ไต้อิงอุ้มลู่ฉงตัวน้อยเดินออกมา คิดจะวางเขาลง กลับพบว่าเขาพันแขนรัดนางแน่นขึ้น ราวกับเด็กวานรที่เกาะเกี่ยวต้นไม้ซึ่งไม่แข็งแรงนัก
ไต้อิงเองยังเป็นหญิงสาวที่ยังมิได้ออกเรือน เด็กน้อยร่างกำยำ ตอนอุ้มขึ้นมายังพอรับน้ำหนักได้ แต่ไม่นานแขนก็เริ่มปวดล้า
“เจ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อยเถิด เหตุใดจึงวิ่งมาถึงคันทะเลสาบเองเล่า?”
ลู่ฉงกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ข้าอยากกินขนมหวาน แต่แม่นมไม่ยอม ข้าไม่อยากให้นางตาม”
“แล้วเหตุใดจึงแอบซ่อนตัวเล่า? พวกเรากำลังตามหาเจ้า”
“ท่านพ่อมา...ข้าไม่กล้าออกไป...ลุงใหญ่ก็มา...ยิ่งไม่กล้าออกไป...”
ไต้อิงพอเข้าใจเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ คิดจะถามอะไรอีก แต่ผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา แล้วอุ้มลู่ฉงน้อยออกจากอ้อมแขนไต้อิง
“โอย...คุณชายน้อยของข้า ท่านทำให้ข้าเดือดร้อนหาเสียนี่กระไร หากท่านเกิดเรื่อง ฮูหยินผู้เฒ่าเฉาคงถลกหนังข้าแน่”
ยายเถียนผู้เป็นหญิงรับใช้ดึงมือลู่ฉงพลางร่ำไห้น้ำมูกน้ำตาคละเคล้า ลู่ฉงเพียงก้มหน้านิ่ง ถูกยายเถียนลากจูงไป ระหว่างนั้นหันกลับมามองไต้อิงแวบหนึ่ง
ลู่หมิงชวนที่ยืนอยู่ไกลๆ เห็นเหตุการณ์ พลางหันไปกล่าวกับพี่ชาย “ดูท่าฉงเอ๋อร์จะชอบใจเด็กนั่นมาก”
ลู่หมิงจางชำเลืองมองลู่หมิงชวน “เจ้ากำลังคิดอะไรอีก”
ลู่หมิงชวนหัวเราะ “ตั้งแต่แม่ของฉงเกอร์จากไป ข้าก็ไม่มีใจจะแต่งภรรยาใหม่ วันนี้เห็นเด็กนี่…”
ลู่หมิงชวนยังพูดไม่ทันจบ ลู่หมิงจางก็ขัดขึ้น “เจ้าไปทำอะไรข้างนอก ข้าไม่ยุ่ง แต่อย่ามาเล่นสนุกในบ้าน”
“ข้างนอกก็ส่วนข้างนอก ข้าพอแยกแยะได้ ที่ข้าพูดคือจะแต่งงานใหม่เป็นเรื่องเป็นราวนะ”
“เจ้าอยากแต่งกับนาง?”
ลู่หมิงชวนเดิมคิดจะว่าเอาลองดูอีกที เสียงของลู่หมิงจางก็ดังขึ้นอีกครั้ง “คุณหนูไต้นั่นเป็นเพียงพ่อค้า ฐานะต่ำต้อย ไม่คู่ควรกับชาติตระกูลของเรา ต่อให้เจ้าอยากแต่ง ฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสองก็คงไม่ยอม...”
กล่าวจบยังเสริมอีกว่า “ข้าเองก็จะไม่ยินยอม”
ลู่หมิงชวนชะงักไปครู่หนึ่ง จึงถามว่า “เหตุใดท่านพี่จึงมาถือเรื่องชาติตระกูลด้วยเล่า? เรื่องของหว่านเจี่ยเอ๋อร์กับไอ้หนูสกุลเซี่ยนั่น ท่านก็ไม่เห็นว่าอะไร”