จ้าวหลงมาถึงเนินหินรกร้างอีกครั้ง
แสงแดดเดือนสี่เริ่มเผ็ดร้อนดั่งหน้าร้อน ภาพเบื้องหน้าไม่ต่างจากเมื่อวานที่จากมา เว้นเพียงบริเวณเล็ก ๆ ที่เขาขวนขวายอยู่นั้น พื้นดินกลับ “สะอาด” ผิดปกติ——ก้อนหินที่หยิบฉวยได้ถูกเก็บกินจนเกือบหมด เหลือเพียงดินสีคล้ำโผล่พ้นออกมา
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย นั่งลงข้างก้อนหินก้อนนั้นที่คุ้นเคย แม้แต่จะยืดเส้นยืดสายก็ไม่ทำ ก้มลง หยิบก้อนหินขึ้นมาหนึ่งก้อน ชั่งน้ำหนักในมือ แล้วเหวี่ยงแขนออกไป——
ก้อนหินวาดเส้นโค้งเตี้ย ๆ ร่วงลงไปไกลกว่าสิบก้าว
ที่มุมสายตา แผงแสงวาบขึ้นมาตามสัญญา
[ความชำนาญการขว้าง+1]
[การขว้าง(ขั้นสมบูรณ์): 56559/100000]
สีหน้าจ้าวหลงเรียบนิ่ง เขารู้ดี ก่อนจะถึงตัวเลขนั้น อารมณ์ใด ๆ ล้วนเป็นการสิ้นเปลือง
จังหวะ คือกฎเดียวเท่านั้น
เขาไม่ใฝ่หาพลังหรือความแม่นยำอีกแล้ว ความเจ็บปวดร้าวที่ต้นแขนขวาคือคำเตือนอันเข้มงวด เขาจึงเปลี่ยนมาใช้ท่าทางที่ประหยัดแรงที่สุด อาศัยปลายแขนกับข้อมือเป็นหลัก ปล่อยให้ก้อนหินหลุดมือไปได้ก็พอ ทิศทางเริ่มกระจัดกระจายบ้าง ขอเพียงพุ่งไปข้างหน้า ระบบก็ยอมรับ
เขาดั่งจักรกลที่ตั้งค่าไว้ใช้พลังงานต่ำสุด เป้าหมายชัดเจน: ก่อนพลังจะหมด จงทำตามคำสั่งให้ลุล่วง
[ความชำนาญการขว้าง+1]
[ความชำนาญการขว้าง+1]
ข้อความแจ้งเตือนอัปเดตด้วยความถี่ที่สม่ำเสมอ สายตาไม่ตามก้อนหินอีกแล้ว แทบไม่มองแผงสถานะด้วยซ้ำ แค่โหยงเหยงซ้ำ ๆ ไปเรื่อย ๆ เวลาหมดความหมายลงในสมาธิอันสุดขั้ว
ท่านั่งทำให้เขาเอื้อมหยิบก้อนหินใกล้เท้าได้ง่าย เขาใช้ทั้งสองข้างสลับกัน แต่หนักไปทางซ้ายเป็นหลัก——ความเจ็บปวดเฉื่อยชาที่แขนขวาราวกับซึมลึกถึงกระดูก ทุกครั้งที่งอหรือเหยียดก็หนักหน่วงฝืดเคือง มือซ้ายขว้าง มือขวาก็ฉวยโอกาสกวาดก้อนหินจากระยะไกลเล็กน้อยเข้ามารวมไว้ตรงหน้า ประสานงานกันอย่างเรียบง่าย แทบไม่มีช่วงว่าง
พื้นรอบกายวงหนึ่งเริ่ม “สะอาด” ขึ้นอย่างรวดเร็ว เบื้องหน้าห่างออกไปสิบถึงยี่สิบก้าว กลับค่อย ๆ ก่อตัวเป็นกองหินเตี้ย ๆ——นั่นคือร่องรอยเดียวจากการขว้างนับหมื่นครั้ง
แสงแดดยิ่งทวีความร้อนแรง
เผาไหม้ไร้ที่บัง เหงื่อซึมจากหน้าผาก รวมตัวเป็นสายไหลรินลงอาบแก้มที่แดงระเรื่อเพราะแสง เขาหยุดเป็นครั้งคราว ยกทัพพีน้ำที่วางอยู่บนก้อนหินข้าง ๆ จิบน้ำเย็นที่อุ่นขึ้นแล้วเล็กน้อย ความเย็นสบายแล่นผ่านลำคอเพียงชั่วครู่ ถูกความร้อนระอุกลืนกินในบัดดล
ตัวเลขกระโดดขึ้น: 88216/100000
ไม่รู้ตัวอีกที ก็เพิ่มไปอีกสามหมื่นกว่า เหลืออีกเพียงหมื่นต้น ๆ
ความเหนื่อยล้าและปวดร้าวอันรุนแรง ส่วนใหญ่มาจากแขนซ้ายที่รับภาระหนักที่สุด โถมเข้ามาอย่างชัดเจน เขาหยุด สะบัดแขนซ้ายที่แข็งทื่อดั่งท่อนไม้อย่างแรง แล้วเปลี่ยนข้าง
ขยับไหล่ขวาที่ยังเจ็บตื้อ ๆ เขาหยิบก้อนหินขึ้นมา แล้วโยนด้วยมือขวา
[ความชำนาญการขว้าง+1]
[การขว้าง(ขั้นสมบูรณ์): 88217/100000]
ตะวันค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น ใกล้จะถึงกลางนภา
แสงส่องลงมาในแนวตั้ง บีบเงาให้หดติดใต้เท้า ไอร้อนลอยขึ้นจากพื้นจนภาพบิดเบี้ยว จ้าวหลงตัวเปียกโชก ทุกลมหายใจคืออากาศที่ร้อนระอุ แต่เขารู้สึกไม่ถึงสิ่งใด สายตาจ้องเพียงสองอย่าง: ก้อนหินใต้เท้า กับตัวเลขสีฟ้าชุดหนึ่งที่มุมสายตากำลังกระโดดขึ้นเรื่อย ๆ
เก้าหมื่น เก้าหมื่นหนึ่ง เก้าหมื่นสอง……
ตัวเลขไต่ระดับขึ้นอย่างมุ่งมั่น ทีละก้าว ทีละก้าว
เก้าหมื่นห้า เก้าหมื่นเจ็ด เก้าหมื่นแปด……
เมื่อตัวเลขข้ามผ่านเก้าหมื่นเก้าพัน จ้าวหลงสัมผัสได้ว่าหัวใจเริ่มเต้นเร็วจนควบคุมไม่ได้ เสียงเลือดพลุ่งพล่านดังก้องอยู่ในแก้วหู
ความเหนื่อยล้า อาการชา ความน่าเบื่อหน่าย ทั้งหมดที่สะสมจากการขว้างซ้ำ ๆ กว่าหนึ่งแสนครั้งติดต่อกันสองวัน ในชั่วขณะนี้ ราวกับถูกความคาดหวังอันร้อนแรงที่กำลังจะผุดขึ้นจากดินจุดไฟ เผาไหม้ ระเหยไปในพริบตา!
จังหวะการขว้างของเขาเร่งขึ้นโดยไม่รู้สึกตัวนิดหน่อย อาการปวดร้าวที่แขนทวีความรุนแรง แต่เขาไม่แยแส
เก้าหมื่นเก้าพันห้า เก้าหมื่นเก้าพันเจ็ด เก้าหมื่นเก้าพันแปด……
ลมหายใจกลั้นเอาไว้ สายตาจับจ้องการเปลี่ยนแปลงของสองหลักสุดท้าย มือขวาที่เหวี่ยงออกไปเริ่มเร่งรีบ
[ความชำนาญการขว้าง+1]
[การขว้าง(ขั้นสมบูรณ์): 99999/100000]
สุดท้ายแล้ว!
จ้าวหลงสูดลมหายใจเข้าลึก ลมหายใจนั้นยาวและหนักหน่วง ราวกับจะดูดความร้อนและความหวังรอบกายทั้งหมดเข้าไปในปอด
เขาก้มลง หยิบก้อนหินก้อนสุดท้ายที่เอื้อมถึงได้ ใหญ่เท่าหัวแม่มือ จากข้างเท้า
สายตากวาดผ่าน “กองหิน” ที่เขาสร้างขึ้นด้วยมือตนเอง กวาดผ่านก้อนหินใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยครูดอยู่ไกลออกไป แล้วทอดยาวไปยังแนวเทือกเขาจิ่งหยางซานอันเขียวชอุ่มทึบตระหง่านอยู่หลังก้อนหินนั้น ที่ซึ่งเสือหน้าผากขาวตาโปนซ่อนตัวอยู่
เสื้อเก่าคลุมเครือเปื้อนเลือดของบิดาผุดวาบขึ้นในห้วงคิด
“ฮู่——”
ก้อนหินหลุดจากมือ เสียงตัดอากาศอันแผ่วเบาแต่ชัดเจน ฉวัดเฉวียนผ่านอากาศร้อนระอุยามเที่ยงวัน พุ่งทะยานออกไปไกลราวสายฟ้า!
เพียงชั่วพริบตาที่ก้อนหินพุ่งออกไป——
[ความชำนาญการขว้าง+1]
ถัดจากนั้น เสียงแจ้งเตือนอันกังวานสดใส ก็ “ดังกึกก้อง” ขึ้นในห้วงความคิดของเขาโดยตรง:
[ติ้ง!]
[วิชาขว้างทะลวงขีดจำกัด!]
[ได้รับพรสวรรค์แฝง——แม่นยำทุกนัด!]
[แม่นยำทุกนัด: ภายใน 100 เมตร แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ ทุกระยะที่เพิ่มขึ้น 100 เมตร อัตราแม่นยำลดลง 20% (เมื่อใช้อาวุธ ทุกระยะที่เพิ่มขึ้น 100 เมตร อัตราแม่นยำลดลง 10% อาวุธยิ่งสูงค่าอัตราแม่นยำยิ่งลดลงน้อยที่สุดเพียง 5%)]
สำเร็จ! สำเร็จจริง ๆ! หนึ่งแสนความชำนาญ! ทะลวงขีดจำกัด! พรสวรรค์ตกอยู่ในกำมือ!
ความปีติยินดีและความรู้สึกสำเร็จอันยิ่งใหญ่ราวกับภูเขาไฟระเบิด พังทลายเขื่อนแห่งความอดทนที่ยึดมั่นมาตลอดลงในพริบตา!
ในเวลาเดียวกัน กระแสร้อนอันยิ่งใหญ่ไพศาลกว่าการเลื่อนขั้นใด ๆ หลายเท่า ทะลักระเบิดจากแขนทั้งสองขึ้นมาในทันใด ในพริบตาแผ่คลุมหัวไหล่ หลัง เอว ท้อง ไล่ไปจนทั่วกาย! มิใช่ความอบอุ่นอันเรียบง่าย หากเป็นสายน้ำเชี่ยวที่แฝงความเจ็บแปลบและคันยุบยิบ ราวกับมีมือน้อยอันอบอุ่นและทรงพลังนับไม่ถ้วน นวด คลี่ ขัดเกลา หล่อหลอม อยู่ลึกที่สุดในกระดูกและกล้ามเนื้อของเขา!
“เอ้อ……”
จ้าวหลงครางต่ำ ๆ ร่างกายสั่นเทาโดยควบคุมไม่ได้ เขารู้สึกชัดเจนว่า แขนที่ปวดตื้อจนชาไร้ความรู้สึกกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ เส้นใยกล้ามเนื้อถูกกระแสร้อนซัดจนแน่นกระชับแข็งแรงยิ่งขึ้น พลังอันแจ่มแจ้งมั่นคงกำลังเข้ามาแทนที่ความเหนื่อยล้าและความฝืดเคืองที่สะสมมาสองวันอย่างรวดเร็ว
เนิ่นนาน กระแสร้อนอันคันยิบเหมือนถูกหล่อหลอมนั้นจึงค่อย ๆ จางหาย
จ้าวหลงลืมตาขึ้น ผะแผ่วลมหายใจขุ่นออกมายาวหนึ่งที เขายกแขนขึ้น ค่อย ๆ กำหมัด เหยียดออก ความฝืดเคืองราวกับสนิมฝังแน่นเมื่อครู่หายไปไร้ร่องรอย ถูกแทนที่ด้วยความลื่นไหลและคล่องแคล่วที่มือสั่งกายได้ตามใจ กับพลังอันอัดแน่นซ่อนอยู่ใต้ผิวเนื้อ
เขาก้มลงมองมือทั้งสองของตน นิ้วข้อชัดเจน ฝ่ามือเพราะสองวันนี้เสียดสีกับก้อนหินจนแดงหยาบกร้านขึ้นเล็กน้อย แต่บัดนี้ เขาสัมผัสได้ถึงความมั่นคงที่ซ่อนอยู่ในนั้น อันเพียงพอจะควบคุมวิถีทุกเส้น
จากนั้น ความสนใจของเขาจึงย้ายไปยังตัวอักษรสีทองอร่ามหลายบรรทัดบนแผงสถานะโดยสิ้นเชิง
ภายใน 100 เมตร……แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์!
เมื่อใช้อาวุธ ยิ่งได้ผลดีกว่า!
ทุกตัวอักษร ดั่งค้อนหนัก ทุบลงบนหัวใจของเขาอย่างแรง ก้องกังวานสะท้อนกลับมา
สองวัน! หนึ่งแสนครั้ง!
คือวัฏจักรนับไม่ถ้วนที่เหงื่อแห้งแล้วเปียกชื้นอีก!
คือทรมานอันโหดร้ายที่แขนจากเจ็บปวดสู่ชา กระทั่งสูญเสียความรู้สึก!
คือความอุตสาหะอันน่าเบื่อหน่าย เดียวดาย แทบจะทารุณกรรมตัวเอง!
ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ใช่เพื่อสิ่งนี้หรือ?
ไม่ใช่เพื่อพลังที่เหนือมนุษย์ ผูกพันได้ พอจะประคองชีวิตรอดในโลกนี้ หรือแม้แต่……เรียกร้องความยุติธรรมคืนมา หรือไร?!
“ฮะ……ฮ่าฮ่า……ฮ่าฮ่าฮ่า!!!”
กลั้นไว้อีกต่อไปไม่ไหว
ความตื่นเต้น ความปิติ ความโล่งใจ อันเชี่ยวกราก กับความน้อยเนื้อต่ำใจที่ซ่อนเร้นลึก ภายหลังความขมขื่นผ่านพ้น หลอมรวมเป็นกระแสร้อนอันพรรณนาไม่ถูก พุ่งทะยานขึ้นสู่กระหม่อม!
จ้าวหลงเงยหน้าขึ้นอย่างแรง ส่งเสียงหัวเราะอันดื้อรั้น สุขที่สุด และกังวานที่สุดนับตั้งแต่ข้ามเวลามา ไปสู่ท้องนภาอันสดใสไร้เมฆ พระอาทิตย์แผดจ้ากลางฟ้า!
“ฮ่าฮ่าฮ่า——!!!”
เสียงหัวเราะแผ่ก้องไปทั่วเนินหินรกร้างอันว่างเปล่าโล่งเตียน กระทบหน้าผาหินสะท้อนกังวานแผ่วเบา สะเทือนจนฝูงกาดำสองสามตัวที่พักอยู่ตามหมู่ไม้ไกลออกไปต้องบินหนี
เขาหัวเราะจนตัวงอ หัวเราะจนแทบน้ำตาไหล
เนิ่นนาน เสียงหัวเราะจึงค่อย ๆ เบาลง
เขายืดตัวขึ้น เช็ดมุมตา มองมือที่ยังสั่นระริกแต่เต็มเปี่ยมด้วยพลัง แล้วหันไปมองแนวเทือกเขาจิ่งหยางซานเบื้องหน้า เปลวไฟในห้วงสายตาลึกล้ำ สว่างจ้าร้อนแรงยิ่งกว่าครั้งใด