เซี่ยหรงหันศีรษะไปทางต้นเสียง ก่อนสาวเท้าเร็วไปยังหน้าต่างอีกบาน โน้มตัวออกไปด้านนอก
ไม่ดูยังดี พอดูแล้วพลันตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน แลเห็นคันดินริมทะเลสาบไกล ๆ สว่างไสวด้วยคบไฟมากมาย คบไฟเคลื่อนที่ไปมา ทั้งยังมีเสียงฝีเท้าม้ากระทบกันระส่ำ
"ท่านพี่ มาแล้ว คนจวนสกุลลู่มาแล้ว! ท่านรีบไปเถิด!" เสียงเซี่ยเจินดังมาจากด้านนอก
เซี่ยหรงชำเลืองไปทางไต้อิงแวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวจากไป
รอให้เซี่ยหรงไปแล้ว ไต้อิงก็เดินออกจากศาลาริมน้ำ ตรงไปยังเซี่ยเจิน ก่อนที่นางจะทันได้ตอบสนอง เสียง "เพี้ยะ!" ดังขึ้น หนึ่งฝ่ามือตบฉาดเข้าใส่ใบหน้าเซี่ยเจินจนเบี้ยวไปข้างหนึ่ง
"เจ้า...เจ้า...ตบข้า?! เจ้ากล้าตบข้า!"
ใบหน้าของไต้อิงไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ "มีอีกครั้ง อย่าหาว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องไม่ไว้หน้าเจ้า" พูดพลางเดินไปข้างกายนาง ชายตาลงต่ำ "ข้าเป็นแค่หญิงพ่อค้า สู้คุณสมบัติดุจทองหยกของน้องสาวลูกพี่ลูกน้องไม่ได้ เอาชีวิตไร้ค่าของข้า แลกอนาคตอันสดใสของเจ้า มองอย่างไร ข้าก็ได้กำไร"
เซี่ยเจินกุมใบหน้า ริมฝีปากสั่นระริก "ไต้อิง...เจ้า...เจ้า..." พูดอยู่นาน กลับพูดอะไรให้ชัดเจนไม่ได้สักประโยค
ไต้อิงไม่มีเวลาสนใจเซี่ยเจิน พากุยเยี่ยนเดินไปทางที่เกิดความวุ่นวาย พวกนางขึ้นฝั่งตรงนั้นก่อนหน้านี้ ลู่ซีเอ๋อร์และเสี่ยวลู่ฉงยังอยู่ที่นั่น
ไต้อิงยิ่งเข้าใกล้ หัวใจยิ่งเต้นแรงผิดปกติ ราวกับเกิดเรื่องอะไรขึ้น
คนพวกนั้นชูคบไฟ สวมเกราะเบา เดินไปมาบนฝั่ง เสียงเสียดสีของเกราะดังเคร้งคร้างทำให้อากาศตึงเครียดขึ้นมา
ริมทะเลสาบถูกคบไฟล้อมรอบ แสงไฟสว่างจ้าไปทั่วบริเวณ นางเร่งฝีเท้า ถลกชายกระโปรงขึ้น เกือบจะวิ่ง
ลู่ซีเอ๋อร์เห็นนาง ก็รีบเข้าไปหา ดวงตาคู่หนึ่งมีประกายชื้น
ไต้อิงเห็นนางเช่นนั้น ก็กวาดตามองไปรอบ ๆ มีเพียงลู่ซีเอ๋อร์กับบ่าวรับใช้จำนวนหนึ่ง ยังมียายแม่นมที่นั่งอยู่บนพื้นร้องไห้คร่ำครวญ
"คุณชายฉงล่ะ?"
ลู่ซีเอ๋อร์เหลือบตามองทะเลสาบแวบหนึ่ง สะอื้นตอบ "หายไปแล้ว..."