เหล่าบ่าวไพร่ในเรือนแตกตื่นวุ่นวาย บนพื้นมีคนสองคน “พัวพันกันไม่ยอมเลิกรา”
ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อฉางอานเห็นภาพตรงหน้า ก็อดอยากหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ แน่นอนว่าเขาหัวเราะไม่ได้ ทั้งยังต้องฝืนกลั้นอย่างยากลำบาก
ครั้นไต้อิงได้ยินเสียงลู่หมิงจาง ก็สะดุ้งเฮือก เงยหน้ามองไปทางเขา และในช่วงที่นางเผลอนั่นเอง ลู่หว่านเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นจากพื้น คาย “ผ้า” ในปากออก แล้ววิ่งไปหาบิดา
นางยกมือชี้ไปทางไต้อิง ริมฝีปากบนล่างสั่นระริกอยู่นาน แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
สุดท้ายก็ร้อง “ฮือ...” แล้วลูบใบหน้าตนเอง ร้องไห้ตะโกนว่า “ตี...ตีข้า...นางตีหน้าข้า ท่านพ่อ แม้แต่ท่านยังไม่เคยทำใจตีข้าเลย...”
ลู่หมิงจางมองใบหน้าลู่หว่านเอ๋อร์ก่อน เห็นได้ชัดว่าแดงก่ำ ดูก็รู้ว่าตอนลงมือนั้นออกแรงไม่น้อย
จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว มองไต้อิงที่ยังนั่งอยู่บนพื้น
เมื่อเผชิญกับสายตาของลู่หมิงจาง นางคิดว่าตนควรทำเหมือนลู่หว่านเอ๋อร์ ร้องไห้สักหน่อย แสร้งทำท่าทางเช็ดน้ำตาสะอึกสะอื้น
แต่เวลานี้นางกลับร้องไห้ไม่ออก ได้แต่เบิกตากลมโตมองลู่หมิงจาง
สายตาของลู่หมิงจางจับอยู่ที่รอยถลอกบนแก้มนางก่อน รอยนั้นใหญ่เท่านิ้วโป้ง ผิวหนังถลอกแต่ไม่มีเลือดไหล จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปยังเท้าเปล่าของนาง ฝ่าเท้าดำคล้ำ
แล้วเขาก็หลับตาลงครู่หนึ่ง แทบไม่อยากมองต่อ ข้างหูยังมีเสียงธิดาร้องไห้โวยวาย หนวกหูจนปวดหัว
“พยุงคุณหนูใหญ่กลับเรือน” ลู่หมิงจางกล่าว
ลู่หว่านเอ๋อร์จะยอมให้เรื่องจบลงเช่นนี้ได้อย่างไร นางชี้ใบหน้าตนเอง แล้วยื่นเข้ามาข้างหน้า
“ท่านพ่อ เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ไม่ได้! ไม่ว่าลูกจะเป็นอย่างไร ลูกก็เป็นนายหญิงที่ถูกต้องของจวนนี้ ส่วนนางเป็นเพียงอนุภรรยา กล้าล่วงเกินผู้ใหญ่ ลงไม้ลงมือกับลูก หากครั้งนี้ไม่ลงโทษให้หนัก เกรงว่าพรุ่งนี้นางคงไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาเสียด้วยซ้ำ”
ลู่หมิงจางตวัดตามอง น้ำเสียงต่ำลง “อย่าเพิ่งร้อนใจ เจ้าและนางไม่มีใครหนีรอดไปได้ รอข้าสอบถามนางแล้วค่อยสอบถามเจ้า ควรใช้ทัณฑ์กายก็ใช้ทัณฑ์กาย ควรรับโทษไม้ตีก็รับโทษไม้ตี จะเป็นโทษเทียนชิงหนึ่งวา หรือโทษไม้แดงหนึ่งวา ย่อมตัดสินอย่างเป็นธรรม”