ลู่หมิงชวนไปพบไต้อิงเมื่อวันนั้น รู้ว่านางเป็นหญิงสาว คงไม่ตอบรับในทันที จึงให้นางกลับไปคิดดูสักสองสามวัน
ระหว่างนั้น เขาหาพี่ชาย แจ้งแผนการที่อยู่ในใจแก่พี่ชาย
เดิมคิดว่าพี่ชายจะคัดค้านทันที ก่อนหน้านี้เขาถึงกับเรียบเรียงเหตุผลและคำโต้แย้งที่คิดว่ามั่นใจมากมายเตรียมไว้แล้ว
ใครจะรู้ว่าพี่ชายกลับผิดวิสัย เอ่ยถามเขาว่า ไต้โครู้ความคิดของเขาหรือไม่
เมื่อได้คำตอบว่ารู้แล้ว พี่ชายจึงถามอีกว่า "นางพยักหน้าหรือยัง"
"เรื่องเช่นนี้ สตรีเพศยากจะตอบรับทันที แต่น้องว่า นางไม่มีเหตุผลใดต้องปฏิเสธ" ลู่หมิงชวนกล่าวต่อ "น้องตัดสินใจแน่วแน่แล้ว หากพี่ชายไม่เห็นด้วย..."
"ถ้าข้าไม่เห็นด้วย เจ้าคิดจะทำเช่นไร" ลู่หมิงจางถามกลับ
ลู่หมิงชวนเผยถึงความตั้งใจเด็ดเดี่ยวที่ก่อตัวขึ้นตลอดหลายวันนี้
"น้องรู้ว่าพี่ชายถือสาฐานะพ่อค้าของนาง น้องเองก็ไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวของตนมาทำให้สกุลลู่ของเราเสื่อมเสีย ฉะนั้นน้องยินดีจะย้ายออกจากจวนสกุลลู่ ตั้งครัวเรือนต่างหาก เช่นนี้จึงจะมอบฐานะอันสมควรแก่นางได้"
"เจ้าคิดให้ดีแล้วรึ"
"ใช่"
ในตอนนั้น เขาตอบอย่างแน่วแน่นัก
และพี่ชายไม่ได้แสดงท่าทีใด เพียงบอกเขาให้กลับไปไตร่ตรองอีกครั้ง
วันนี้พี่ชายเรียกตัวเขามา กลับเป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องนี้ และเอ่ยคำว่า "ดี"
ทว่าไม่ทันที่ลู่หมิงชวนจะยินดี ลู่หมิงจางก็กล่าวอีก "ข้าว่าดี ไม่ได้หมายความว่าข้าเห็นด้วยกับเรื่องแต่งงานของเจ้าและนาง เพียงแต่ไม่คัดค้านเท่านั้น เรื่องนี้ข้าจะไม่เข้าไปยุ่ง สุดท้ายจะสำเร็จหรือไม่ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง"
"ขอเพียงพี่ชายไม่คัดค้าน ก้อนหินในใจน้องก็ร่วงลงพื้น ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีกแล้ว"
ลู่หมิงชวนดีใจ ใบหน้าเปล่งประกาย
"เช่นนั้นหรือ" ลู่หมิงจางกล่าวเรียบๆ
ออกจากห้องหนังสือ ลู่หมิงชวนมุ่งหน้าไปยังเรือนน้อยของตน เดินไปได้ครึ่งทาง ก็เบี่ยงกายวกไปอีกทิศทางหนึ่ง
เดินถึงหน้าเรือนหล่านเยว่ ชะเง้อมองเข้าไป ถามสาวใช้ผู้หนึ่งที่เดินผ่าน "คุณหนูไต้อยู่ในห้องหรือไม่"
"เรียนนายท่านสาม คุณหนูกลับมาแป๊บหนึ่งแล้วออกไปอีก คงไปที่ร้านผ้าแพร"