บทที่ 3 วีสลีย์ที่เก็บเงินไม่อยู่
อาร์เธอร์ฮัมเพลงเบา ๆ พลางอุ้มอีเลนเดินออกจากเซนต์มังโก มือของเขาล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม คอยเขี่ยเหรียญทองกับเหรียญเงินให้กระทบกันจนเกิดเสียงเงินดังกรุ๊งกริ๊ง
โรงพยาบาลเซนต์มังโกตั้งอยู่บนถนนในลอนดอน พอออกมาก็เห็นร้านค้าของมักเกิ้ลมากมาย
อาร์เธอร์มองพัดลมไฟฟ้าในตู้โชว์ตาเป็นประกาย
“เลนีคนดี ถ้าพ่อเอาเงินไปซื้อของพวกนั้น ลูกช่วยปิดแม่ไว้ได้ไหม?”
อีเลนกลอกตาไปมาแล้วตอบว่า “ได้อยู่แล้วค่ะ คุณพ่อที่รัก แต่หนูขอซื้อของสักหน่อยได้ไหม ถือเป็นรางวัลที่เราช่วยกันเก็บความลับ?”
อาร์เธอร์ถอนหายใจเบา ๆ “เลนี พ่อต้องยอมรับเลยว่าลูกฉลาดเป็นกรดเสมอเวลาอยู่ต่อหน้าพ่อผู้น่าสงสาร”
อีเลนหัวเราะคิกคักโดยไม่ตอบ เธอรู้ว่านั่นหมายถึงเขาตกลงแล้ว
พ่อลูกเดินเข้าไปในร้าน ซึ่งเป็นร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าโดยเฉพาะ
อาร์เธอร์ขยับเข้าไปใกล้พัดลมที่กำลังหมุนอยู่ตรงหน้าอย่างตื่นเต้น สีหน้าเต็มไปด้วยความทึ่ง
“กางเกงในเมอร์ลินเอ๊ย! ไม่มีเวทมนตร์แท้ ๆ แต่กลับหมุนได้ตลอดเวลา! มหัศจรรย์จริง ๆ!”
เขาหันไปลองจับวิทยุ “ผมเคยเห็นของแบบนี้ตอนทำงาน มีเสียงคนดังออกมาจากข้างในด้วย พวกมักเกิ้ลนี่เก่งจริง ๆ!”
ส่วนอีเลนไม่ได้ตื่นเต้นกับของ ‘แปลกใหม่’ พวกนี้เท่าไรนัก
ตอนนี้อาร์เธอร์ราวกับขึ้นสวรรค์ไปแล้ว เขาเดินวนชมเครื่องใช้ไฟฟ้าต่าง ๆ ด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
จนเจ้าของร้านกระแอมเบา ๆ เขาถึงได้สติ
เจ้าของร้านแอบมองมานานแล้ว ลูกค้าคนนี้เข้าร้านมาก็เอาแต่ชื่นชมสินค้าของเขาไม่หยุด
พูดตามตรง มันทำให้ความหยิ่งทะนงของเขาได้รับการเติมเต็มอย่างยิ่ง
หลังจากอาร์เธอร์ชมสินค้าทุกชิ้นในร้านจนหมด เจ้าของร้านจึงกระแอมอย่างเสียดายอยู่บ้างเพื่อส่งสัญญาณว่าได้เวลาซื้อของแล้ว
อาร์เธอร์แบกพัดลมไว้บนบ่า มืออีกข้างถือกาต้มน้ำไฟฟ้า วิทยุ และถ่านอีกหลายก้อน เดินไปที่เคาน์เตอร์ด้วยดวงตาเป็นประกาย เตรียมจ่ายเงิน
เจ้าของร้านกดเครื่องคิดเลขคำนวณราคาอย่างคล่องแคล่ว ส่วนอาร์เธอร์ก็ดูเหมือนจะเริ่มสนใจเครื่องคิดเลขขึ้นมาอีกแล้ว
“13 ปอนด์ 9 เพนนี เห็นแก่ที่คุณซื้อเยอะ คิดแค่ 13 ปอนด์ก็แล้วกัน”
อาร์เธอร์ตะลึงงัน จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่ามีปัญหาใหญ่แล้ว—เขาไม่มีเงินของมักเกิ้ล!
เขาราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะจนแฟบลงในพริบตา สีหน้าห่อเหี่ยวหมดแรง
อีเลนรู้สึกสงสารเขาอยู่บ้าง จึงล้วงกระเป๋าสตางค์ใบเล็กของตัวเอง ข้างในมีเงินมักเกิ้ลอยู่บ้าง เป็นของที่คุณน้าทั้งสองให้เธอมา
มันเป็นของขวัญวันเกิดครบสองขวบ
“เลนี ถ้ามีโอกาสต้องไปเที่ยวโลกมักเกิ้ลให้ได้นะ—”
“ที่นั่นมีของแปลกใหม่เยอะแยะ ลูกอดใจไม่ซื้ออะไรเลยไม่ได้หรอก—”
“ใช่! ตอนพวกเราเด็ก ๆ ก็เคยไปมาแล้ว—”
“แล้วก็โดนไล่ออกมาเพราะไม่มีเงินมักเกิ้ล!”
พี่น้องพรีเว็ตต์เล่าเรื่องประสบการณ์ของตัวเองอย่างออกรสออกชาติ ก่อนจะถูกมอลลี่ไล่ออกไป
“พวกคุณกำลังสอนอะไรเธออยู่เนี่ย! เธอเพิ่งสองขวบเองนะ!”
……
อีเลนหยิบเงินออกมาอย่างองอาจ เธอรู้สึกว่าในที่สุดเงินพวกนี้ก็ได้ใช้ประโยชน์เสียที
“ใช้เงินหนูเถอะค่ะคุณพ่อ!” อีเลนนับเงิน 13 ปอนด์วางบนเคาน์เตอร์แล้วบอกอาร์เธอร์
“โอ้ เลนี!”
คราวนี้อาร์เธอร์ซาบซึ้งจนน้ำตาคลอจริง ๆ
พวกเขาเดินออกจากร้าน อาร์เธอร์ยัดเครื่องใช้ไฟฟ้าลงในกระเป๋าใบเล็กที่ร่ายคาถาขยายพื้นที่ไร้ขอบเขตไว้เพราะต้องใช้ทำงาน
ทั้งคู่เดินเที่ยวไปตามถนนเส้นนี้ อาร์เธอร์สนใจทุกอย่าง ยกเว้นดอกไม้ใบหญ้าของมักเกิ้ล
ส่วนอีเลนกลับตรงกันข้าม เธอไม่สนใจสิ่งอื่นเลย นอกจากดอกไม้ใบหญ้าของมักเกิ้ล
เมื่อเดินผ่านสวนดอกไม้แห่งหนึ่งที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งมาแต่ไกล อีเลนก็อดไม่ได้ที่จะดึงแขนเสื้ออาร์เธอร์เป็นเชิงบอกให้เดินเข้าไปดู
ที่นั่นเป็นสวนเล็ก ๆ ของบ้านหลังหนึ่ง มีหญิงสาวสวมเสื้อผ้าสีกากี มวยผมหลวม ๆ กำลังรดน้ำดอกไม้อยู่
อีเลนจับรั้วไว้ด้วยสองมือ แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าไม่หยุด
“สวัสดีตอนบ่ายค่ะ พี่สาวคนสวย ดอกไม้ของพี่บานสวยจังเลย โดยเฉพาะดอกสีขาวนั่น หอมมากเลยค่ะ!”
หญิงสาวได้ยินแล้วเงยหน้าขึ้นมามองอีเลน ก่อนจะยิ้มให้
ใครจะไม่ชอบเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก แถมยังพูดจาหวานหูแบบนี้ล่ะ?
เธอเดินเข้ามาลูบศีรษะอีเลน
“สวัสดีตอนบ่ายจ้ะหนูน้อย ชอบดอกสีขาวนั่นเหรอ? มันคือดอกพุดซ้อน”
“ดอกชนิดนี้ไม่ใช่พันธุ์พื้นเมือง เลี้ยงให้รอดยากมาก แถมยังเรียกแมลงด้วย”
“ฉันไม่คิดจะปลูกต่อแล้ว ที่บ้านยังมีเมล็ดอยู่บ้าง ถ้าหนูอยากได้ ฉันให้ได้นะ”
อีเลนส่ายหน้าอย่างจริงจัง แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นโบกไปมา
“ไม่ได้หรอกค่ะ หนูมีเงิน หนูจ่ายเงินได้นะ!”
หญิงสาวหัวเราะอีกครั้ง เธอแกล้งทำท่าจริงจังเพื่อรับมุกของอีเลน
“อย่างนั้นเหรอจ๊ะ งั้นจ่ายมา 2 เพนนีก็พอ เห็นแก่หนูน่ารักขนาดนี้”
อีเลนเกาศีรษะ สีหน้าสับสน
2 เพนนีคืออะไรนะ? คุณน้าทั้งสองบอกชัด ๆ ว่าพวกมักเกิ้ลเรียกเงินว่าปอนด์นี่นา?
อีเลนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบธนบัตรใบละ 1 ปอนด์ออกมาสองใบแล้วยื่นให้
“อันนี้ใช่ไหมคะ?”
หญิงสาวสะดุ้ง เธอพูดว่า 2 เพนนีต่างหาก! ทำไมถึงให้มาตั้ง 2 ปอนด์ล่ะ?
“ไม่ ๆ ฉันรับไว้ไม่ได้ มันมากเกินไปแล้ว แค่เมล็ดพันธุ์ที่ฉันไม่ใช้แล้วเอง ไม่ได้มีค่าขนาดนั้นหรอก!”
หญิงสาวหันไปมองอาร์เธอร์อย่างขอความช่วยเหลือ หวังให้เขาช่วยจัดการรับเงินคืนไป
อาร์เธอร์ไม่ได้รับเงินคืน “ไม่ได้ขาดก็พอแล้ว เงินพวกนี้ปกติพวกเราก็ไม่ค่อยได้ใช้อยู่แล้ว ไม่ต้องกังวลหรอก”
หญิงสาว: ?
ปกติไม่ค่อยได้ใช้? นี่พูดอะไรของเขากันเนี่ย?
เห็นหญิงสาวยืนกรานจะคืนเงิน อีเลนจึงรีบกล่าวลา แล้วตบอาร์เธอร์เบา ๆ ให้พาเธอออกไปเร็ว ๆ
หญิงสาวมองตามแผ่นหลังเด็กน้อยอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหัวเราะแล้วพึมพำว่า “คนรวยนี่นา!”
พ่อลูกบ้านวีสลีย์เดินเที่ยวตามถนนในลอนดอนจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า จึงหามุมหนึ่งแล้วหายตัวกลับไป
อาร์เธอร์ซ่อนของที่ซื้อมาและเมล็ดพันธุ์ของอีเลนไว้ในเพิงหญ้าหน้าประตู ก่อนจะอุ้มเธอเดินเข้าไป
ทันทีที่เข้าบ้าน พี่น้องพรีเว็ตต์ก็รีบเข้ามาหา คนหนึ่งถือเหล็กเขี่ยเตาผิง อีกคนถือทัพพี ส่วนมอลลี่หยุดกล่อมบิลล์ให้หลับแล้วเงยหน้าขึ้น
ทุกคนเป็นห่วงสุขภาพของอีเลนมาก
อาร์เธอร์วางอีเลนลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะอาหาร แล้วนั่งลงด้วย ก่อนจะเริ่มเล่าสิ่งที่คุณนายโคลแมนพูดให้ฟัง
พอได้ยินเรื่องพรจากเมอร์ลิน มอลลี่ กิเดียน และเฟเบียนก็เบิกตากว้าง
“เจ๋งสุด ๆ!” พี่น้องพรีเว็ตต์พูดขึ้นพร้อมกัน
มอลลี่ร้องเสียงหลงแล้วโผเข้ากอดอีเลน จูบแก้มเธอไปหนึ่งที
“แม่แทบไม่อยากเชื่อเลย! ยอดเยี่ยมจริง ๆ! พรจากเมอร์ลิน! เราต้องฉลองกันแล้ว!”
อีเลนหน้าแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเขินอาย
บิลล์ถูกเสียงปลุกให้ตื่น เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ กำลังจะร้องไห้เสียงดัง แต่กิเดียนกับเฟเบียนก็ใช้มือทั้งสองข้างปิดปากเขาไว้ แล้วหยุดเสียงร้องเอาไว้ได้อย่างเด็ดขาด
“วันนี้บ้านโพรงไม่อนุญาตให้ร้องไห้!”
บิลล์มองคุณน้าทั้งสองอย่างงุนงง จากนั้นก็เหมือนถูกบรรยากาศในบ้านโพรงกลืนกิน จนฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างไร้เดียงสา
ทุกคนเห็นท่าทางน่ารักของเขาแล้วก็พากันหัวเราะ
ชั่วขณะนั้น บ้านโพรงทั้งหลังอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข แม้แต่เสียงผีปอบบนห้องใต้หลังคาที่เคาะท่อน้ำ ก็ยังฟังคล้ายจังหวะรื่นเริงไปด้วย