ไต้อิงเดินอ้อมฉากกั้น ผู้ที่เห็นเป็นคนแรกกลับมิใช่ไต้หว่านหรูบนแท่นนอน หากแต่เป็นน้ำแกงกระเด็นนองพื้นกับเศษถ้วยชามแตก
เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ไต้อิงก็แอบคิดในใจว่า ดูเหมือนเซี่ยเจินผู้เป็นบุตรสาวจะปรนนิบัติดูแลมิได้เต็มใจนัก
ขณะที่ไต้อิงกำลังเหม่อลอย ก็มีเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้น นางหันไปมอง บนแท่นนอนที่มืดสลัวกว่าในห้อง มีเงาคนพิงกายนั่งอยู่ เอียงศีรษะ ดวงตาเป็นประกายคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่นาง
ไต้หว่านหรูสวมเสื้อแพรขาว ทับทรวงเปื้อนน้ำแกงเป็นสีเหลือง ปากเบี้ยวหน้าเบ้พิงกายนั่งอยู่บนหัวเตียง ไม่รู้ว่าเป็นรอยยิ้มหรือสีหน้าใด นิสัยใจคอยามนี้ของนาง ไต้อิงกลับดูอารมณ์ไม่ออก
นางเดินไปยังข้างแท่นนอน นั่งลง วางมือลงบนหลังมือของไต้หว่านหรู ตบเบา ๆ คล้ายกับคำพูด "ปลอบใจ" เมื่อครั้งก่อนที่นางใช้กับตน
"อาอิงมาเยี่ยมท่านอา"
ไต้หว่านหรูพูดจาอู้อี้ว่า "เจ้า...สมใจแล้ว..."
ไต้อิงยิ้มบาง "ท่านอาจงอย่าได้กังวลถึงข้าเลย รักษากายให้หายดีก่อนเถิด งานสมรสของญาติผู้พี่ยังต้องรอให้ท่านนายหญิงผู้ดูแลบ้านเป็นคนจัดการอยู่"
ไต้อิงกล่าวพลางตบหลังมือของไต้หว่านหรูอย่างเอ็นดูอีกครั้ง ร่างกายของไต้หว่านหรูมิได้ขยับไม่ได้เลย หากผ่านการฝังเข็มแล้ว แขนก็ยังขยับได้ตามอำเภอใจ
นางบีบมือไต้อิงแน่น คล้ายมีคำพูดมากมายจะเอ่ย แต่มันกลับเหมือนฟองน้ำล้นปาก กลับปิดกั้นไว้
แรงที่คิดว่ามากมายมหาศาลของตน ไต้อิงเพียงออกแรงเล็กน้อย มือนางก็เหมือนไร้เรี่ยวแรงคลายออก
ไต้อิงมิได้นั่งนาน เมื่อเห็นสภาพของไต้หว่านหรูยามนี้ ก็พูดเพียงไม่กี่คำแล้วลุกขึ้นจากไป
ออกจากห้องนอนแล้ว สุ่ยซิ่งก็เข้ามาหา เชิญให้ไต้อิงนั่งในห้องด้านนอก สั่งให้บ่าวรับใช้รินน้ำชา ยกของว่าง