หยางซื่อไปเดินแถวร้านแพรพรรณ
เสื้อคลุมขนจิ้งจอกและผ้าคลุมไหล่ขนหนูชั้นดีเหล่านั้นสะกิดใจนาง
ปกติมิได้ขาดสิ่งใด มีบ่าวรับใช้พร้อม แต่เมื่อเผชิญกับขนสัตว์ชั้นดีราคาร้อยตำลึงกว่า นางก็ซื้อไม่ไหว
แม้ค่อนข้างอับอาย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้น ทว่าสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกขายหน้าที่สุดคือ ศักดิ์ศรีภรรยาเอกของนางสู้แม่นางต่ำต้อยข้างบ้านไม่ได้
อิ๋วเหนียงเป็นเพียงอนุ น้องชายนางเปิดร้านแพรพรรณในเมืองหลวง อาศัยชื่อของเจ้านายบ้านนาง กิจการจึงรุ่งเรือง
อิ๋วเหนียงทั้งอาหารและเครื่องนุ่งห่มล้วนดีกว่านางผู้เป็นภรรยาเอกตัวจริงหลายเท่านัก!
เมื่อเทียบกันแล้ว ช่างทำให้นางแพศยาดูเหมือนภรรยาเอก ส่วนนางกลับเหมือนแม่บ้านแก่ไม่มีใครสนใจ
วันนี้ที่ร้านฮว่าซื่อจิ่น นางมองดูเสื้อขนสัตว์พวกนั้น ลำคอแข็งตึง ใจอึดอัด ทั้งน้อยอกน้อยใจและขายหน้า
เสื้อคลุมขนจิ้งจอกที่นางซื้อไม่ไหว ทางนั้นกลับได้มาง่ายดาย
พอถึงฤดูหนาว นางสวมเสื้อบุเก่า อนุเข้ามาทักทาย ทำท่ามีครรลอง เห็นได้ชัดว่ามาอวด
ความอัดอั้นนี้นางทนมาเกินหนึ่งสองปี กลางวันนั้นนางเกือบวิ่งหนีออกจากฮว่าซื่อจิ่น
ปกติอิ๋วเหนียงมีเจ้านายคอยปกป้อง นางลงมืออะไรนางไม่ได้ ครั้งนี้ในที่สุดก็หาโอกาสแก้แค้นได้
เสมียนเจิ้งได้ฟังภรรยาตน พูดถึงหนังสือหย่าก่อน แล้วต่อด้วยการหลุดจากตำแหน่ง ยิ่งพูดยิ่งเหลวไหล
"ข้ายังว่าให้เรียกหมอมาดูดีกว่า"
"ท่านสามีตัวก็จะแย่แล้วยังไม่รู้ตัว ท่านรู้หรือไม่ว่าเจ้าของร้านฮว่าซื่อจิ่นผู้นั้นมีเบื้องหลังอย่างไร?"
เสมียนเจิ้งเดินกลับมานั่งตรงข้ามกับหยางซื่อ "พ่อค้าที่มีเงินสักคน จะมีเบื้องลึกอะไร"
หยางซื่อหัวเราะเย็นอีกครั้ง "นางอาศัยซูเสี่ยวเสี่ยวแห่งเรือนลี่ชุน ชูชื่อเสียงขึ้นมาในคืนเดียว ท่านว่าหากไม่มีผู้หนุนหลัง นางจะทำได้หรือ?"
"ท่านภรรยารู้สิ่งใดหรือไม่? เร็วเข้าเถิด อย่าปิดบัง"
"วันนี้ข้าไปฮว่าซื่อจิ่นครั้งหนึ่ง ได้พบเจ้าของร้านผู้นั้น รูปลักษณ์ไม่ต้องกล่าวถึง กิริยาวาจาก็งาม..." หยางซื่อเล่าเรื่องวันนี้คร่าวๆ