แท้จริงบุรุษผู้นี้คืออดีตนายประตูสมทบที่ถูกกรมตระเวนถอดชื่อ โจวหู่
โจวหู่หาเรื่องร้านผ้าแพรของไต้อิงในครานั้น นอกจากเพราะได้รับผลประโยชน์จากคู่แข่งแล้ว ยังมีเหตุผลส่วนหนึ่งเพื่อระบายอารมณ์แทนหญิงชู้ของตน
หญิงอ้วนแย่งจอกสุราในมือเขามา แย้มยิ้มกล่าว “จะพูดเช่นนั้นได้อย่างไร หากมิใช่เพราะข้า เจ้ายังคงเป็นเพียงนายประตูสมทบในกรมตระเวนที่ไร้ผลประโยชน์ใด ๆ เลย!”
โจวหู่แย้งกลับ “ที่ใดไร้ผลประโยชน์เล่า? พูดตามจริง ที่ว่าการกรมมีแต่เสียงตะโกนโหวกเหวก กรมตระเวนสิจึงเป็นดินแดนที่เก็บทรัพย์เงียบ ๆ”
หญิงอ้วนไม่ได้ใส่ใจคำพูดของบุรุษเลยแม้แต่น้อย ลุกขึ้นยืนเอง เดินไปยังหน้าตู้เก็บของที่มุมห้อง เปิดหีบผ้าออก หยิบเสื้อคลุมขนนุ่มลื่นหนานุ่มออกมาตัวหนึ่ง
สองมือลูบคลำไปมาบนผืนขนหนานุ่ม ทันใดนั้นสายตาก็จับจ้องที่จุดหนึ่ง ร้องอุทาน “นี่อะไร?”
ใบหน้าโจวหู่แดงก่ำวาววับ ดวงตาหรี่ลง “อุทานอะไร? หรือว่าด้านบนนั้นฝังมุกเอาไว้ หากมีมุกก็แกะออกมา วันรุ่งข้าจะเอาไปแลกเงิน”
หญิงอ้วนยังคงจ้องมองที่เสื้อคลุม ปากพลางว่า “หากพบสมบัติจริง ข้าจะให้เจ้าคนอัปรีย์นี่รู้หรือ?” ว่าแล้วก็ใช้สองนิ้วลูบที่ขน “ตรงนี้เหมือน… เลือด…”
โจวหู่ฟังแล้ว ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “หญิงนั่นเป็นผีทั้งเป็น ข้าเอาเสื้อคลุมนางมา นางยังวิ่งจากเตียงมาขวางข้า ไม่กลัวตายเลยเชียว”
หญิงอ้วนระเบิดเสียงหัวเราะ “แล้วเลือดนี่เป็นอันใด? มิใช่เจ้าถูกข่วนหรือ?”
“ข้าจะให้คนเป็นโรคผอมแห้งนั่นถูกตัวได้อย่างไร? ก่อนนางจะเข้ามาใกล้ ข้าก็ถีบกลางอกนางเต็มแรงหนึ่งที คาดว่าถีบแรงไป เลือดสกปรกเลยพวยพุ่งออกจากปาก”
หญิงอ้วนได้ฟัง พ่นเสียง “ชิ” รีบโยนเสื้อคลุมขนนั้นทิ้งข้างตัว ราวกับว่าเปื้อนมลทินโสโครก
“อัปมงคล! ข้านึกว่าเป็นของดีอะไร ที่แท้ก็เป็นเครื่องรางเรียกวิญญาณเปื้อนเลือดกรัง รีบเอาไปเสียเถิด อย่ามาทำให้ทรัพย์สินวาสนาของข้าแปดเปื้อน ของที่พวกซากศพเคยต้องมือ ยังจะขนเข้าบ้านอีก ช่างไม่กลัวอายุสั้นเสียจริง!”
โจวหู่โบกมืออย่างไม่ยี่หระ “แม่หญิงนี่รังเกียจจริง และได้ ได้ ในเมื่อไม่เอา พรุ่งนี้ข้าจะเอาไปขายแลกเงิน”
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก…”