ยากจะอธิบาย ยิ่งไม่กระจ่าง
นี่คือจุดหมายที่เซี่ยเจินต้องการ
ไร้ผู้ใดอยู่ร่วม สองเราชายหญิงพึงหลีกเลี่ยง สภาพบุรุษสตรีอยู่ร่วมห้อง หากเซี่ยเจินเปล่งเสียงร้องเรียก ตำแหน่งภรรยาเอกของลู่หมิงชวนก็จะตกอยู่ในมือนาง
เซี่ยเจินหมายจะทุ่มสุดตัว กระทั่งคำกล่าวของไต้หว่านหรูยังไม่แยแส
……
เซี่ยเจินย่างกรายเข้าระเบียงเรือน ปราณจมูกก็สัมผัสกลิ่นสุราจางเบาบาง
กลิ่นสุรานี้ซาบซ่านสู่โพรงจมูกและอุระ ทำให้นางรู้สึกวิงเวียน หฤทัยเต้นระทึก ยังไม่ทันดื่มด่ำก็เมามาย
นางละสายตาจากปลายเท้าตนเองแล้วทอดมองไปยังห้องนอน ที่นั่นกั้นด้วยฉากไม้ฉลุโปร่ง ระยะเพียงหลายสิบก้าวคือหนทางสู่การเป็นภรรยาของคุณชายสามสกุลลู่
ดังนั้นนางจึงเบากายย่างเท้าเข้าไป ทว่าหัวใจที่เต้นแรงดังกว่าฝีเท้าเสียอีก
เตียงหลังฉากไม้นั้น ม่านโปร่งรวบรั้งเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง มีผู้หนึ่งนอนขวางกาย กายท่อนบนซ่อนหลังม่าน เห็นเพียงเรียวขาแข็งแกร่งในกางเกงแพรแดง
รองเท้าบู๊ตยาวหัวโค้งสีดำสวมทับขากางเกง ปลายขากว้างพับเก็บในรองเท้า เท้าข้างหนึ่งเหยียบบนที่วางเท้า อีกข้างงอเข่าเหยียบขอบเตียง
ลู่หมิงชวนวันนี้ล่าสัตว์ได้ของดี ในนั้นมีจิ้งจอกเงินขนงามคู่หนึ่ง ตอนยิงธนูระวังเป็นพิเศษ หมายจะไม่ให้หนังเสียหาย จึงเล็งยิงเข้าดวงตาคู่ของสัตว์น้อยนั่น
ตั้งใจจะให้คนทำเป็นซองหนังใส่ถ่านกันหนาวสำหรับเด็กสาวนั่น
เพราะอารมณ์ดี ในงานเลี้ยงจึงดื่มมากไปหลายจอก นอนหลับสนิท กระทั่งสัมผัสได้ว่ามีคนเข้าห้อง การเคลื่อนไหวนั้นก็มาถึงหน้าฉากกั้นแล้ว
จึงพลันผุดลุกจากเตียง เพ่งตามอง เมื่อเห็นผู้มาชัดแล้วก็โกรธ “ใครให้เจ้าเข้ามา ออกไปเดี๋ยวนี้!”
เซี่ยเจินตกใจสะดุ้งหดตัว แต่ไหนแต่ไรมา คุณชายสามท่านนี้เบื้องหน้ามักมีสีหน้าราบรื่น นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นแววตาดุร้าย นางหวั่นกลัวอยู่บ้าง แต่ครั้นคิดถึงจุดมุ่งหมายก็รวบรวมความกล้าอีกครั้ง
“คุณชายสามสกุลลู่ เจินเอ๋อร์หลงรักท่าน……มานาน……”
ลู่หมิงชวนหรี่ตาลง มือไพล่หลัง ค่อยๆ สั่งสมพลัง
เซี่ยเจินหาได้สัมผัสถึงภยันตราย มัวแต่คิดว่าความปรารถนาของตนกำลังจะสำเร็จ