ไต้อิงกำลังจะจากไป ลู่ซีเอ๋อร์ยังอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก
ไต้อิงอายุมากกว่าเล็กน้อย ลู่ซีเอ๋อร์กับลู่หว่านเอ๋อร์ไม่ถูกชะตา แต่กลับพูดคุยกับไต้อิงได้อย่างถูกคอ พอได้ยินว่านางจะไป ก็คิดจะรั้งไว้
“จะมีเรื่องอะไรได้เล่า ก็แค่กิจการร้านค้าของบ้านข้ายุ่งเหยิง ยามกลางวันมักไม่อยู่ในจวน ร้านทางตะวันออกของเมืองก็ใกล้จะเปิดแล้ว หลังจากนั้นคงยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม”
ลู่ซีเอ๋อร์ฟังแล้วก็ไม่ได้คิดอะไร พยักหน้ารับ จากนั้นทั้งสองก็พูดคุยสัพเพเหระกันอีกครู่หนึ่ง ไต้อิงจึงลาไป ต่อมาก็ตรงไปยังเรือนประธาน
“พี่ฉือหลิว ฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ในห้องหรือไม่?” ไต้อิงเอ่ยถาม
ฉือหลิวมองไต้อิงสองสามตา ก่อนยิ้มบางๆ กล่าวว่า “คุณหนูรอสักประเดี๋ยว บ่าวจะเข้าไปแจ้ง”
“รบกวนแล้ว”
ไม่นานนัก ฉือหลิวก็เดินออกมา พร้อมย่อกายคำนับ “วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกไม่สบาย ไม่สะดวกจะพบหน้า”
“ฝากเรียนสักสองสามคำแก่ฮูหยินผู้เฒ่าได้หรือไม่”
ฉือหลิวพยักหน้า
“อาอิงได้รับความเมตตาจากฮูหยินผู้เฒ่า ได้พักอาศัยอยู่ที่จวนสกุลลู่ วันนี้จึงมาลา ขอให้ฮูหยินผู้เฒ่ารักษาเนื้อตัวให้ดี”
ไต้อิงกล่าวพลางคำนับต่อเรือนประธานสามครั้ง
“คุณหนูวางใจ บ่าวจะนำความไปแจ้ง”
มองดูร่างของไต้อิงที่จากไป ฉือหลิวก็ได้แต่ทอดถอนใจในอก เดิมคิดว่านางเป็นผู้มีวาสนา แต่กลับกลายเป็นเช่นนี้...
ออกจากเรือนประธานแล้ว ไต้อิงก็เดินไปยังลานหน้า จับถามบ่าวไพร่ ทราบว่าลู่หมิงจางยังไม่กลับมา จึงกลับไปยังเรือนหล่านเยว่ อีกไม่นาน คนจากสกุลเซี่ยก็มารับนางออกจากจวนสกุลลู่
ไต้หว่านหรูไม่รู้ว่าเหตุใดไต้อิงจึงกลับไปยังสกุลเซี่ยกะทันหันเช่นนั้น แต่นางก็ไม่ได้สืบสาวให้ลึกซึ้ง เพราะอย่างไรเสียบุตรสาวของนางเองก็ทำเรื่องที่ไม่งามไว้ก่อน
ค่ำคืนนั้น ลู่หมิงจางไปยังเรือนประธาน ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่เล่าเรื่องที่ไต้อิงกลับสกุลเซี่ยให้ฟัง
“ในใจข้าก็โกรธอยู่หรอก แต่เด็กคนนี้คอยมาปรนนิบัติอยู่ข้างกายอยู่เสมอ มีความผูกพันกันไม่น้อย กลางวันนางมาขอลา ข้าไม่ยอมพบนาง ไม่เจอดีกว่า ไปเสียอย่างนี้...ก็ดี...”