เสียงหัวเราะบ้าคลั่งก้องสะท้อนไปทั่วเนินเขา ก่อนจะค่อย ๆ ถูกสายลมฉีกกระชากและพัดสลายไป
จ้าวหลงเท้าหัวเข่าค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อ หางตาชื้นเล็กน้อย ทว่าลึกลงไปในดวงตา แสงเจิดจ้าที่เดือดพล่านด้วยความยินดีสุดขีดกำลังสงบลงและรวมตัว กลายเป็นความร้อนแรงที่นิ่งสงบยิ่งกว่าเดิม
เขาหันกลับไปมองตัวอักษรสีทองไม่กี่บรรทัดในสายตา
【แม่นยำทุกนัด: ภายในระยะ 100 เมตร ยิงร้อยครั้งถูกทั้งร้อยครั้ง……】
ตัวอักษรแต่ละตัวประหนึ่งเหล็กเผาแดง ประทับลึกลงในห้วงความคิด
ภายในระยะ 100 เมตร ยิงร้อยครั้งถูกทั้งร้อยครั้ง
นี่หมายความว่า นับจากวินาทีนี้ สิ่งใดก็ตามที่เขาขว้างออกไปภายในระยะ 100 เมตร จะกลายเป็นส่วนต่อขยายของเจตจำนง ตราบใดที่เล็งไปยังจุดใด สิ่งนั้นย่อมพุ่งเข้าเป้า สัตว์ป่าในป่าดง เพียงอยู่ในระยะสายตาและระยะที่แรงขว้างทะลวงการป้องกันได้ ก็ยากจะหนีพ้นอีกต่อไป
รากฐานแห่งการเอาชีวิตรอดมั่นคงแล้ว ความสำคัญของคันธนูล่าสัตว์เก่าที่บิดาทิ้งไว้ก็ลดลงตามไปด้วย แม้ธนูและลูกศรจะยิงได้ไกลกว่า แต่ไม่มีทางแม่นยำเด็ดขาดภายในระยะ 100 เมตร และไม่สนใจสภาพร่างกายเช่นนี้
คลื่นความยินดีที่ยังคงไหลเวียนอยู่ในสายเลือดค่อย ๆ จางลง ขณะที่การพิจารณาอย่างสุขุมเริ่มต้นขึ้น
ปัญหาเรื่อง “ความแม่น” แก้ได้แล้ว แล้ว “พละกำลัง” ล่ะ? “ร่างกาย” ล่ะ?
หากต้องการขว้างก้อนหินให้พุ่งเข้าเบ้าตากระต่ายป่าอย่างแม่นยำจากระยะไกลสุดขีด หรือทะลวงหนังหนาของหมูป่า ก็จำเป็นต้องมีพละกำลังมากพอ การติดตามรอยเป็นระยะทางไกล การเดินทางพร้อมสัมภาระหนัก หรือแม้แต่การระเบิดพลังและหนีเอาชีวิตรอดในยามคับขัน ล้วนต้องอาศัยร่างกายแข็งแรง ความอดทน และความเร็ว
“ต้องพัฒนาให้รอบด้าน พัฒนาให้รอบด้านจริง ๆ”
เขาพึมพำเสียงเบา สายตากวาดผ่านหน้าต่างทักษะ
【สควอท (ขั้นเล็ก) (0/500)】
【วิดพื้น (ขั้นเล็ก) (0/500)】
เป้าหมายการฝึกพละกำลังชัดเจนแล้ว แต่ยังมีความสามารถพื้นฐานอีกอย่างที่สำคัญยิ่งกว่า ซึ่งเขายังไม่เคยลอง
ความเร็ว ความอดทน สมรรถภาพหัวใจและปอด—การวิ่ง