บ้านของหลินจาอยู่ชนบทแถบชานเมือง ก่อนจะถูกรื้อถอน ที่นั่นก็เป็นแค่สถานที่ธรรมดา ๆ ไม่น่าสนใจ
เธอไม่ได้กลับบ้านทันที พอลงจากรถไฟก็หาทำเลคนพลุกพล่านในตัวเมือง ตั้งแผงขายของทันที
“ชิ้นละ 1 หยวน ชิ้นละ 1 หยวนจ้า! ของดีจากกวางตุ้ง รีบมาดูเร็วเข้า!”
ของจุกจิกสีสันสดใสแวววาวดึงดูดสายตาคนได้ดี ไม่นานสาวใหญ่กับหญิงสาวที่แต่งงานแล้วก็พากันล้อมเข้ามา เห็นหลินจายังเด็ก ทุกคนจึงคิดว่าเธอมาช่วยผู้ใหญ่เฝ้าแผง
เธอขายของได้เร็ว แต่ของก็ใช่ว่าจะขายหมดได้ภายในวันเดียว หลินจาหาคุณยายสูงวัยคนหนึ่งแถว ๆ นั้น แล้วจ่ายเงิน 10 หยวนเพื่อเช่าห้องพักสองวัน
ดูไม่ออกว่าคุณยายใจดีหรือเปล่า แต่แก่จนต้องใช้ไม้เท้าค้ำเดิน หากคิดเล่นตุกติกขึ้นมา อย่างน้อยเธอก็สู้ได้และหนีทัน คุณยายอยู่กับหลานชายสองคนพอดี มีห้องว่างอยู่หนึ่งห้อง
เธอประเมินแล้วว่ากว่าจะขายของพวกนี้หมดคงใช้เวลาราวสามวัน ไม่ยอมให้เงินสักเหรียญเสียเปล่า
วันแรกขายไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอเก็บแผงและจัดของจนดึกมาก คิดไม่ถึงว่าพอกลับไปจะเจอหลานชายของเจ้าของบ้าน
เด็กหนุ่มอายุราว 17-18 ปี รูปร่างสูงผอม ผมยุ่งเหยิง มีแผลเป็นตรงคิ้ว แววตาดุดันราวกับกำลังข่มขู่เธอ
“ยัยเด็กเหลือขอมาจากไหน พรุ่งนี้อย่าให้ฉันเห็นแกตั้งแผงแถวนี้อีก ไม่งั้นแกเจอดีแน่ เข้าใจไหม?”
หลินจาเงยหน้ามองเขา มุมปากบวมแดง ท่าทางหัวแข็ง ดวงหน้าเต็มไปด้วยแววเกรี้ยวกราด
หน้าตาก็ไม่ได้แย่ แต่ท่าทางขุ่นเคืองไม่ยอมใครทำลายความดูดีไปหมด
อืม พวกนักเลงหัวไม้ชัด ๆ
“โก่วตั้น กลับมาแล้วเหรอ?”
เสียงคุณยายเจ้าของบ้านดังขึ้น สีหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าแข็งค้างไปเล็กน้อย เขาจ้องหลินจาเขม็ง
“อืม กลับแล้ว”
น้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย
“กินข้าวหรือยัง เดี๋ยวยายอุ่นข้าวให้” หูของคุณยายไม่ค่อยดี เธอใช้ไม้เท้าค้ำเดินงก ๆ เงิ่น ๆ
หลินจากลั้นหัวเราะ เดินผ่านเขาไปพลางกระซิบว่า “เข้าใจแล้ว โก่วตั้น”
เด็กหนุ่มกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด สุดท้ายก็ถูกคุณยายเรียกให้ไปนั่งกินข้าวพร้อมกับหลินจา
วันรุ่งขึ้น หลินจาย้ายไปตั้งแผงที่อื่น ตลาดแต่ละย่านก็มีขีดจำกัดของมัน เธอถือว่าไว้หน้าโก่วตั้นหน่อยแล้วกัน
พอเสร็จงาน เธอซื้อแป้งยัดไส้เนื้อลา กินไปพลางหิ้วกระเป๋าที่เบาลงมากกลับไปบ้านคุณยายเจ้าของห้อง
หอมจริง ๆ
กระเพาะของเด็กอายุ 15 เหมือนหลุมไร้ก้น ตั้งแต่เกิดใหม่กลับมา หลินจาก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองอดกินของอร่อยอีกเลย
จู่ ๆ เธอก็ชะงักฝีเท้า
ลึกเข้าไปในตรอกมีเสียงเตะต่อยปนเสียงด่าทอ
“...ไอ้เสิ่นโก่วตั้น แกกล้าขัดขวางเรื่องของฉันเหรอ ฉันจะซ้อมแกให้ตาย!”
“วันนี้ยัยเด็กตั้งแผงคนนั้นอยู่ไหน หาเงินได้ไม่น้อยเลยใช่ไหม เงินอยู่ไหน!”
“แกกล้ากินคนเดียวเหรอ ซ้อมมันให้ตาย!”
“ใช่ ซ้อมมันเลย! ไอ้เด็กกำพร้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ ยังกล้าเล่นตุกติกอีก!”
หลินจายืนอยู่ตรงปากตรอก กลืนคำสุดท้ายลงคอ ก่อนจะหันหน้าเดินเข้าไปอย่างไร้อารมณ์
หนึ่งนาทีต่อมา เธอก็ถืออิฐโผล่ออกมา
ที่ขู่เธอไว้เพราะตั้งใจทำความดีงั้นเหรอ นักเลงอะไรใจดีแต่ปากแข็งขนาดนี้!
เธอพุ่งเข้าไปป่วนจนวงแตก โก่วตั้นที่ถูกซ้อมจนล้มลงกับพื้นก็ลุกขึ้นมา ทั้งสองร่วมมือกันสำแดงฝีมือจนหนีรอดไปได้
“โก่วตั้น ขอบใจนะ” หลินจาโน้มตัวหอบหายใจ รู้สึกเจ็บปอดไปหมด ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว
ใบหน้าฟกช้ำแดงเขียวของเด็กหนุ่มมีรอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น
“ฉันชื่อเสิ่นอวี่อัน”
“เสิ่นอวี่อัน ฉันชื่อหลินจา”
วันที่สาม หลินจาไปทำบัตรออมทรัพย์ดอกโบตั๋นที่ธนาคารไอซีบีซี บัญชีหนึ่งเล่มสมุดหนึ่ง เธอฝากเงิน 900 หยวนที่หามาได้เข้าไป เหลือติดตัวไว้แค่เงินย่อยเล็กน้อย
เธอมอบถุงเท้าที่ขายไม่หมดให้คุณยายเจ้าของบ้านสองสามคู่ จึงได้รับอนุญาตให้ฝากกระเป๋าไว้ที่นั่น
หลินจานั่งรถประจำทางไปถึงชานเมือง เห็นไร่ข้าวโพดกว้างสุดลูกหูลูกตา เดินต่อไปราว 20 นาที ในที่สุดก็เห็นต้นไหวโบราณตรงปากหมู่บ้าน
ปีนี้ฝนตกน้อย ชาวบ้านสวมหมวกฟางช่วยกันสูบน้ำรดไร่แก้ภัยแล้ง เครื่องสูบน้ำบ่อบาดาลที่ใช้เครื่องยนต์ดีเซลส่งเสียงคำรามดังสนั่น ควันดำพวยพุ่ง
ที่ดินของบ้านหลินอยู่ตรงหัวหมู่บ้าน ห่างออกไปไกลพอสมควร พวกป้า ๆ ที่กำลังนั่งทำพื้นรองเท้าใต้ต้นไม้ตาไว เห็นเธอเข้าแล้ว
“อ้าว นั่นลูกสาวคนโตบ้านหลินไม่ใช่เหรอ?”
“ชุ่ยเฟิน ชุ่ยเฟิน! ลูกสาวคนโตของเธอกลับมาแล้ว!”
“แอบหนีกลับมาใช่ไหม? ทำแม่แกโมโหจนแทบตายแล้วนะ หลินจา แกก็โตแล้ว เรียนมัธยมต้นแล้ว ทำไมยังไม่รู้จักคิดอีก?”
หลินจาทำเหมือนไม่ได้ยิน แล้วเดินหน้าต่อไป
ที่เธอกลับมา ก็เพื่อหาคำตอบเรื่องหนึ่ง
ตอนนั้นเธอกับหลินหยาง น้องชายฝาแฝด สอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายพร้อมกัน เธอสอบไม่ติด ส่วนหลินหยางสอบติด
สุดท้ายเธอทนเสียงดุด่าและพร่ำบ่นของหวังชุ่ยเฟินไม่ไหว จึงลงใต้ไปทำงาน หลังจากนั้นถึงได้รู้ว่าหลินหยางจ่ายค่าเรียนพิเศษราคาแพงเพื่อเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งของเมือง
ตอนที่เธอถูกคุมขังอยู่ในสถานกักกันหลังฆ่าสามี หลินหยางคิดว่าเธอคงไม่รอดแล้ว พอมาเยี่ยมก็ร้องไห้ขอโทษ บอกว่าถ้าตอนนั้นคนที่ได้เรียนมัธยมปลายเป็นเธอ ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ หากมีชาติหน้า เขาจะต้องช่วยให้เธอได้เรียนมัธยมปลายและสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้
หลินจาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ความแตกต่างระหว่างชายหญิงชัดเจนขนาดนั้น ต่อให้หลินหยางอยากสวมสิทธิ์แทนเธอก็ทำไม่ได้
แต่หลินเยี่ยน ลูกพี่ลูกน้องของเธอ คะแนนยังสู้หลินหยางไม่ได้ด้วยซ้ำ กลับได้เข้าเรียนโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งของเมืองในปีเดียวกัน!
ขณะที่กำลังคิดอยู่ หลินจาก็ได้ยินเสียงลมหวีดมาจากด้านหลัง เธอเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ—
จอบเล่มหนึ่งฟาดลงตรงจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่พอดี!
ดินเหลืองฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นฝุ่น!
ต้องเกลียดเธอขนาดไหน ถึงได้ขว้างจอบใส่เธอเต็มแรงแบบนี้!
หลินจาสั่นไปทั้งตัว แม้เธอจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่พอได้เจอคนคนนี้อีกครั้ง เธอก็ยังกลัว
ความทรงจำที่ถูกทุบตีด่าทอตั้งแต่เล็กจนโตฝังลึกอยู่ในกระดูก
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”
หวังชุ่ยเฟินพุ่งเข้ามาตบเธอสองฉาด
“นังสารเลว ยังกล้ากลับมาอีกเหรอ! ฉันบอกให้แกอย่าทำตัวเหลวไหล! ฉันบอกให้แกขโมยเงิน! ฉันบอกให้แกทำตัวต่ำช้า!”
เธอด่าไปตบไป เสียงแหลมปรี๊ด
ผู้หญิงที่ขยันขันแข็งที่สุดในหมู่บ้าน ปกติพูดจาดีกับทุกคน แต่พอทำร้ายลูกสาวตัวเองกลับราวกับกำลังทำร้ายศัตรู
แต่ไม่มีใครตำหนิเธอ ลูกสาวที่มือไม่สะอาด แถมยังคิดอ่านซับซ้อนแบบนี้ สมควรถูกตีให้ตายก็ไม่เกินไป!
ป้า ๆ น้า ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ พากันส่งเสียงวิจารณ์
“หลินจาขโมยเงินจริงเหรอ?”
“ใครจะไปรู้ ไม่ใช่ว่าพูดกันว่าอยากออกไปหาเงินแบบนั้นหรอกเหรอ แล้วทำไมกลับมาล่ะ?”
“ทั้งผอมทั้งเหลือง แถมยังเด็กอยู่ เจ้านายข้างนอกคงไม่ถูกใจล่ะมั้ง?”
“อย่าพูดเหลวไหล!”
“เหลวไหลตรงไหน แม่เขาพูดเอง ยังจะเป็นเรื่องไม่จริงได้เหรอ?”
หวังชุ่ยเฟินยังไม่หายแค้น เธอกระชากผมหลินจาแล้วฟาดมือลงมาใส่ไม่ยั้ง มือที่ทำงานหนักในไร่มาจนชินมีแรงมากเป็นพิเศษ
หลินจารู้สึกว่าหัวอื้ออึง เสียงด่าทอแหลมบาดหูของแม่ยังก้องอยู่ข้างหู
“...ฉันจะตีแกให้ตาย ไอ้ลูกหมา! ฉันอุตส่าห์ส่งเสียให้เรียน หนังสือที่เรียนมาคงลงท้องหมาหมดแล้วใช่ไหม ถึงได้กำเริบเสิบสาน! นังตัวดีที่เกิดมาเป็นเจ้ากรรมนายเวร ทำไมฟ้าไม่ผ่าตายไปพร้อมกันเลย!”
ใช่แล้ว เธอไม่ใช่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ได้แต่ถูกตีถูกด่าโดยไม่มีแรงตอบโต้อีกต่อไป
เธอคือหลินจาที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง
ตายมาแล้วทั้งที ยังจะกลัวตายอีกเหรอ?
หลินจาอาศัยแรงที่แม่กำลังกระชากเธอ พุ่งหัวโขกเข้าใส่อย่างแรง!
“แกกล้าสู้กลับเหรอ?” หวังชุ่ยเฟินกรีดร้องอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
หลินจาเอื้อมมือคว้าจอบที่ตกอยู่ข้าง ๆ แล้วฟาดใส่หวังชุ่ยเฟินอย่างแรง!