ใจเธอเต้นระรัว รีบเบือนหน้าหนี มองออกไปนอกหน้าต่าง
ฝนยังคงตกหนักไม่หยุด ทำให้ทัศนวิสัยพร่ามัว แม้แต่อาคารฝั่งตรงข้ามก็มองไม่เห็น
ภายในพื้นที่ปิดอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสนจากตัวชายหนุ่ม
ไม่แรง แต่บางเบา ถึงกระนั้นก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้าจมูกของหลินจือสื่อ ครอบงำทางเดินหายใจของเธอทั้งหมด
เธอรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก เอ่ยว่า “จอดตรงนี้เถอะค่ะ ฉันเดินไปเอง”
โหลวหวยเยี่ยนมองด้านนอกแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ในรถลืมวางร่มไว้ ผมจะขับไปส่งคุณถึงหน้าตึก”
ทว่า หลินจือสื่อกลับปลดเข็มขัดนิรภัยแล้ว น้ำเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น “ลงตรงนี้ค่ะ”
โหลวหวยเยี่ยนมองเธอแวบหนึ่ง “ได้”
ไม่นาน รถก็จอดที่หน้าตึก
แต่ก่อนจะออกจากรถ ทันใดนั้นมีสุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากปล่องบันได วิ่งฉวัดเฉวียนผ่านตัวหลินจือสื่อไป
หลินจือสื่อตกใจ รีบถอยหลังกรูด
แล้วก็ล้มลง
ความเจ็บแสบร้อนผุดขึ้นที่ขา
แท้จริงแล้วรองเท้าของเธอไปติดอยู่ที่ตะแกรงท่อระบายน้ำ จึงทำให้ข้อเท้าพลิกจนล้ม
เธอใช้แรงดึงรองเท้าส้นสูงที่เพิ่งสวมเป็นครั้งแรกตามสัญชาตญาณ
เพิ่งดึงได้สองครั้ง ชายหนุ่มก็ลงมาจากรถ
เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาบนตัวเธอ ราวกับสามารถบังพายุฝนทั้งหมดได้
เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างทั้งร่างก็ถูกอุ้มขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะถูกพาเข้าไปในอาคารอย่างรวดเร็ว
ระยะทางเพียงสิบกว่าเมตร แต่ฝนตกหนักเกินไป ทั้งสองคนต่างเปียกปอนอยู่บ้าง
หลินจือสื่อมองคราบน้ำบนสูทราคาแพงของเขาและปกเสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้น หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะอย่างไม่อาจควบคุม
เบือนหน้าหนีตามสัญชาตญาณแล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณค่ะ”
ทางเดินมืดสลัว แม้ตอนกลางวันก็ไม่มีไฟ
แต่ยังคงเห็นรอยถลอกที่หัวเข่าของเธอได้
โหลวหวยเยี่ยนขมวดคิ้ว “หัวเข่ากำลังเลือดออก”
แล้วเพราะผิวขาวเนียนละเอียด บาดแผลนั้นจึงยิ่งดูน่าหวาดหวั่น
หลินจือสื่อยิ้มขื่น “หัวเข่ายังไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แต่ข้อเท้าเคล็ด”
ขณะพูด เธอก้มหน้า เส้นผมที่เปียกชื้นแนบอยู่ที่ต้นคอ ยิ่งขับให้ผมดำขลับตัดกับผิวขาวดุจหิมะ เนียนละเอียด
หยดน้ำตามไรผมไหลลงตามผิวขาวเนียนซอกคอจนถึงหน้าอก แล้วจมหายไปในส่วนโค้งเว้าที่เลือนรางตามจังหวะหายใจ
แววตาโหฺลวหวยเยี่ยนหม่นลง ละสายตา “คุณอยู่ชั้นไหน ผมอุ้มคุณขึ้นไป”
ใกล้เกินไป ระหว่างพูด กลิ่นสนอ่อนๆ จากตัวเขาก็โอบล้อมมาอีกครั้ง
หลินจือสื่อเกาะราวบันไดด้านหลังตามสัญชาตญาณ “ไม่ต้องลำบากค่ะ ฉันขึ้นเองได้”
พูดจบ ทั้งสองก็เงียบ
ไม่มีสามีภรรยาคู่ไหนที่จดทะเบียนแล้วจะห่างเหินกันถึงเพียงนี้
ทุกสิ่ง ล้วนย้ำเตือนถึงความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างพวกเขา
ผ่านไปครู่หนึ่ง โหลวหวยเยี่ยนเอ่ยก่อน “เราเป็นสามีภรรยากัน”
“แล้วข้อเท้าคุณก็เคล็ด ต้องจัดการ”
พูดจบ เขาก้มตัวอุ้มเธอ “คุณอยู่ชั้นไหน”
ร่างหลินจือสื่อเกร็งไป แต่ก็ยอมคล้องคอเขา “ชั้นสี่”
หมู่บ้านเก่ามาก ทางเดินก็เก่าเช่นกัน
ราวบันไดเต็มไปด้วยคราบสนิม
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับ
และกลิ่นอายของบุรุษเพศที่แฝงความดุดันจากตัวชายหนุ่ม หลังจากตากฝน
ร่างหลินจือสื่อเกร็งอย่างรุนแรง
เธอพยายามไม่แนบชิดเขาแล้ว แต่อุณหภูมิร้อนแรงบนตัวเขากลับส่งผ่านเสื้อผ้าหลายชั้นมาแตะตัวเธอ
ราวกับจะแผดเผาผิวเนื้อเธอให้ไหม้เกรียม
เธอปล่อยมือตามสัญชาตญาณ ขยับตัวออกห่าง
แต่แววตาชายหนุ่มกลับวูบไหวหม่นลง กระชับวงแขน พูดเสียงต่ำว่า “อยู่นิ่งๆ”
เสียงทุ้มแหบพร่าพร้อมไอความร้อนชื้นกระทบใบหูขาวเนียนของเธอ ปลุกความเสียวซ่านวาบ
หน้าหลินจือสื่อแดงซ่านถึงใบหูทันที ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม
แต่พอคอตกก็เห็นกระโปรงตัวเองครึ่งเปียกครึ่งแห้ง
แนบติดเนื้อตัว ดูโปร่งแสง
ชุดชั้นในข้างในจึงปรากฏเลือนราง
เธอรู้สึกหน้าร้อนดุจระเบิด ไม่เคยรู้สึกอับอายขายหน้าเท่าชั่วชีวิตนี้มาก่อน
โชคดีที่ชายหนุ่มสูงขายาว อีกไม่นานก็มาถึงชั้นสี่
เห็นประตูคุ้นตาบานนั้น เธอถอนหายใจโล่งอก “ขอบคุณค่ะ ถึงแล้ว”
สายตาของโหลวหวยเยี่ยนหยุดอยู่ที่ประตูเก่าขึ้นสนิมเล็กน้อยหนึ่งวินาที
จากนั้นก็ค่อยๆ วางเธอลง กล่าวเสียงทุ้มว่า “ที่บ้านมีกล่องยาหรือเปล่า ข้อเท้าคุณถ้าไม่จัดการทันที พรุ่งนี้จะบวม”
แน่นอนว่ามี
หลินจือสื่อเองก็เป็นหมอ ของจำเป็นประจำบ้านแบบนี้ย่อมไม่ขาด
“มีค่ะ แต่ฉันจัดการเองได้ มันไม่ใช่แผลใหญ่อะไร”
ระหว่างพูด เธอก็เปิดประตูแล้ว
พื้นที่คับแคบภายในประตูทำให้เธอลังเลหนึ่งวินาที หันไปมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง
เขายืนอยู่ในทางเดินแคบๆ ที่มืดสลัว ท่วงท่าสะอาดสะอ้านและสง่างามนั้น ส่งแรงกระแทกทางสายตาอย่างรุนแรง
ประดุจดวงอาทิตย์พวยพุ่งเข้ามาพร้อมพายุอิเล็กตรอน ส่องให้พื้นที่มืดแคบนี้พลอยสว่างไสวขึ้นมา
เธอละสายตา เดินเข้าประตูไป “ขอบคุณที่อุ้มฉันขึ้นมานะคะ ฉันขอเข้าไปทำแผลก่อน”
ตามหลักแล้ว เธอควรเชิญเขาให้เข้ามาซับน้ำฝนบนตัว
แต่ทว่าเขาดูสูงส่งเกินไป
ห้องเช่าเก่าๆ คับแคบของเธอ ไม่สามารถรองรับกลิ่นอายราคาแพงเช่นนี้ได้
แววตาเขาวูบไหว มองร่างเงียบงันของเธอ กล่าวเสียงทุ้มว่า “งั้นคุณพักก่อนเถอะ ถ้าตกเย็นยังไม่ดีขึ้น ก็โทรหาผมได้”
หลินจือสื่อพยักหน้าว่าง่าย “ค่ะ”
โหลวหวยเยี่ยนจากไปอย่างรวดเร็ว
เพิ่งขึ้นรถ ผู้ช่วยก็ส่งเอกสารชุดหนึ่งมาให้
โหลวหวยเยี่ยนกวาดตาผ่านอย่างรวดเร็ว สายตาหยุดอยู่ที่ประโยคว่า “มีแฟนที่คบกันมาหลายปี เลิกกันเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน”
หว่างคิ้วกระตุกขึ้นจนแทบไม่เห็น
แฟนที่คบกันมาสี่ปี?
รักกันมาก?
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์จากผู้ช่วยโทรมา “คุณชายครับ เอกสารของคุณหลินผมส่งให้คุณแล้ว อีกเรื่องคือ เรื่องนั้นมีเบาะแสแล้วครับ”
“ผู้หญิงคืนนั้น อาจไม่ใช่เพื่อนของคุณหนู อาจเป็นนักศึกษาจากสถาบันอื่น”
“คืนนั้นที่โรงแรมไห่เฉิงมีบัณฑิตจบใหม่จากอีกสองสถาบันมาจัดงานเลี้ยงฉลองด้วย”
“เป็นไปได้ว่าตั้งแต่แรก ทิศทางของเราอาจผิดพลาด...”
…
โหลวหวยเยี่ยนถือโทรศัพท์ สีหน้ายิ่งเย็นชาจริงจังขึ้น “สืบต่อ!”
เพราะตากฝน บาดแผลอาจติดเชื้อบ้าง คืนนั้นหลินจือสื่อจึงมีไข้ต่ำ
วันรุ่งขึ้นตื่นมา ศีรษะยังหนักอึ้ง
เธอตั้งใจจะลางานกับโรงพยาบาล แต่ยังไม่ทันโทรออก หัวหน้าแผนกก็โทรเข้ามาก่อน
“จือจือ วันนี้มีบุคคลสำคัญระดับซูเปอร์มาโรงพยาบาลนะ เธอรีบมาเร็ว!”
“หลินฮวนลากะทันหัน รายงานให้เธอเป็นคนทำ...”
…
เดิมที โรงพยาบาลอยากขยายพื้นที่มาตลอด แต่เบื้องบนกักเรื่องไว้ไม่อนุมัติ ช่วงนี้เพิ่งมีความคืบหน้า
เพราะฉะนั้น การมาตรวจเยี่ยมครั้งนี้ ทางโรงพยาบาลจึงให้ความสำคัญอย่างยิ่ง
หลินจือสื่อจึงต้องฝืนใจลุก
โชคดีที่เมื่อคืนทายาเหล้าสูตรลับ ข้อเท้าดีขึ้นมากแล้ว ตราบใดไม่เคลื่อนไหวหักโหม ก็ไม่น่ามีปัญหาใหญ่
จัดแจงเล็กน้อย หลินจือสื่อก็ไปโรงพยาบาล
ยุ่งจนถึงสิบเอ็ดโมง ในที่สุดก็ได้พักหายใจ
เธองานยุ่งจนแทบไม่ได้แตะพื้น ผู้ใหญ่คนสำคัญคนไหนมาก็ไม่เห็น ได้ยินเพียงว่านายกเทศมนตรีของเมืองนี้ก็มาร่วมต้อนรับด้วยตัวเอง
เพิ่งรินน้ำร้อนมานั่งลง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากฝั่งตรงข้ามของทางเดิน
หลินจือสื่อเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ
ก็เห็นคนเจ็ดแปดคนเดินมาจากฝั่งตรงข้าม
ชายหนุ่มผู้นำหน้าสูงใหญ่สง่างาม ท่วงท่าเต็มไปด้วยพลังอำนาจ
แม้จะสวมเพียงเสื้อเชิ้ตขาวเรียบๆ กับกางเกงสูทขัดมัน แต่กลิ่นอายกลับเข้มแข็งจนไม่มีใครกล้าสบตา
ทำให้ชายวัยกลางผู้ประสบความสำเร็จมากมายรอบข้างกลายเป็นแค่ตัวประกอบไปเลย
หลินจือสื่อยืนตะลึงคาที่