ไต้อิงคิดเช่นนั้น แต่ไม่กล้าเอ่ยวาจา จึงยื่นเชือกวัดตัวในมือให้กุยเยี่ยน "ไปวัดขนาดให้ท่านสามเสีย"
กุยเยี่ยนรับคำ ไต้อิงคล้อยออกจากม่าน ไปร้านชานอกห้อง คอยชั่งใบชา ฉางอานตามมาข้างหลัง
"พ่อบ้านอัน เมื่อเจ้าไม่ใคร่มีธุระ เหตุใดไม่ไปซื้อใบชามา เหตุให้พวกเราต้องเดินเสียเปล่าเล่า"
ฉางอานแย้มยิ้ม "คุณหนูย่อมรู้จักชาชั้นดีกว่าฉางอาน ข้าน้อยสู้มิได้ หากซื้อมาไม่ดี เกรงจะทำคุณชายขุ่นเคือง"
ไต้อิงประคองร่มกระดาษ ใช้มือพัดลม พลางยิ้มละมุน "พ่อบ้านอันเดินตามมานี่..."
ฉางอานเอ่ยสองคำอย่างอ่อนโยนสุภาพ "จ่ายเงิน"
ร้านผ้าแพร...
ตอนที่ไต้อิงพ้นประตูร้านไป ลู่หมิงชวนยังมิทันตั้งตัว
"นี่เจ้ามิใช่จะตัดเสื้อหรือ" ลู่หมิงจางเอ่ยถาม
ลู่หมิงชวนพยักหน้างุนงง
"ไป ให้คุณหนูกุยวัดตัวท่านสาม" ลู่หมิงจางเลิกคางน้อย ๆ บอกใบ้กุยเยี่ยน
กุยเยี่ยนจึงเข้าไปวัดตัวให้ลู่หมิงชวน
พอกลับมา ไต้อิงชั่งใบชาเสร็จ รับถุงชาจากมือไต้อิงแล้วจัดการต้มน้ำชงชาใหม่
เฉินจั่วกับพวกที่ทำงานอยู่ในเรือน ได้พบลู่หมิงจางก่อนหน้านี้แล้ว ครั้นได้เห็นลู่หมิงชวนอีกคน แวบเดียวก็รู้ว่าทั้งคู่ไม่ธรรมดา มิใช่เพียงมีทรัพย์ แต่ยังมีมาดสง่างามที่เงินทองหล่อเลี้ยงมิได้
หาใช่คุณชายจากบ้านเรือนธรรมดาไม่ แม้แต่เด็กน้อยนั่นก็ดูสูงส่งมีราคาผิดแผก
โดยเฉพาะคุณชายที่เข้ามาคนก่อน เจ้าของร้านเรียกท่านว่าอาเขย มองผ่าน ๆ กายาสวมอาภรณ์สีพื้น หากหลบหลีกแสงจ้าไปพิศดูใกล้ ๆ จะเห็นเส้นไหมทอเป็นลายเร้นบนผืนผ้าสีพื้น
มิใช่โอ้อวดแวววาวฟู่ฟ่า แต่เป็นความล้ำลึกแห่งเชื้อสายตระกูลใหญ่
เฉินจั่วนึกถึงวันที่เจ้าหล่อนกล่าวว่า ไฉนจึงกล้าเปิดกิจการใหญ่ถึงเพียงนี้ในนครฉางอาน ที่แท้ก็มีเส้นสายในหมู่ขุนนางนั่นเอง
ดูท่า เจ้าของร้านของพวกเขาจะเกี่ยวดองกับครอบครัวขุนนาง
...
ฟ้าพลบค่ำ สองพี่น้องสกุลฉินชวนเฉินจั่วและคณะไปดื่มสุราในเรือน
ในงานเลี้ยง ทุกคนเมาได้เจ็ดแปดส่วน เซียงจื่อปากมาก เอ่ยถามพี่น้องสกุลฉิน
"อา ที่แท้เจ้าของร้านของเรา มันผู้ใด" วันนี้เขาเห็นเหตุการณ์นั้นชัดแจ้ง พูดพลางรินสุราให้ฉินเอ้อร์จนเต็มจอก