พวกนางออกเดินทางแต่เช้า อากาศยามชนบทยิ่งหนาวเหน็บ ผู้คนบางตา ทั่วบริเวณยังมีหมอกบางปกคลุม บนเส้นทางดินเหลืองมีเพียงเสียงล้อเกวียนบดขยี้
ไต้อิงเปิดม่านหน้าต่าง มองออกไปเบื้องนอก หมอกบางลอยอ้อยอิ่ง แมกไม้เหี่ยวแห้ง อีกาส่งเสียงร้องเซ็งแซ่
กุยเยี่ยนมองจากด้านข้าง ในดวงตาของคุณหนูแฝงความเศร้าอย่างจาง ๆ คาดว่าเป็นความหม่นหมองเมื่อครู่ที่เพิ่งเอ่อล้นออกมาจากดวงตาในยามนี้
คุณหนูเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกแปลกหน้าไปบ้าง
“เล่าสภาพการณ์เมื่อวานให้ข้าฟังหน่อย”
เสียงของไต้อิงดึงความคิดของกุยเยี่ยนกลับมา
“พ่อบ้านอันพาพี่อาซั่วมา” กุยเยี่ยนขยับเข้าใกล้คุณหนูของตน น้ำเสียงเบาลง “ตอนที่เขามา ภรรยาเฉินยังมีลมหายใจรวยรินอยู่… ข้าไม่ได้อยู่ตรงนั้น ถอยออกมานอกห้องแล้ว”
ดวงตาของกุยเยี่ยนจ้องไปยังที่แห่งหนึ่ง ภายใต้การนำพาของความทรงจำเล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน
“หลังจากนั้น… ไม่นานนักเขาก็ออกมา ใบหน้าราวกับเหล็ก ราวกับเหล็กที่ถูกทุบจนบุบ ไม่เรียบเนียน ดวงตาแดงก่ำ พ่อบ้านอันเดินเข้าไปใกล้เขา ไม่รู้ว่าพูดอะไรไป สองคนนั้นก็จากไป”
“ก่อนจากไป พ่อบ้านอันกำชับให้ข้าเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องให้ดี”
กุยเยี่ยนกล่าวมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงมีความผิดแปลกไปเล็กน้อย
“ข้าคิดว่า จะเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนภรรยาเฉินสักหน่อย จึงเดินเข้าไป คนได้สิ้นลมแล้ว นอนอยู่ที่นั่นอย่างสงบ”
ไต้อิงฟังแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก มิได้ถามอะไรอีกเช่นกัน นางรู้ว่าเรื่องบางอย่างยังไม่จบสิ้น เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
…
เช้าตรู่ ยายโจวคนข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่มาที่สกุลเซี่ย แจ้งว่าสกุลลู่ประสงค์จะรับไต้อิงเป็นอนุภรรยา
จนกระทั่งคนจากไปแล้ว สมองของไต้หว่านหรูยังคงสับสน แต่นางรู้ชัดอยู่เรื่องหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นอนุหรือเป็นทาส ก็ไม่สามารถให้ไต้อิงเข้าจวนสกุลลู่ได้ มิฉะนั้นต้องก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นแน่นอน
หากนางถูกลู่หมิงจางรับเข้าห้อง เด็กนั่นต้องไม่ปล่อยนางไปแน่
นี่ก็คือเหตุผลที่ต่อหน้ายายโจว นางยอมเสี่ยงล่วงเกินสกุลลู่ ยืนกรานหนักแน่นว่าได้ยกไต้อิงให้แก่ท่านประธานสกุลหวังแล้ว