ลู่หมิงจางกล่าวจบก็ก้าวออกไปข้างนอก
ไต้อิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง แล้วเดินตามออกจากเรือนหลัก กลับไม่เห็นแม้เงาของผู้นั้นอีกแล้ว
เมื่อกลับถึงเรือนหล่านเยว่ นางทิ้งตัวลงนอนบนเตียง แขนขาแข็งทื่อ ไม่อาจข่มตาให้หลับ สมองล้วนวนเวียนด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้
กุยเยี่ยนสวมเสื้อคลุม หยิบเทียนหอมเล่มใหม่มา เปลี่ยนเล่มที่ใกล้มอดบนโต๊ะออก จากนั้นเดินมาที่ข้างเตียง เห็นไต้อิงยังไม่ยอมนอน
“คุณหนูยังไม่นอนอีกหรือ ดึกป่านนี้แล้ว รีบนอนเถิด”
ไต้อิงขยับตัวเข้าไปชิดด้านใน “ข้านอนไม่หลับ หัวสมองเต็มไปด้วยเรื่องราว อยู่เป็นเพื่อนคุยกับข้าสักหน่อย”
กุยเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ ปีนขึ้นเตียงนอนลง ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก แม้ในนามจะเป็นนายกับบ่าว แต่น้ำใจผูกพันลึกซึ้ง
“เจ้าว่าข้าควรทำเช่นไรดี” ไต้อิงถาม
“คุณหนูถามด้านไหนหรือ” กุยเยี่ยนพลิกกายหันมามองไต้อิง
ไต้อิงพูดกับตัวเองต่อ “ไม่อย่างนั้นพวกเราหนีไปกันดีหรือไม่”
“หนีไป?”
“ใช่ หนีไปจากนครหลวง หนีจากผิงกู่ ไปดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก จะได้ไม่ต้องถูกท่านอากับท่านพ่อบีบบังคับอีก...” ไต้อิงพูดพลาง มุมปากระบายรอยยิ้มน้อย ๆ แววตาก็ดูเลื่อนลอย ราวกับหลุดพ้นจากโลกตรงหน้าไปแล้ว
กุยเยี่ยนหัวเราะตาม “คุณหนูพูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้ว”
ไต้อิงได้สติ
“อย่าว่าแต่จะทำได้หรือไม่เลย พวกเราจะไปที่ใดได้ การหาที่ไม่มีใครรู้จักใช้ชีวิต มันง่ายเสียที่ไหน” เสียงกุยเยี่ยนพร่ำพรรณนาข้างหู แผ่วเบายิ่งนัก
“ต่อให้หาที่ลงหลักปักฐานได้ พอถึงคราวเก็บส่วย นายเวรมาตรวจ จะถามหาเจ้าบ้านว่าอยู่ที่ใด คุณหนูกับข้าล้วนเป็นสตรี จะมีเจ้าบ้านได้เช่นไร เมื่อถึงตอนนั้นจะตอบว่าอย่างไร”
ในความมืดมิด ไต้อิงถอนหายใจยาว เงียบงัน ไม่เอ่ยวาจา กุยเยี่ยนพูดต่อ “คุณหนูเข้าใจดีแก่ใจ นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ต่อให้อยากตั้งครัวเรือนสตรี ก็ต้องรอให้ชายในตระกูล ทั้งสายตรงและสายรองหมดสิ้นก่อนจึงจะได้”
ไต้อิงถอนหายใจอีกครา ใช่แล้ว หากนายเวรมาตรวจ จะหาข้ออ้างใดมาตอบได้ ในโลกนี้ สตรียากนักที่จะตั้งครัวเรือนได้โดยลำพัง
หากจะไปอาศัยอยู่ตามป่าเขา ก็ไม่สมจริง แม้แต่ความปลอดภัยขั้นพื้นฐานที่สุดยังรับประกันไม่ได้