เซี่ยเจินฟังแล้วก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
แม้ล้วนเป็นอนุภรรยาเช่นกัน แต่ก็แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน หนึ่งสกุลลู่ หนึ่งสกุลหวัง หนึ่งเป็นตระกูลสูงศักดิ์เก่าแก่ หนึ่งเป็นตระกูลขุนนางชั้นผู้น้อย หนึ่งอยู่ในวัยฉกรรจ์รุ่งเรือง หนึ่งย่างเข้าวัยชราใกล้ปลิดปลง
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยเจินก็อดคิดไปไกลกว่านั้นไม่ได้ หากนางได้เป็นอนุภรรยาของท่านลู่บ้างก็คงไม่เลว
ปากไต้หว่านหรูพูดกับบุตรสาวเช่นนี้ แต่ในใจก็ไม่ได้มั่นใจอะไร เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องยืดเยื้อ รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้นจะให้คนไปจวนสกุลลู่ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรับตัวคนออกมาให้ได้
พอรับตัวคนมาแล้วก็จะส่งตัวไปสกุลหวังทันที เช่นนี้แล้วนางจึงจะวางใจได้ กำลังคิดอยู่ก็มีบ่าวมารายงาน
"ฮูหยิน สกุลหวังส่งคนมา"
ฟ้ามืดค่ำแล้ว สกุลหวังจะให้คนมาทำไม ไต้หว่านหรูใจกระตุกวาบขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ความผิดปกติเพียงเล็กน้อยก็ทำให้นางไม่สบายใจ
"คนอยู่ที่ใด?" ไต้หว่านหรูถาม
"รออยู่ที่โถงหน้าครับ แต่คนสกุลหวังมาหาท่านพ่อบ้าน ท่านพ่อบ้านไปแล้วครับ"
ไต้หว่านหรูฟังแล้ว ความไม่สบายใจในใจก็ยิ่งทวีขึ้น ลุกพรวดพราดออกจากห้องของเซี่ยเจิน นำคนไปทางด้านหน้า
เนื่องจากเซี่ยซานออกไปพบด้วยตนเอง ไต้หว่านหรูจึงย่องไปทางด้านหลังม่านของโถงเปิด เงี่ยหูฟัง
เทียนไขสูงเท่าแขนเด็กเล็กส่องโถงเปิดให้สว่างไสว
เซี่ยซานนั่งอยู่ที่หัวที่นั่ง ข้างๆ นั่งบุรุษวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมยาวผ้าแพรและเสื้อกันหนาวบุด้วยขนสัตว์ สวมหมวกขนเซเบิลขนาดเล็ก
"พ่อบ้านหวังมาที่จวนข้ายามวิกาล มีสิ่งใดให้ข้าทำหรือไม่?"
บุรุษวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าพ่อบ้านหวังยิ้ม พูดอย่างนอบน้อมว่า "ท่านพ่อบ้านช่างคิดมาก ไม่อาจเรียกว่าให้ทำอะไรได้ เพียงแต่ผู้เป็นนายของข้ามีเรื่องหนึ่งให้ข้าน้อยนำมาแจ้งแก่ท่าน"
เซี่ยซานพยักหน้า "พ่อบ้านหวังว่ามาเถิด"