที่ให้นางให้โอกาสนางรอดชีวิตสักครั้งในยามคับขันนั้น ถือเป็นโมฆะ
เขามีความตามใจนางอย่างอธิบายไม่ถูกเสมอมา ส่วนนางก็เคยตัวจนไม่เกรงกลัวสิ่งใด
ทว่า ไต้อิงไม่คาดคิดว่า ลู่หมิงจางได้ยินดังนั้นจะพยักหน้า
“ดี เช่นนั้นข้าก็รับปาก ถอนคำพูดนั้นกลับคืน”
ไต้อิงตะลึงงัน จริงหรือ… ถอนกลับคืนจริง ๆ ? ดังนั้นจึงเปลี่ยนท่าทีถือดีเมื่อครู่ เห็นถ้วยชาข้างมือลู่หมิงจางว่างเปล่า จึงรีบรินชาให้เขา พลางยิ้มประจบ
“อาเขย…”
“เรียกอาเขยก็ไร้ประโยชน์ ก่อนหน้านี้คิดว่าเจ้าเป็นคนไร้ความเด็ดเดี่ยว รู้จักแต่ผลประโยชน์เฉพาะหน้า วันนี้ท่าทีของเจ้าเช่นนี้ เพิ่งรู้ว่าประเมินเจ้าต่ำไป”
ลู่หมิงจางกล่าวพลางยกจอกชาขึ้น “มา อาเขยขอยกน้ำชาแทนสุรา ขอขมาต่อเจ้า”
ไต้อิงมีสีหน้าตะลึงงัน สมองยังพร่ามัว มือก็ยกจอกชาขึ้นดื่มจนหมดแล้ว
“ชานี้รสชาติเป็นอย่างไร” ลู่หมิงจางถาม
ไต้อิงฝืนยิ้ม “ค่อนข้างขม…”
กล่าวจบ หาข้ออ้างอันหนึ่งแล้วรีบร้อนจากไป ท่าทางค่อนข้างกระอักกระอ่วน
ลู่หมิงจางรินชาให้ตนเองอีกถ้วยหนึ่ง ยกจอกชาถึงริมฝีปาก อดหัวเราะออกมาไม่ได้
…
วันนี้ ท้องฟ้าแจ่มใส สมาชิกสกุลลู่เกิดอารมณ์เที่ยวเล่น ตัดสินใจไปเที่ยวที่เรือนพักตากอากาศนอกเมือง
ยามรุ่งอรุณ หมอกบางราวกับแพรโปร่งยังจางไม่หมด อากาศอบอวลด้วยความเย็นสดชื่น คล้ายอมความเย็นของใบมินต์ สูดเข้าเฮือกหนึ่งก็รู้สึกปลอดโปร่งทันที
วันนี้ไต้อิงสวมอาภรณ์ยาวสีเหลืองนกขมิ้นเข้ารูปเข้ารอย สีอ่อนละมุน ยิ่งขับทรวดทรงเอวองค์บางบางยิ่งนัก บนมวยผมปักปิ่นเงินเกลี้ยงเกลาดอกหนึ่งกับดอกไม้ประดับมุกเล็ก ๆ หลายดอก เรียบง่ายแต่แฝงความงดงาม
ก่อนออกเดินทาง ป้าข่งมามาระมัดระวังเป็นพิเศษ กำชับกุยเยี่ยนให้จัดเตรียมอาภรณ์อีกสองชุด ชุดหนึ่งเป็นเสื้อชั้นในผ้าแพรนิ่มสำหรับเปลี่ยน ส่วนอีกชุดเป็นเสื้อคลุมบุขนหนา สำหรับกันความหนาว
กุยเยี่ยนรับคำ แล้วนำเสื้อคลุมขลิบขนจิ้งจอกเทาตัวหนึ่งมาให้ไต้อิงสวม ขนนุ่มฟูเป็นกระจับ ล้อมกรอบใบหน้างามยิ่งแลดูโดดเด่น