“หลินจา!”
หลินเจี้ยนกั๋วที่รีบตามมาคำรามลั่น เขาผลักภรรยาไปข้างๆ อย่างแรง แล้วหลบจอบได้อย่างหวุดหวิด
“แกบ้าไปแล้วหรือไง!”
ปกติเขาไม่ค่อยพูด เป็นพ่อที่ใจกว้างและอดทน ไม่เคยตีหรือต่อว่าลูก ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างรู้ว่าหลินเจี้ยนกั๋วตามใจลูก ต่อให้ที่บ้านจนกรอบแค่ไหนก็ยังส่งลูกทั้งสามคนเรียนหนังสือ
หวังชุ่ยเฟินล้มลงกับพื้น ด้วยความตกใจสุดขีดจึงนั่งนิ่งตะลึงอยู่พักหนึ่ง
จากนั้นก็ร้องไห้โฮออกมา
“ฉันไม่อยากอยู่แล้ว!”
เธอตบขาตัวเองอย่างเจ็บปวดใจ ก่อนจะทุบหัวตัวเองอีก ราวกับอยากทุบให้ตายเสียตรงนั้น
“ฉันเจ็บท้องคลอดแกตั้งวันตั้งคืน ย่าของแกบอกให้ทิ้งไปซะ เลี้ยงเด็กผู้หญิงไม่ไหว แต่ฉันก็ทำใจไม่ได้... ฉันกัดฟันเลี้ยงแกจนโต ส่งแกเรียนหนังสือ ใครจะคิดว่าเลี้ยงออกมาเป็นศัตรู คิดจะฆ่าฉัน! ลูกสาวสุดที่รักจะตีแม่ตัวเองให้ตายแล้ว! สวรรค์เอ๊ย ส่งสายฟ้าฟาดฉันให้ตายไปเลยเถอะ ทำไมชีวิตฉันถึงได้รันทดขนาดนี้!”
หวังชุ่ยเฟินร้องไห้พลางตะโกน ยิ่งด่ายิ่งเสียใจ มือข้างหนึ่งตบอก อีกข้างบิดจมูกเช็ดน้ำมูกป้ายน้ำตา
ใครได้ยินก็เศร้า ใครได้เห็นก็ต้องน้ำตาซึม
ชาวบ้านยืนล้อมกันเป็นวง ยกเว้นบ้านที่ถึงคิวรดน้ำจนปลีกตัวมาไม่ได้ คนอื่นที่กำลังถอนหญ้าหรือฉีดยาต่างก็พากันมา
“โธ่ ชุ่ยเฟินนี่ทุ่มเทเพื่อลูกจริงๆ”
“เด็กคนนี้ใจร้ายเกินไปแล้ว พ่อแม่แทบจะควักหัวใจให้ ยังไม่รู้จักพออีก...”
“ต้องสั่งสอนให้หนักๆ นะ ถ้าถามฉัน เรียนหนังสือมากไปใจก็เหลิง! เด็กผู้หญิงรู้หนังสือบ้างก็พอแล้ว สองผัวเมียเจี้ยนกั๋วตามใจลูกเกินไป!”
“ลูกสาวคนโต ยังไม่รีบคุกเข่าขอโทษแม่อีก แม่เลี้ยงแกมาไม่ง่ายเลยนะ!”
หลินจายืนอยู่บนคันนา มองแนวไร่ข้าวโพดสีเขียวที่ทอดยาวจนสุดสายตา แล้วเด็ดหญ้ามาเส้นหนึ่ง เคี้ยวไว้ในปาก
ข้าวโพดกำลังออกไหม เป็นช่วงสำคัญพอดี ต่อให้ร้อนหรือลำบากแค่ไหน ชาวนาก็ต้องลงแปลงถอนหญ้า ฉีดยา ใส่ปุ๋ย และรดน้ำ ที่แย่กว่านั้นคือใบข้าวโพดบาดผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้า ทั้งคันทั้งเจ็บ แสบไปหมด
เธอจำได้ชัดเจน เพราะยายเลี้ยงเธอจนถึง 6 ขวบ พอถึงวัยเข้าเรียนถึงส่งกลับมา หลังจากนั้นทุกปีเธอก็ต้องมาทำงานในไร่ข้าวโพด
พอเก็บข้าวโพดเสร็จ ตอที่ถูกตัดก็แข็งและแหลม เวลาเดินไปเดินมาแกะฝักข้าวโพด เผลอเมื่อไรก็ทิ่มเท้าจนเลือดออก
หลินจายังจำได้ว่าตอนอยู่ชั้นประถมปีสาม ครั้งหนึ่งรากข้าวโพดทิ่มเท้าจนเลือดไหล เท้าของเธอโตเร็วอยู่แล้ว รองเท้าพลาสติกแตะที่เล็กกว่าหนึ่งเบอร์ก็ขาด ทั้งที่เดิมทีก็พังอยู่แล้ว แม่ใช้คีมเหล็กร้อนๆ เชื่อมมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คราวนั้นมันขาดสะบั้นจริงๆ ส่วนบนกับพื้นรองเท้าแยกออกจากกัน ใส่ต่อไม่ได้อีก
แม่รีบร้อนเดินมาดู เธอนึกว่าแม่เป็นห่วงเท้าที่เลือดไหล แต่พอเห็นรองเท้าแตะพังยับ แม่ก็ยกมือฟาดหน้าเธอทันที
“ตัวปัญหา! รู้จักแต่ทำของเสียเงิน ไม่รู้จักประหยัดเลยสักนิด ลูกสาวบ้านไหนเท้าโตขนาดนี้กัน!”
ตบแล้วยังไม่หายโมโห แม่คว้าลำต้นข้าวโพดเขียวมาฟาดเธออีก
เธอบิดตัวหลบ เอามือกุมหัวร้องไห้ บอกว่า “แม่ หนูไม่ทำอีกแล้ว หนูผิดไปแล้ว” พลางก้มมองกองเลือด แล้วก็คิดว่าใครใช้ให้เท้าตัวเองโตขนาดนี้ ถ้าเท้าเล็กกว่านี้ก็คงไม่ถูกทิ่ม รองเท้าแตะก็คงไม่พัง
ช่วงครึ่งหลังของปิดเทอมฤดูร้อน เธอไม่มีรองเท้าใส่ ต้องเดินเท้าเปล่าทำงานทุกวัน ใครในหมู่บ้านเห็นก็ต้องพูดว่าเป็นเด็กผู้หญิงบ้าๆ อยู่แบบนั้นจนก่อนเปิดเทอม ยายขายข้าวแล้วซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้เธอ
หลินเจี้ยนกั๋วนั่งยองอยู่ข้างๆ ถอนหายใจ สูบบุหรี่พ่นควันเป็นระยะ คิ้วขมวดแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ
พี่ชายคนโต หลินฮ่าว อายุ 19 ปี สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด แถมยังเรียนซ้ำอีกปี
ทั้งครอบครัวต่างหวังว่าเขาจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ น่าเสียดายที่แม้แต่วิทยาลัยอาชีวศึกษาก็ยังสอบไม่ติด อีกไม่กี่วันก็คงทนความลำบากจากการช่วยกันแก้ภัยแล้งไม่ไหว แล้วหาข้ออ้างเอาเงินหนีไป
ตอนนี้เขาประคองหวังชุ่ยเฟินอยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธขณะมองหลินจา
ส่วนน้องชายอย่างหลินหยางพูดเก่งกว่า เขาเอ่ยขึ้นว่า
“พี่ ต่อให้พี่ไม่พอใจอะไร ก็ลงมือกับแม่ไม่ได้ นี่เป็นหน้าที่ของลูกที่ควรทำ”
คำพูดของเขาทำให้คนที่มุงดูพากันเห็นด้วย ต่างชื่นชมว่าเด็กคนนี้รู้จักกตัญญู
แม้แต่หวังชุ่ยเฟินที่ร้องไห้จนเอามือปิดหน้าอยู่ก็ยังมองหลินหยางอย่างปลื้มใจ
“ถุย”
หลินจาถ่มหญ้าในปากทิ้ง ที่แท้หลินหยางก็รู้จักยืนอยู่บนจุดสูงส่งทางศีลธรรมตั้งแต่ตอนนี้แล้ว
ไม่กลัวเป็นหวัดตายบ้างหรือไง
ทุกคนต่างรอดูว่าเธอจะทำอะไร ตบตี? สำนึกผิด? หรือจะทำตัวกร่างต่อ?
ไม่มีใครคิดว่าหลินจาจะไม่ทำอะไรเลย เธอหันหลังแล้วเดินฉับๆ จากไป
กลับบ้าน
โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำเมืองยังไม่เปิดเทอม เธอต้องกลับไปดูให้รู้กันแน่ว่ามีจดหมายตอบรับหรือเปล่า เธอไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองสอบไม่ติด!
ผลการเรียนของเธอดีกว่าหลินหยางมาตลอด แต่กลายเป็นว่าเธอสอบไม่ติด ส่วนหลินหยางกลับสอบได้
หวังชุ่ยเฟินร้องไห้จนหมดแรงแล้ว ลูกชายสองคนประคองเธอไว้คนละข้าง แม้จะถูกลูกสาวอกตัญญูทำร้ายอย่างโหดเหี้ยม แต่ท่ามกลางเสียงด่าทอและเสียงถอนหายใจของชาวบ้าน เธอกลับดูราวกับหญิงชราผู้สูงศักดิ์ที่ชนะศึกกลับมา เอวที่งองุ้มเพราะเหนื่อยจากการช่วยกันแก้ภัยแล้งเมื่อครู่ยังยืดตรงขึ้นมาได้
สุดท้ายก็ต้องพึ่งลูกชายอยู่ดี!
เลี้ยงเด็กผู้หญิงจนเรียนจบมัธยมต้นแล้วยังไม่รู้จักพอ ไม่เห็นความลำบากของคนเป็นแม่ เอาแต่คิดถึงตัวเอง ไม่มีน้ำใจ เห็นแก่ตัว
เธอเดินช้าๆ พลางยกมือเช็ดน้ำตาเป็นครั้งคราว
เมื่อเจอคนรู้จักก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังทั้งน้ำตา คนทั้งหมู่บ้านรู้จักกันหมด จึงพูดได้เลยว่าทันทีที่หลินจากลับมาถึงหมู่บ้าน ทุกบ้านก็รู้เรื่องกันหมดแล้ว
ลูกสาวคนโตบ้านหลิน ไม่ใช่คนดีอะไรเลย
หลินเจี้ยนกั๋วยังคงขมวดคิ้ว แบกจอบไว้บนบ่า เงียบงันและกลัดกลุ้ม
หลินจาเดินตามความทรงจำมาจนถึงบ้าน เพื่อนบ้านทั้งซ้ายขวาสร้างบ้านใหม่กันหมดแล้ว มีแต่บ้านเธอที่ยังเป็นบ้านดินหลังคากระเบื้องเตี้ยๆ ประตูหน้าบ้านก็เก่าคร่ำคร่า คล้องแม่กุญแจเหล็กอันเล็กไว้
เธอมองซ้ายมองขวา ก่อนจะงัดอิฐแดงครึ่งก้อนจากโคนกำแพง แล้วใช้มือจับฟาดใส่แม่กุญแจ
“เคร้ง!” แม่กุญแจหลุดออก
เพื่อนบ้านชะโงกหน้ามาดู แสยะยิ้มมองเข้าไปข้างใน หลินจากลับใช้มือกระแทกประตูปิด
เธอลงกลอนจากด้านใน นิสัยแม่ของเธอ เรื่องวันนี้ไม่มีทางจบดีแน่
ดีเลย เธอก็ไม่ได้คิดจะปล่อยให้จบดีอยู่แล้ว!
เริ่มจากห้องหลัก อิฐนี่ใช้ดีจริงๆ เธอทุบแม่กุญแจหีบไม้เนื้อแข็งตรงปลายเตียงแล้วเปิดออก
ค้นจากบนลงล่าง จากข้างในถึงข้างนอก ไม่เจอ!
ต่อไปก็ห้องข้าง ห้องของหลินฮ่าวกับหลินหยาง ทั้งตู้เสื้อผ้า โต๊ะหนังสือ กระเป๋านักเรียน กระเป๋าสะพาย แม้แต่หนังสือกับเอกสารก็ถูกรื้อค้นจนหมด—
ไม่มีจดหมายตอบรับ!
แต่มีเงินอยู่หลายสิบหยวน เธอไม่มีเวลานับ ม้วนใส่กระเป๋าไว้ก่อน
แล้วห้องของเธอล่ะ?
เธอไม่มีห้องของตัวเอง ถ้าจะนับเพิงข้างครัวที่เอาไว้เก็บอุปกรณ์ทำไร่กับข้าวของจิปาถะเป็นห้องก็ว่าไปอย่าง
หน้าหนาวก็หนาว หน้าร้อนก็ร้อน ฝนตกยังรั่วอีก
ตอนอายุ 10 ขวบ คืนหนึ่งฝนตกหนักกะทันหัน เธอตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าผ้าห่มเปียกชุ่มจนหมด นอนไม่ได้ จึงจำใจไปเคาะห้องพ่อแม่ ใครจะคิดว่าจางชุ่ยเฟินจะด่าเธอยกใหญ่ ก่อนจะกรุณาหยิบกะละมังใบหนึ่งให้ เอาไปวางรองน้ำฝนที่รั่วลงมาให้ดี...
เธอนอนอยู่ในนั้นติดต่อกันถึง 8 ปี!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินจาก็ทำหน้าเย็นชา แววตาเย็นเยียบ เธอรื้อค้นบ้านทั้งหลังอีกรอบ เงินที่หาเจอทั้งหมดถูกยัดใส่กระเป๋า!
ไม่เหลือไว้แม้แต่เหมาเดียว!