เซี่ยเจินยังอยากพูดต่อ แต่เซี่ยหรงเอ่ยห้ามนางไว้
“เจ้าเป็นสตรีแต่งเข้าราชการ ปกติเจ้าพูดจาเช่นนี้หรือ ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเช่นนี้หรือ”
เซี่ยเจินพลันเงียบเสียง เบ้ปากแล้วไม่กล้าพูดต่อ
“ท่านแม่อยู่ข้างในหรือ” เซี่ยหรงถาม
เซี่ยเจินพยักหน้า “ลุกจากเตียงแล้ว...”
กำลังพูดอยู่ เสียงอ่อนแรงของไต้หว่านหรูพลันดังมาจากข้างใน “หรงเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ”
เซี่ยหรงเดินเข้าไปในห้องด้านใน ก่อนอื่นกลิ่นยาก็โชยเข้ามา มารดาของเขาพิงอยู่บนเตียงลอย แขนข้างหนึ่งเท้าโต๊ะไว้ ศีรษะพันผ้าคาดหน้าผาก ใบหน้าดูอ่อนเพลีย
เซี่ยหรงก้าวเข้าไปสองสามก้าว คำนับแล้วถามด้วยความห่วงใย “ท่านแม่เป็นอะไรไปหรือ”
ไต้หว่านหรูส่งสายตาเป็นเชิงบอก “เดินทางมาเหน็ดเหนื่อย นั่งลงค่อยพูดกันเถิด”
เซี่ยหรงนั่งลงตามคำ “ตอนนี้มีที่ใดไม่สบายหรือไม่ ข้าจะเรียกหมอมาให้ตรวจอีกครั้ง”
“ไม่ต้องหรอก หมอมาตรวจตั้งแต่เช้าแล้ว ก็กินยาแล้ว ดีขึ้นมาก ตอนนี้ไม่มีอาการหนักอะไร เพียงบอกให้ค่อยๆ บำรุงร่างกาย”
“อากาศหนาวจัดจนท่านแม่ล้มป่วยหรือ”
ไต้หว่านหรูโบกมือให้คนในห้องออกไปจนหมด
เมื่อในห้องเหลือเพียงคนทั้งสอง ไต้หว่านหรูพลันตาแดงก่ำ เอ่ยว่า “ใครๆ ก็ว่าหมาที่เห่าไม่กัด หมาที่กัดไม่เห่า ช่างเป็นความจริงแท้เสียจริง!”
ไต้หว่านหรูพูดพลางทุบโต๊ะดังปังๆ แล้วกล่าวต่อ “ไม่ ไม่ใช่ นางไม่ใช่หมา นางเป็นหมาป่า หมาป่าเนรคุณที่ซุ่มหมอบอยู่ รอจนเจ้าเผลอระวังตัว ก็พุ่งเข้ากัดจุดตายทันที”
“ท่านแม่หมายถึงใคร” เซี่ยหรงถาม
“ใครน่ะหรือ บุตรสาวคนดีที่ออกมาจากสกุลไต้ของข้า น้องสาวลูกพี่ลูกน้องสกุลไต้ของเจ้านั่นแหละ!”
ถึงตอนนี้เซี่ยหรงจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ รีบถามต่อว่า “อาอิงเป็นอะไรไปหรือ”
“เจ้ายังเป็นห่วงนางอีก นางปีนป่ายขึ้นกิ่งไม้สูงเสียแล้ว ตอนนี้ด้วยฐานะอย่างพวกเรา แค่ขอเข้าพบสักครั้งก็ยังยาก”
เซี่ยหรงใจหายวาบ ถามอีกว่า “อาอิงเล่า นางอยู่ที่ใด!” ถามแล้วก็จ้องมารดาเขม็ง “ท่านส่งนางไปตระกูลหวังหรือ”
“ตระกูลหวังอะไรกัน ตระกูลหวังนั่นนับเป็นกิ่งไม้สูงส่งอะไรได้ นางไปตระกูลลู่แล้ว ต่อไปก็เป็นบ้านพ่อตาของเจ้า”