ไต้อิงผิวขาว เนื้อหนังบอบบาง ครั้นอับอาย ใบหน้าก็แดงระเรื่อ
เซี่ยเจินยังคงพูดต่อไปเรื่อย “ที่ข้าบอกเจ้า เจ้าฟัง…” แล้วร้อง “อี๋” ออกมา “หน้าเจ้าทำไมแดงเช่นนี้เล่า มิใช่เป็นหวัดหรอกนะ เจ้าอย่าเอาเชื้อร้ายมาสู่ข้าเชียว”
ไต้อิงเอามือพัด “ในรถอึดอัดเกิน” พูดพลางก็เลิกม่านรถขึ้น
“เจ้ากลับจวนแล้ว จงช่วยพูดแทนข้าต่อหน้าแม่ข้าด้วย ต่อไปภายภาคหน้าข้าได้เป็นฮูหยินใหญ่สกุลลู่ ย่อมต้องเหลียวแลเจ้าอยู่บ้าง” เซี่ยเจินกล่าวพลางท่ายียวน
ไต้อิงมองเซี่ยเจินแวบหนึ่ง แล้วหันไปเสีย ไม่มองนางอีก
คนผู้นี้ช่างฝันลมๆ แล้งๆ เสียจริง ไต้หว่านหรูคนนั้นก็นับว่าเฉียบแหลมอยู่ ไฉนจึงคลอดเซี่ยเจินตัวโง่งมเช่นนี้ออกมาได้
รถม้าเดินทางครู่หนึ่ง หยุดถึงจวนสกุลเซี่ย คนใช้หลายคนมารออยู่หน้าประตู เห็นทั้งคู่ลงจากรถ ก็เข้าไปต้อนรับ นำเข้าจวน
พอเข้าจวน ก็มุ่งไปยังเรือนหลักก่อน
ไต้หว่านหรูเห็นเซี่ยเจิน ก็จับมือกล่าวทักทายปราศรัยเสียยืดยาว แล้วถามถึงเรื่องราวในจวนสกุลลู่
“ท่านแม่ จวนสกุลลู่ช่างโอ่อ่ายิ่งนัก สวนชั้นในนั่น เดินรอบหนึ่งก็ปวดขาได้”
ไต้หว่านหรูเอ่ยด้วยความอิจฉา “อย่างไรก็เป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ผิดกับบ้านขุนนางสามัญทั่วไป”
เซี่ยเจินกล่าวอีก “บุตรีได้พบท่านเสนาบดีลู่ด้วย คิดว่าเป็นตาเฒ่าหน้าเครียด ไฉนเลยยังหนุ่ม เพียงแต่ดูไม่ใคร่ยิ้มแย้ม แต่ว่ามีสีหน้าอ่อนโยน”
ไต้หว่านหรูหัวเราะ “คุณหนูสกุลลู่นั่นเป็นบุตรบุญธรรมของท่านเสนาบดีลู่ หากว่ากันตามจริง ถึงเป็นบุตรแท้ๆ ก็สมควรแก่วัยของท่าน”
ในครอบครัวที่ยากจนก็ไม่ต้องพูดถึง อย่างตระกูลสูงศักดิ์ ชายอายุ 15 ปี หญิงอายุ 13 ปี แต่งงานได้ มีครอบครัวแต่เนิ่นๆ ชายอายุสามสิบกว่า ลูกก็โตกันมากแล้ว
เซี่ยเจินกลอกตาแล้วพูดต่อ “จริงสินะ บุตรีกลับไม่รู้เลยว่า ในสายใหญ่ของสกุลลู่ ยังมีคุณชายอยู่ท่านหนึ่ง อายุน้อยกว่าเสนาบดีลู่ไม่กี่ปี ดูดีมีสง่า”
ไต้หว่านหรูใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก็นึกออก “นั่นคือคุณชายสามสกุลลู่ เพิ่งย้ายกลับมาจากต่างจังหวัด ข้าได้ยินพ่อเจ้าพูดถึงครั้งหนึ่ง สองพี่น้องนี้เหมือนจะเกิดจากคนละแม่”