แถวสถานีรถไฟเสากวาน
ป้ายโรงแรมส่องแสงวูบวาบ ชายหญิงที่คอยเรียกลูกค้าพูดไม่หยุด บางคนถึงกับคว้าแขนลูกค้าแล้วลากไปได้หลายเมตร รถแท็กซี่สีแดงวิ่งขวักไขว่ ส่วนคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างก็บิดเครื่องส่งเสียงคำรามสนั่น พูดต่อรองราคากับผู้โดยสารไปมาไม่หยุด
พื้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่และเศษกระดาษ นักเดินทางที่อยากประหยัดบางคนปูหนังสือพิมพ์สองสามแผ่น ใช้กระสอบปุ๋ยหนุนหัว แล้วนอนตรงนั้นข้ามคืน
ทุกคนต่างวุ่นวาย ทว่าความโกลาหลนั้นก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
หลินจาเลือกเกสต์เฮาส์ที่อยู่ไกลออกไปหน่อย ไม่มีไฟสีฉูดฉาด ค่าห้องคืนละ 20 หยวน
เมื่อพี่สาวพนักงานต้อนรับมองเสื้อผ้าเปื้อนโคลนกับแผลบนหัวของเธออย่างสงสัย เธอก็แต่งเรื่องขึ้นมาส่ง ๆ
“แม่เลี้ยงตีค่ะ ฉันจะไปหาแม่แท้ ๆ”
พี่สาวเข้าใจทันที แถมยังเอาเสื้อผ้าเก่าแต่สะอาดสองชุดมาให้เธอเปลี่ยน
หลินจาถือกะละมังกับสบู่ที่ได้มาฟรีไปอาบน้ำอย่างสบายใจ แผลแสบไปหมดทั่วตัวมีแต่รอยแผลใหม่ทับแผลเก่า แต่เธอแทบไม่รู้สึกเจ็บ สิ่งที่รู้สึกมากกว่าคือความโล่งใจที่รอดตายมาได้
เงินสกปรกของหวังกุ้ยเซียงมีอยู่ 630 หยวน เธอรับมาโดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
โรงงานเถื่อนนั่นทำเสื้อผ้าเป็นหลัก มีข้าวให้กิน มีที่ให้นอน แต่เงินเดือนถูกนายหน้ารับไปทุกเดือน
เด็กสาวสิบกว่าคนถูกอัดอยู่ในหอพักสังกะสี กินข้าวขึ้นรากับผักเน่า แค่ทำงานช้าหรือทำของเสียเยอะก็โดนด่าทันที ถ้าเถียงขึ้นมาก็โดนซ้อมเป็นเรื่องปกติ
อยากหนีหรือ?
น้องเมียของเถ้าแก่โรงงานเฝ้าอยู่หน้าประตู แถมยังมีหมาป่าตัวใหญ่เฝ้าอีกตัว
จะหนีไปไหนได้ ข้างนอกมีหน่วยรักษาความปลอดภัยคอยจับคนที่ไม่มีใบอนุญาตพำนักชั่วคราวอยู่โดยเฉพาะ เผลอ ๆ หนีไปก็โดนแก๊งค้ามนุษย์จับตัวไปขายให้ทำงานขายบริการ สู้ทำงานหาเงินอยู่ที่นี่อย่างเรียบร้อย รออีกไม่กี่ปีก็โตเป็นผู้ใหญ่ แล้วค่อยให้ที่บ้านเห็นด้วยก่อนค่อยหางานอื่นทำไม่ดีกว่าหรือ
นี่คือคำพูดที่หวังกุ้ยเซียงใช้เกลี้ยกล่อมเธอ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทั้งวันทั้งคืนเธอร้องขอความช่วยเหลือแต่ไม่มีใครยื่นมือมาให้ พอเพิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ก็มีแต่แผลเก่าติดตัว
น้องชายสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ส่วนที่บ้านก็สร้างบ้านสามชั้นตามแบบบ้านหวังกุ้ยเซียง แล้วหาภรรยาให้พี่ชาย
อิฐทุกก้อนล้วนเปื้อนเลือดและน้ำตาของเธอ
ตอนเธอถูกทำร้ายในครอบครัวจนหนีกลับไป พวกเขากลับเอาเชือกมัดเธอแล้วส่งตัวออกไป
เธอจะไม่ยอมใช้ชีวิตเหมือนทาสเดรัจฉานอีกแล้ว
หลินจานอนบนเตียง ร่างกายและจิตใจเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด พอหลับตาลงก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันมืดสนิททันที
……
แสงแดดแผดเผาผืนดิน กลิ่นเหงื่อกับกลิ่นตัวลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณที่ผู้คนมารวมตัวกันในเมือง
บนถนนมีทั้งมอเตอร์ไซค์และแท็กซี่ปะปนกัน เสาไฟฟ้าริมถนนเต็มไปด้วยใบปลิวโฆษณาเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหลายคนเหน็บวิทยุติดตามตัวไว้ที่เอว อากาศร้อนอบอ้าวจนคลื่นความร้อนลอยระอุ ผู้คนเบียดเสียดกัน แต่ละคนก้าวฉับ ๆ ด้วยสีหน้าฮึกเหิม
ถึงสถานีกว่างตงแล้ว
หวังกุ้ยเซียงส่งเสียงอู้อี้ น้ำตาน้ำมูกไหลย้อย แถมยังฉี่รดกางเกงด้วย
เธอเตะประตูห้องน้ำดังโครม ๆ แต่คนข้างนอกกลับไม่มีใครสังเกตเห็น
กระทั่งมีคนกลั้นไม่ไหว เคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีใครเปิด ถึงเริ่มรู้สึกผิดปกติแล้วไปตามพนักงานรถไฟมา
พอใช้กุญแจไขประตู—
โอ้โห!
หน้าห้องน้ำแคบ ๆ ที่เหม็นคลุ้งพลันเต็มไปด้วยหัวคนดำมืด คนด้านหลังยังเขย่งเท้า ยืดคอมองเข้าไปข้างใน
ถุงเท้าเหม็น ๆ ที่อุดปากหวังกุ้ยเซียงถูกดึงออก เสื้อขาด ๆ ที่ใช้มัดเธอไว้ก็ถูกแก้ออก
วินาทีต่อมา เธอก้มตัวแล้วอาเจียนพรวด ๆ
คนที่ยืนอยู่หน้าสุดต่างถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่พื้นที่แคบเกินไป คนข้างหลังก็ยังเบียดกันเข้ามาดูเรื่องสนุก มีคนเผลอพลัดตก...ลงไป
พออาเจียนเสร็จ หวังกุ้ยเซียงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ข้างล่างเย็นวาบ เธอยื่นมือไปคลำ—
เธอทรุดนั่งแหมะกับพื้น ทุบขาร้องไห้โฮ
“เงินฉันล่ะ!”
“นังสารเลวเอ๊ย!”
“ฉันอุตส่าห์พาแกออกมาหาเงินด้วยความหวังดี แกกลับลงมือกับฉันแบบนี้...ไอ้เด็กเวร แกต้องตายไม่ดีแน่!”
“อ๊า! ฉันไม่อยากอยู่แล้ว!”
“เงินฉัน! บัตรประชาชนฉัน!”
ร่างอ้วนตุ้ยนุ้ยของเธอดิ้นพล่านไม่หยุด
ทั้งอาเจียนทั้งสิ่งปฏิกูลกระเด็นปะปนกันไปหมด
สถานการณ์วุ่นวายจนควบคุมไม่อยู่ พนักงานรถไฟตะโกนจนเสียงแหบ สุดท้ายได้แต่เป่านกหวีดปี๊ด ๆ
เด็กสาวอีกสี่คนที่หวังกุ้ยเซียงพามาก็เข้ามายืนยันตัวตน ทุกคนช่วยกันอย่างทุลักทุเลกว่าจะพาหวังกุ้ยเซียงลงจากรถไฟได้
ป้าผู้รับผิดชอบดูแลความสะอาดของรถไฟขบวนนี้ถึงกับขมวดคิ้วโก่งเป็นคันธนู พลางกวาดพื้นไปด่าไป และยังขย้อนจนแทบอาเจียน
หวังกุ้ยเซียงพาเด็กสาวทั้งสี่คนเดินออกจากสถานีรถไฟ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น
จับนังนั่นไม่ได้ แถมยังเสียเงินไปเปล่า ๆ ค่าหัวคนที่หนีไป 500 หยวน รวมกับเงิน 630 หยวน เท่ากับขาดทุนไป 1,130 หยวน!
เธอตั้งใจจะแจ้งตำรวจ แต่ไม่คิดว่าตำรวจรถไฟจะเริ่มซักถามว่าพาเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมาหลายคนทำไม แน่นอนว่าเธอไม่กล้าพูดความจริง จึงได้แต่กลืนความขมขื่นลงคอ
แต่เอาเถอะ—
เธอกลอกตาไปมา ก่อนเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะแล้วโทรกลับไปที่หมู่บ้าน
“หวังชุ่ยเฟิน! ลูกสาวคนโตของแกไม่ชอบงานที่ฉันแนะนำให้ แถมยังขโมยเงินฉันหนีไป! ไม่ยอมเข้าทำงานในโรงงานหาเงินอย่างสุจริต แต่อยากไปเป็นพนักงานบริการในโรงแรม คอยรับใช้พวกเถ้าแก่เพื่อหาเงินก้อนโต! เงินแบบนั้นมันหาง่ายนักหรือไง ลูกผู้หญิงยังจะรักษาความบริสุทธิ์อยู่ไหม! ฉันตักเตือนแล้ว นางยังทำร้ายฉันอีก! เห็นแก่ที่แกเป็นญาติฝ่ายแม่มาขอร้อง ฉันถึงได้พามาเพิ่มอีกคน ใครจะคิดว่าลูกสาวแกจะเป็นโจรไร้ยางอาย! ชดใช้เงินมา!”
……
หลินจาหลับยาวถึงบ่าย ในท้องร้อนเหมือนถูกไฟเผา ทั้งหิวทั้งกระหาย
เธอกรอกน้ำลงคออึก ๆ จนหมดโอ่งใบเล็ก จากนั้นก็ประคองกำแพงออกไปซื้อข้าวกล่องหรูราคา 5 หยวน ใส่หมูสามชั้นกับไข่พะโล้เพิ่ม
หลินจากินรวดเดียวหมด แล้วลูบท้องถอนหายใจยาว ในที่สุดก็รอดตายแล้ว
พี่สาวพนักงานต้อนรับยังเปิดแผงขายของเล็ก ๆ อยู่ตรงเคาน์เตอร์ เธอซื้อกระดาษเขียนจดหมาย ซองจดหมาย และแสตมป์มา แล้วเขียนจดหมายสามฉบับ
ฉบับแรกส่งถึงแผนกตรวจสอบแรงงานของสำนักงานแรงงานเมืองกว่างตง เพื่อแจ้งว่าโรงงานเถื่อนยึดบัตรประชาชน ค้างค่าจ้าง หักค่าแรงล่วงเวลา ลงโทษคนงานด้วยการทำร้ายร่างกาย และจ้างผู้เยาว์ผิดกฎหมาย
ฉบับที่สองส่งถึงสำนักงานบริหารอุตสาหกรรมและพาณิชย์เมืองกว่างตง เพื่อแจ้งว่าโรงงานเถื่อนประกอบกิจการโดยไม่มีใบอนุญาต ก่อผลกระทบทางสังคมร้ายแรง และเรียกร้องให้สั่งปิด
ฉบับที่สามส่งถึงแผนกรับเรื่องร้องเรียนของสำนักงานตำรวจเมืองกว่างตง เพื่อแจ้งว่าโรงงานเถื่อนใช้ความรุนแรงข่มขู่ คุกคาม และกักขังคนโดยผิดกฎหมาย
เธอระบุตำแหน่งที่ตั้งของโรงงานเถื่อนอย่างละเอียด รวมถึงโรงงานเถื่อนรอบ ๆ ที่เธอรู้จักด้วย
หลินจาสะบัดข้อมือที่เริ่มเมื่อย ปิดผนึกจดหมายแล้วหย่อนลงตู้ไปรษณีย์ใกล้เกสต์เฮาส์
เธอมีความสามารถจำกัด แค่เอาตัวรอดมาได้ก็หมดแรงแล้ว
หลินจาเดินไปสถานีรถไฟ หยิบบัตรประชาชนออกมาซื้อตั๋วรถไฟชั้นสามกลับบ้าน ราคา 153 หยวน ต้องนั่งประมาณ 23 ชั่วโมง
เหลือเวลาอีก 8 ชั่วโมงกว่ารถจะออก ในมือเธอยังเหลือเงิน 462 หยวน
กลับไปเรียนมัธยมปลาย ที่บ้านคงไม่ออกเงินให้ เธอต้องหาทางหาเงินค่าเล่าเรียนกับค่าครองชีพเอง
เสากวานอาจไม่เจริญเท่ากว่างตง แต่ก็ยังมีโอกาสมากกว่าบ้านเกิดของเธอไม่น้อย เธอถามทางพี่สาวพนักงานต้อนรับคร่าว ๆ แล้วโบกรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปตลาดค้าส่งจินเผิง
แผงค้าในตลาดค้าส่งเบียดกันแน่น ใช้พื้นที่ทุกตารางนิ้วอย่างคุ้มค่า เจ้าของร้านสาวสวยหัวไวสวมเสื้อสายเดี่ยวกับกระโปรงสั้นสุดทันสมัยและรองเท้าพื้นหนา ราวแขวนเสื้อเหล็กเต็มไปด้วยเสื้อผ้าตัวอย่าง
เธอมีเงินทุนจำกัด ตัวก็ผอมเล็ก แถมยังต้องนั่งรถไฟทางไกลกลับบ้าน เลยเลือกซื้อได้แต่ของที่มีขนาดกะทัดรัด
เธอซื้อกระเป๋าผ้าใบสีดำใบใหญ่ก่อน จากนั้นก็เลือกสินค้าได้อย่างรวดเร็วแล้วเริ่มต่อราคากับร้านค้า
กิ๊บติดผม ดอกไม้ติดผม ยางรัดผมสีสันสดใส ถุงน่อง พวงกุญแจ และสติกเกอร์ดารา
รวมแล้วจ่ายไป 400 หยวน
หลินจาอัดของใส่กระเป๋าผ้าใบจนเต็ม แล้วซื้อเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นให้ตัวเองอีกสองชุด จ่ายเพิ่มไปอีก 30 หยวน
เสียงเพลงไพเราะดังมาจากร้านขายแผ่นหนังเถื่อนริมถนน
“คลื่นลูกหนึ่งยังมาไม่ทันไร คลื่นลูกใหม่ก็ผ่านพ้นไปก่อนแล้ว ชั่วชีวิตหนึ่งราวกับตื่นจากฝัน...”
เหลือเงินอีก 28 หยวน เธอหิ้วกระเป๋าออกเดินทางกลับบ้าน
หวังกุ้ยเซียงน่ะหรือ อย่างมากก็เป็นแค่ปีศาจรับใช้เท่านั้น
มีดจากคนในครอบครัวต่างหากที่แทงได้ลึก ฆ่าได้เจ็บปวดที่สุด!
หลินจากำสายกระเป๋าแน่น ดวงตาคู่นั้นสว่างวาบจนน่าหวาดหวั่น