ใต้แสงเทียนอันสว่างไสว บนโต๊ะมีอาหารเลิศรสหลากหลายอย่างจัดวางไว้อย่างงดงาม ทว่าไม่มีผู้ใดยกตะเกียบ
เมื่อลู่หมิงจางถามประโยคนั้นออกมาว่า ที่หว่านเอ๋อร์กล่าวว่าเจ้ายังตัดใจจากเซี่ยหรงไม่ได้ก็เป็นความจริงเช่นกันหรือ มือที่ไต้อิงกำลังคีบตะเกียบพลันชะงัก นางวางตะเกียบลงเบา ๆ เงยคางขึ้นเล็กน้อย หันกลับไปมองลู่หมิงจาง สบตาท่าน แล้วเอ่ยเพียงคำเดียวว่า “จริง”
คิ้วของลู่หมิงจางขมวดเข้าหากัน ท่านยื่นมือมาจับคางนางไว้ ออกแรงเล็กน้อยดึงนางเข้ามาใกล้ตน “เจ้า...”
คำพูดเพิ่งเริ่มต้น ท่านกลับไม่กล่าวต่อ ปล่อยมือ มองใบหน้านางอยู่ชั่วครู่ แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาเงียบ ๆ คีบอาหารจากจาน
แต่อาหารที่ไต้อิงคีบใส่ชามให้ท่านกลับไม่แตะต้องแม้แต่น้อย
“ใต้เท้าโกรธแล้วหรือเจ้าคะ” ไต้อิงเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้ลู่หมิงจาง นั่งชิดข้างท่าน แล้วเอียงคอมอง
ลู่หมิงจางรินสุราให้ตนเองหนึ่งจอก กำลังจะยกขึ้นดื่ม ไต้อิงกลับยื่นมือไปแตะแขนท่านเบา ๆ แล้วหยิบจอกสุรามาไว้ในมือ
ลู่หมิงจางหัวเราะเย็นชา “ทำอะไร ยังไม่ให้คนดื่มสุราอีกหรือ”
ไต้อิงวางจอกสุราลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นไปนั่งพิงอยู่บนตักลู่หมิงจาง ยิ้มบาง ๆ “ยามนี้ใต้เท้าหึงหวงจนขุ่นมัวไปหมดแล้ว ยังจะดื่มสุราอีกทำไมเจ้าคะ”
ลู่หมิงจางกดเสียงต่ำ “อย่ามาพัวพัน ลงไปนั่งให้ดี”
ไต้อิงไม่เพียงไม่ลงไป ยังยกแขนทั้งสองข้างโอบคอท่านไว้ “ก่อนหน้านี้ใต้เท้าพูดไว้อย่างไรนะเจ้าคะ ยามมีเพียงท่านกับหม่อมฉันสองคน หม่อมฉันทำตัวตามสบายได้ นี่เป็นคำของใต้เท้ามิใช่หรือ”
ลู่หมิงจางนิ่งเงียบ ไม่กล่าววาจา
ไต้อิงเห็นเช่นนั้น จึงแสร้งทำเป็นกล่าวว่า “ในเมื่อใต้เท้าไม่ชอบ หม่อมฉันก็จะสำรวมกิริยา จะทำให้ใต้เท้ารังเกียจมิได้”
กล่าวจบก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่กลับถูกยึดไว้ นางเหลือบมองไป เห็นลู่หมิงจางใช้มือข้างหนึ่งประคองเอวด้านข้างของนาง ดึงให้นางกลับไปนั่งบนตักดังเดิม
ไต้อิงคิดถึงตอนที่ท่านมองนางเมื่อครู่ ทั้งที่คำซักถามกำลังจะหลุดจากปากอยู่แล้ว แต่ท่านกลับอดกลั้นไว้เสียได้
นางมองออกถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาของท่าน ทว่ายังอดประหลาดใจไม่ได้ที่ท่านกดความขุ่นเคืองและโทสะที่เผยออกมาเพียงชั่ววูบลงได้โดยไม่ลังเล