ไต้อิงกลับถึงจวนสกุลลู่ มุ่งตรงไปยังเรือนของลู่ซีเอ๋อร์ ซึ่งอยู่ใกล้กับเรือนกุ้ยหลานของฮูหยินผู้เฒ่าเฉา
ครั้นมาถึง ลู่ซีเอ๋อร์กำลังนั่งล้อมวงเล่นไพ่กับสาวใช้ในเรือน พอเห็นคนมา ก็ทำเพียงสะบัดหน้าหนี ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เล่นไพ่เทียบแต้มกับเหล่าสาวใช้ต่อไป
สาวใช้พากันลุกขึ้นยิ้มแย้มคารวะ
ไต้อิงเหลือบมองลู่ซีเอ๋อร์แวบหนึ่ง เอ่ยหยอกล้อกับสาวใช้ว่า “นี่คงกำลังงอนข้าอยู่เป็นแน่ แต่ก็จนใจที่ไม่รู้ว่าไปล่วงเกินนางเข้าได้อย่างไร”
ลู่ซีเอ๋อร์โยนไพ่ในมือลงบนโต๊ะแล้วหัวเราะ
“ยังจะมาถามอีกว่าขุ่นเคืองเรื่องใด จะยุ่งอันใดนักหนาก็ไม่รู้ ไปหาทีไรก็ไม่พบตัว ไปทีก็ไม่พบ ไปสองทีก็ไม่พบ ไปทุกครั้งกลับไม่เคยได้พบหน้าเลยสักที ช่างน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน ต่อไปจะไม่ไปหาอีกแล้ว”
สาวใช้พากันเชื้อเชิญให้ไต้อิงนั่ง ยกน้ำชาและขนมมาให้ เหลือไว้สองคนคอยปรนนิบัติ ที่เหลือก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน
สายตาของไต้อิงร่วงหล่นสู่กองไพ่ที่กระจายอยู่บนโต๊ะ มือควานเล่นอย่างไม่ใส่ใจ “จะมีเรื่องใดได้เล่า ก็ไม่พ้นร้านแพรพรรณของข้านั่นแหละ”
ลู่ซีเอ๋อร์คลายสีหน้าลง มองไต้อิงแล้วปลอบว่า “เรื่องร้านรวงก็ให้คนข้างล่างจัดการไปเถิด เหตุใดต้องลงแรงด้วยตนเอง”
“หากอยู่ที่ผิงกู่ ก็คงทำอย่างที่เจ้าว่า ไม่ต้องให้ข้าเปลืองสมอง แต่นี่ต่างออกไป เพิ่งมาเปิดร้านในเมืองหลวงครั้งแรก ต้องคอยกำกับดูแลทุกด้านด้วยตนเอง”
ลู่ซีเอ๋อร์พยักหน้าราวกับเข้าใจ “เรื่องเงินทองข้าไม่สันทัด แต่ถ้าเจ้าติดขัดสิ่งใด ข้ายินดีช่วยเหลือยิ่งนัก”
“มีเรื่องหนึ่งที่อยากให้เจ้าช่วยอยู่พอดี” ไต้อิงไม่ได้คาดหวังให้ลู่ซีเอ๋อร์แก้ปัญหาให้นาง แต่ลู่ซีเอ๋อร์คือคุณหนูชาวเมืองหลวงโดยกำเนิด การถามนางย่อมพอจะสืบรู้ข่าวคราวที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง
“เรื่องใดหรือ”
ไต้อิงจึงกล่าวความคิดของตนออกไป ครั้นลู่ซีเอ๋อร์ฟังจบก็เอ่ยว่า “วิธีนี้ดีก็จริง ทว่าทำได้ยากยิ่ง”
“เพราะเหตุใด”