กุยเยี่ยนเข้ามาในห้อง นำคำพูดของคนผู้นั้นมาบอก
“บอกว่าคุณชายใหญ่สกุลลู่อยู่ในห้องหนังสือ ให้คุณหนูไปที่เรือนหน้าสักหน่อย”
คนเราจะรู้สึกผิดก็ต่อเมื่อทำเรื่องชั่วร้าย ทว่าคราวนี้ไต้อิงบอกไม่ถูก เหตุใดนางจึงรู้สึกผิด
“พอแล้ว ช่วยข้าแต่งตัวเถิด”
กุยเยี่ยนรับคำ รู้ว่าคุณหนูของนางไม่ชอบใส่เสื้อผ้าหนาๆ ในฤดูหนาว จึงหยิบชุดยาวกรอมเท้าแขนสอบสีเขียวฤดูใบไม้ผลิชุดหนึ่งออกมา
เสื้อผ้าตัดเข้ารูป แนบกระชับกับเรือนร่างอ่อนเยาว์งดงามของไต้อิงอย่างพอเหมาะพอเจาะ
แพรแถบยาวที่บั้นเอว สะท้อนกับพื้นชุดสีเขียวฤดูใบไม้ผลิ ราวกับเถาไหมที่มีชีวิตชีวา พันรอบบั้นเอวที่บิดเบือน ยิ่งขับให้เอวกิ่งหลิ่วยิ่งดูบอบบางจนกอบกำได้
ป้าข่งมามาเดินเข้ามา อดไม่ได้ที่จะพร่ำบ่นจู้จี้อีกสองสามประโยค “คุณหนูมีร่างกายพื้นฐานดี แต่จะไม่รักตัวเองเช่นนี้ก็ไม่ได้ แม้ไม่ใช่ช่วงหนาวจัด แต่ก็หนาวหนักมาก ควรใส่ให้มากกว่านี้”
“ด้านนอกยังต้องสวมอีกชั้นหนึ่ง” กุยเยี่ยนพูดพลางหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาสวมให้ไต้อิง
ป้าข่งมามายังไม่พอใจ รู้สึกอยู่ว่าเด็กสาวของตนสวมน้อยเกินไป แต่เมื่อเห็นไต้อิงมีท่วงท่างดงาม ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ว่าจะมองมุมไหนก็งาม จึงไม่ได้พูดอะไรมากอีก
ไต้อิงพาสาวใช้เดินไปยังห้องหนังสือเรือนหน้า
ฉางอานคอยอยู่ที่ประตูเรือนแล้ว
“พ่อบ้านอัน นายท่านเรียกหาข้ามีเรื่องใด?” ไต้อิงถามพลาง
“เรื่องนี้ผู้น้อยไม่ทราบ นายท่านอยู่ในห้อง คุณหนูเข้าไปก็รู้แล้ว” ฉางอานหลุบตาลง แววตาหรี่ลงเล็กน้อย
ไต้อิงพยักหน้า เข้าไปในเรือน ก้าวขึ้นบันได เคาะประตูห้อง
“เข้ามา”
น้ำเสียงไม่สูงไม่ต่ำ แผ่วเบา ไม่ต่างจากเมื่อก่อน ทว่าใจนางกลับเกิดความประหม่าขึ้นมา
ประตูห้องถูกผลักออก นางใช้มือหนึ่งจับชายกระโปรง ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในห้อง ภายในห้องอบอุ่นดั่งฤดูใบไม้ผลิ มีเพียงหน้าต่างผ้าโปร่งบานหนึ่งแง้มอยู่
เป็นครั้งคราวที่ ลู่หมิงจางไม่ได้ก้มหน้าทำงาน แต่นั่งกับพื้นหลังโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่ง เหนือโต๊ะแขวนกาต้มน้ำไว้ น้ำในนั้นยังไม่เดือด มีไอระเหยบางเบาลอยขึ้นมา