ไต้อิงฟังคำนี้แล้วก็รับปาก นางใคร่จะอยู่ผิงกู่ แต่เรื่องราวหาได้เป็นไปดังใจไม่
จากนั้นก็เดินทางต่อไปอีกเดือนเศษ ระหว่างนี้ไต้อิงง่วงก็งีบบนรถ กระหายก็รินน้ำชากินเอง บางครั้งก็จะขอขนมหวานและผลไม้
ความเก้อเขินเมื่อก่อน ในช่วงร่วมรถกว่าหนึ่งเดือนนี้ค่อย ๆ จางหาย กิริยาของนางในรถผ่อนคลายขึ้นตามอัธยาศัย
เช่น ก่อนหน้านี้ หากนางอยากกินสิ่งใด จะต้องยื่นให้ลู่หมิงจางก่อน แล้วจึงค่อยหยิบให้ตนเอง บัดนี้ไม่เหมือนเดิม นางอยากกินอะไร ก็หยิบมากินเองได้เลย พลางถามอีกฝ่ายไปด้วย
แน่นอน ความตามสบายของนางหาใช่การปล่อยตัวตามใจ แต่รู้จักกะเกณฑ์พอเหมาะ ไม่ถึงขั้นเสียมารยาทเกินไป ทว่าก็ยังให้ตนเองรู้สึกผ่อนคลาย
ใกล้ถึงเมืองชิงเฉิง ในที่สุดรถม้าของนางก็จัดเตรียมเสร็จ ได้กลับไปนั่งรถม้าอีกคันหนึ่ง
จากนั้นก็เดินทางอีกหลายวัน ถึงเมืองชิงเฉิง การที่ขุนนางในเมืองต้อนรับอย่างโอ่โถงนั้นไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง
เนื่องจากเดินทางไกลอ่อนล้า เมื่อถึงเมืองชิงเฉิง ไต้อิงจึงพักที่จวนพักแรมหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น นางไปลาลู่หมิงจาง แต่บังเอิญว่าเขากำลังประชุมหารือกับขุนนางเมืองชิงเฉิงอยู่ หาได้พบหน้าไม่ นางจึงให้ฉางอานฝากคำบอกลา ภายหลังก็ตามรถม้าไปยังผิงกู่
ผิงกู่กับเมืองชิงเฉิงอยู่ติดกัน นั่งรถไม่ถึงหนึ่งวัน
ไต้หวั่นช่างไม่รู้ว่าไต้อิงจะกลับมา เมื่อบ่าวมาแจ้ง เขายังเมาค้างไม่สร่าง
คืนก่อนไปงานเลี้ยงที่ผู้ตรวจการผิงกู่เชิญ ดื่มมากไป กลับมาถึงก็ทิ้งตัวหลับเป็นตาย
สกุลไต้ค้าขายที่ผิงกู่ จำต้องผูกมิตรกับขุนนางท้องถิ่น ถึงแม้มิตรภาพนั้นจะสร้างขึ้นด้วยเงินทองก็ตาม
บ่าวรับใช้ทุบประตูห้องดัง “เพียะ ๆ”
ไต้หวั่นช่างฟื้นจากความมึนงง ลูบอกแล้วตวาดด่า “ไอ้ลูกนอกคอกไร้ระเบียบ! ใครสอนให้เจ้าเคาะประตูแบบนี้?”
ด่าจบก็หลับตาลงนอนต่อ
ใครจะรู้ว่าเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก “นายท่าน คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว”
ไต้หวั่นช่างพึมพำอะไรไม่ชัด พลันลืมตาขึ้น สมองยังไม่ตื่น คำพูดก็หลุดจากปาก “ใครนะ?!”