ไต้หยุนค่อยๆ พยุงกายจากเตียงนอน มองไปทางซุนซื่อ แล้วชักผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา
"ท่านอามีปัญญาอันใดได้เล่า ท่านพ่อตกลงใจแน่วแน่แล้วว่าจะยกข้าให้คุณชายน้อย ต่อให้บุตรสาวร้องโวยวายเพียงใด ท่านก็รับรู้แต่ทำเป็นไม่รู้ ท่านอาก็เคยวิงวอนแล้วมิใช่หรือ สุดท้ายก็ต้องทนรับความอัปยศมิใช่รึ"
พี่อนุซุนกระซิบว่า "ยามนี้ต่างออกไปแล้ว"
"ต่างออกไปเช่นไร"
"พี่หญิงใหญ่ของเจ้ากลับมาแล้ว"
ไต้หยุนนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนเอ่ยเสียงตื่นว่า "พี่หญิงใหญ่กลับมาแล้วหรือ"
"ใช่ เพิ่งกลับมาไม่นาน ข้าเองก็เพิ่งรู้ นางไปที่ห้องหนังสือของบิดาเจ้า ไม่รู้ว่าพูดอันใดกัน"
ไต้หยุนครุ่นคิดพลางกล่าว "พี่หญิงใหญ่หมั้นหมายกับบุรุษสกุลเซี่ยมิใช่หรือ เหตุใดยามนี้จึงกลับมา"
"ก่อนหน้านี้ ข้าได้ยินคนรับใช้ในเรือนบิดาเจ้าพูดว่า ทางโน้นมีจดหมายมา หลังจากบิดาเจ้าอ่านแล้วก็บันดาลโทสะยกใหญ่" ซุนซื่อกล่าว "ข้าคาดว่าเรื่องนั้นคงไม่สำเร็จ"
"ไม่สำเร็จ ท่านอาหมายถึงเรื่องของพี่หญิงใหญ่กับ... แต่มิใช่ว่าสองสกุลมีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่รึ"
ไต้หยุนยังพูดไม่ทันจบ ซุนซื่อก็ผงกศีรษะ แล้วรับช่วงต่อ "เจ้าไม่รู้จักนิสัยของไต้หว่านหรูหรอก นางนั้นแต่ครั้งยังเป็นคุณหนู ก็เป็นคนเอาแต่ใจ โอหัง จิตใจสูงส่งเกินฟ้า กินของสกุลไต้ สวมใส่ของสกุลไต้ แต่กลับดูถูกทุกสิ่งของสกุลไต้ คราหนึ่ง ภริยาของนายอำเภอเคยเชิญนางไปงาน หลังจากนางไปแล้วครั้งหนึ่ง ก็พร่ำเพ้อถึงมันบ่อยครั้ง แทบอยากให้แม้แต่สิ่งสกปรกของคนอื่นยังมีกลิ่นหอม หลังจากนั้น นางก็ยิ่งดูแคลนสิ่งของในสกุลไต้..."
ซุนซื่อกล่าวต่อ "ยังมีอีก..."
ไต้หยุนเห็นมารดามีท่าทีลังเลอยากพูดแต่ไม่กล้า จึงรู้สึกว่ามีเรื่องปิดซ่อนอยู่ จึงรุกถาม "ท่านอารีบบอกมาเถิด ยังมีสิ่งใดอีก"
"เรื่องนี้มีคนรู้ไม่มาก ข้าพูดแล้ว เจ้าฟังไว้ แล้วเก็บใส่ใจ"
"อนิจจา ท่านอารีบบอกมาเถิด..."
ซุนซื่อเหลือบตามองไปนอกประตู แล้วลดเสียงต่ำลง "บุรุษสกุลเซี่ย...มีจิตคิดพิศวาสต่อฮูหยินคนก่อน"
นางเคยเป็นสาวใช้ใกล้ชิดของหยางซานเหนียง เรื่องของฮูหยินตนจึงรู้ดีกว่าใคร
ไต้หยุนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง