ดวงตาที่หรี่โค้งของไต้อิงกับมุมปากที่ยกขึ้น ในสายตาของลู่หว่านเอ๋อร์ดูเป็นสีหน้าของคนถ่อยที่ได้ใจ
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นตัวกาลกิณี วันนี้ถ้าไม่พูดให้ชัดเจน ดูสิว่าข้าจะไม่ฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ หรือไม่”
ลู่หว่านเอ๋อร์ไม่เคยเห็นไต้อิงอยู่ในสายตา ต่อให้ก่อนหน้านี้นางจะมองไต้อิงไม่เข้าตา ก็ไม่เคยใส่ใจอีกฝ่ายนัก อย่างมากก็เพียงชายตามองอย่างดูแคลน หรือเอ่ยวาจาตักเตือนสั่งสอนสักสองสามคำ
แต่เวลานี้ไม่เหมือนเดิม แม้นางยังคงดูหมิ่นและรังเกียจไต้อิง กระทั่งคิดว่าการพูดกับอีกฝ่ายนับเป็นการให้ทาน ทว่านางไม่อาจเพิกเฉยต่อคำพูดของไต้อิงได้อีกแล้ว
ลมหนาวพัดวูบ หอบเอาเกล็ดหิมะมาตกกระทบใบหน้าของลู่หว่านเอ๋อร์ ทำให้นางอดสะท้านไปทั้งตัวไม่ได้
รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของไต้อิงยังคงเดิม “ข้าหมายความว่าอย่างไร...เจ้ารู้อยู่แก่ใจ มิฉะนั้นเจ้าคงไม่ร้อนตัวเช่นนี้”
จากนั้นก็เอ่ยต่อว่า “ลู่หว่านเอ๋อร์ ที่ข้ามาถึงขั้นนี้ได้ เจ้าก็มีส่วนช่วยอยู่ด้วย เรื่องนี้ข้าจะจดจำไว้”
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”
“ข้ากับญาติผู้พี่เดิมเป็นคู่รักวัยเยาว์ หากไม่ใช่เพราะเจ้าสอดมือเข้ามา ข้ากับเขาจะถอนสัญญาหมั้นกันได้อย่างไร เรื่องนี้เจ้ารู้อยู่แก่ใจ ไยต้องให้ข้าพูดจนหมดเปลือก”
ลู่หว่านเอ๋อร์ได้ยินแล้วหาได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับหัวเราะออกมา “ข้านึกว่าเจ้าจะพูดเรื่องอะไรเสียอีก ตอนแรกถอนหมั้นได้อย่างเด็ดขาด ที่แท้ก็แค่แสดงละคร ในใจก็ยังไม่ยอมตัดใจสินะ”
จากนั้นลู่หว่านเอ๋อร์ก็ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว มาหยุดยืนข้างไต้อิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะใจและเย้ยหยัน “แต่ถึงเจ้าไม่ยอมตัดใจแล้วจะทำอะไรได้เล่า สุดท้ายคนที่เขาจะแต่งงานด้วยอย่างถูกต้องก็เป็นข้า”
แววตาของลู่หว่านเอ๋อร์เต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับอยากเจาะไหล่ของไต้อิงให้เป็นรู แล้วแขวนนางขึ้นตาชั่งให้รู้ว่าตนเองมีน้ำหนักเท่าใด
“เพราะเจ้าไม่รู้จักประมาณตน เซี่ยหลางเลือกข้า เจ้าไม่ควรเกลียดข้า แต่ควรถามตัวเองว่าเหตุใดเจ้าจึงไม่มีชาติตระกูลที่ดี เหตุใดจึงไม่มีวาสนาที่ดี คนที่เจ้าควรเกลียดที่สุดคือชาติกำเนิดอันไม่ได้เรื่องของเจ้า เจ้า! ควรเกลียดตัวเองต่างหาก!”