เมื่อเข้าเมืองแล้ว ลู่หมิงชวนมิได้กลับจวนสกุลลู่ก่อน หากตรงไปยังร้านผ้าแพร เขาพลิกตัวลงจากหลังม้าแล้วก้าวเข้าไปในร้าน เห็นฉินเอ้อร์ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์
“เจ้าของพวกเจ้าอยู่ที่ใด” ลู่หมิงชวนโยนแส้ม้าทิ้งไว้ข้างทาง “รีบนำชาร้อนมาสักถ้วย ให้ข้าได้คลายหนาวหน่อย”
ฉินเอ้อร์มองลู่หมิงชวนที่อยู่ตรงหน้า ครู่หนึ่งยังตั้งสติไม่ทัน ผ่านไปพักใหญ่จึงเอ่ยปาก “คุณชายสามสกุลลู่หรือขอรับ?”
ลู่หมิงชวนยิ้มกล่าว “เจ้าของร้านเป็นอะไรไป เห็นข้าราวกับเห็นผีเชียว”
ฉินเอ้อร์มิได้พูดอะไร รีบให้เสี่ยวเอ้อนำชาร้อนมาให้ แล้วเชิญเขาเข้าไปด้านใน
ลู่หมิงชวนประคองถ้วยชาร้อน เป่าควันร้อนสีขาวอยู่สองสามครั้ง จิบไปสองอึก รอจนร่างกายอุ่นขึ้นบ้างจึงถามว่า “เจ้าของพวกเจ้าอยู่ที่ใด”
ฉินเอ้อร์ในฐานะเจ้าของร้านผ้าแพรทางใต้ของเมืองย่อมรู้เรื่องมากกว่าผู้อื่นอยู่บ้าง คุณชายสามสกุลลู่ผู้นี้เคยมาที่ร้านอยู่พักหนึ่ง ทุกครั้งที่มาก็เพื่อตามหาเจ้าของร้านของพวกเขา ก่อนออกจากเมืองหลวงยังฝากให้ส่งข่าวไปถึงนางด้วย
ผู้ที่มีตาย่อมดูออกทันทีว่าเขามีใจให้เจ้าของร้านหญิงผู้นั้น
ลู่หมิงชวนเห็นฉินเอ้อร์เหม่อลอย จึงยิ้มถาม “เจ้าของร้าน เหตุใดจึงดูใจลอยเช่นนั้น”
ฉินเอ้อร์ได้สติกลับมาแล้วกล่าวว่า “คุณชายสามนั่งพักสักครู่เถิด ข้ายังมีธุระด้านหน้า ขอไปจัดการสักประเดี๋ยว”
ทว่าเขายังไม่ทันหันตัว ลู่หมิงชวนก็ดึงเขากลับมา “ข้าถามเจ้าอยู่ ตอบให้เสร็จแล้วค่อยไป”
“อะ...อะไรหรือขอรับ...”
ลู่หมิงชวนเป่าชาในถ้วยอีกครั้ง ก้มตาลง น้ำเสียงช้าลง “เจ้าของพวกเจ้าอยู่ที่ใด”