ลู่หมิงชวนคาดว่ามารดาของตนคงไม่เห็นด้วย แต่หาได้คาดไม่ว่านางจะตอบโต้รุนแรงถึงเพียงนี้ ยามนี้หากเขาเอ่ยปากขัดคอ เกรงว่าฮูหยินผู้เฒ่าคงล้มลงกับพื้น
จึงจำต้องยกพี่ชายของตนมากล่าว ให้มารดาหุบปาก
สกุลเฉาหวั่นเกรงลู่หมิงจาง ทั่วทั้งจวนสกุลลู่ล้วนรู้ดี
ทว่า ลู่หมิงชวนคาดผิดอีกครั้ง
หลังจากเขาเอ่ยถึงลู่หมิงจาง สกุลเฉากลับมิได้ยอมเลิกราเยี่ยงที่เขาคิด กลับปัดถ้วยชาที่ข้างมือตกลงพื้น ถ้อยคำเสียดแทงดังขึ้นพร้อมเสียงแตกแหลก
“เจ้า…ในสายตาเจ้าไม่มีข้าผู้เป็นมารดาผู้นี้แล้ว พวกเจ้าล้วนไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา ข้ารู้…ทั่วทั้งเรือนล้วนเห็นข้าเป็นตัวตลก บัดนี้แม้แต่…แม้แต่เจ้าก็ยังดูขายหัวเราะ…”
สกุลเฉาลุกขึ้นอีกครั้ง เปล่งวาจาออกจากไรฟันทีละคำ “หากเจ้ากล้าสู่ขออีนังตัวดีนี้ ข้าจะไปกระแทกเสาที่ศาลบรรพชนเดี๋ยวนี้ ให้คนทั้งเมืองหลวงเห็นว่านางมารยาหน้าไหน ถึงได้ล่อลวงคุณชายสกุลลู่ให้อกตัญญูทรยศมารดา!”
ลู่หมิงชวนมองมารดาสีหน้าเด็ดเดี่ยว ในใจแม้จะไม่ยินยอม ทว่าก็มิกล้าเอ่ยสิ่งใดอีก เกรงนางโกรธจนเกิดเรื่อง จึงจากเรือนกุ้ยหลานไปโดยมิเอ่ยวาจา
คนเพิ่งไป สกุลเฉาก็นำบ่าวไพร่ตรงไปยังเรือนประธาน
ยามนี้ฟ้าสลัวเล็กน้อย เรือนประธานเตรียมอาหารเย็น ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่เพิ่งก้าวมาถึงห้องนอก ก็เห็นสกุลเฉารุดเข้ามาราวสายลม คว้าท่อนแขนนางไว้ แล้วร่ำไห้โหยหวน
“พี่ใหญ่ เหตุใดยังเก็บภัยร้ายนั้นไว้อีก รีบไล่นางออกไปเถิด ลูกชายข้าถูกนางล่อลวงเสียจนไม่ยอมรับข้าผู้เป็นมารดาแล้ว”
สกุลเฉารุดเดินมาตลอดทาง ยิ่งร่ำไห้ยิ่งหายใจไม่ทัน
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่ให้สาวใช้ประคองนางนั่งลง
“ดื่มน้ำชาสักหน่อยก่อน ค่อยว่ากัน”
สกุลเฉารับถ้วยชาจากมือสาวใช้ จิบคำหนึ่ง มือที่ถือถ้วยสั่นระริก ชัดเจนว่าโกรธจัด
สกุลเฉาวางถ้วยลง เอนกายพิง มือข้างหนึ่งลูบอก
“คนสกุลเซี่ยไม่มีใครดีสักคน เพิ่งเชิญคนต่ำช้าคนหนึ่งออกไป ที่แท้คนที่เหลืออยู่คือภัยร้ายใหญ่กว่า เมื่อครู่ ชวนเอ๋อร์มาหาข้า บอกว่าจะสู่ขอแม่ค้านั่นเป็นภรรยา ข้าไม่ยินยอม ก็ก่อเรื่องวุ่นวายกับข้าใหญ่”