จ้าวหลงคิดว่าช่วงบ่ายหากเข้าไปล่าสัตว์ในป่า ก็คงได้ผลลัพธ์ไม่มากนัก สุดท้ายจึงตัดสินใจฝึกยิงธนู ฝึกวิดพื้น และฝึกสควอทอยู่ที่บ้าน
จริงสิ ยังฝึกวิ่งได้ด้วย
จ้าวหลงพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้
เขาไปเดินเที่ยวในอำเภอหยางกู่ก่อนก็ได้ จะได้ดูว่าปกติขายสัตว์ที่ล่ามาได้ที่ไหน และตลาดในอำเภอเป็นอย่างไร
ทั้งยังถือโอกาสจดจำเส้นทาง ดูว่ามีร้านช่างเหล็กหรือร้านของชำหรือไม่ ซื้อของบางอย่างที่อาจต้องใช้ในภายหน้า เช่น เข็มด้าย เกลือ หรือ...สอบถามราคาทำลูกธนูด้วย
เช่นนี้ย่อมคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม ทั้งยังเพิ่มความชำนาญในการวิ่งได้ด้วย นับเป็นการทำสองสิ่งในคราวเดียว
เมื่อคิดได้ดังนั้น จ้าวหลงก็รวบลูกธนูใส่กระบอกธนู
จากนั้นยืนห่างออกไปยี่สิบก้าว แล้วง้างธนูขึ้นอีกครั้ง
ในเมื่อตัดสินใจฝึกอยู่บ้าน ก็ต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า
เขาชะลอจังหวะลง ไม่มุ่งยิงให้เร็วอีกต่อไป แต่ลองตั้งใจสัมผัสแรงตึงของคันธนูยามดึงสาย และสังเกตความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยตรงปลายนิ้วที่สัมผัสสายธนูขณะปล่อยสาย
แม้ 【แม่นยำทุกนัด】 จะรับประกันว่ายิงถูกเป้า แต่ท่วงท่าที่ดีและวิธีออกแรงที่ถูกต้องอาจช่วยประหยัดกำลัง ทำให้ยิงได้มั่นคงและหนักหน่วงขึ้น ทั้งยังลดการสึกหรอของคันธนูและลูกธนูได้ด้วย
“ตึง—ฟิ้ว! ฉึก!”
“ตึง—ฟิ้ว! ฉึก!”
ลูกแล้วลูกเล่า
【ความชำนาญการยิงธนู +1】
【ความชำนาญการยิงธนู +1】
…
【ระดับการยิงธนูเพิ่มขึ้น: ขั้นเริ่มต้น → ขั้นเล็ก】
กระแสอุ่นคุ้นเคยสายหนึ่ง ทว่าเหมือนจะเข้มข้นกว่าตอนที่การขว้างเลื่อนระดับ พลันผุดขึ้นจากท่อนแขนซ้ายที่ถือคันธนูและนิ้วสามนิ้วของมือขวาที่เกี่ยวสาย ก่อนแผ่ไปทั่วแขนทั้งสองและหัวไหล่อย่างรวดเร็ว
กระแสอุ่นนี้ให้ความรู้สึกโปร่งโล่งประหลาด คล้ายช่วยคลายความติดขัดของข้อต่อบางส่วนที่ใช้ถ่ายแรง ทำให้เขารู้สึกว่าจับคันธนูได้มั่นคงกว่าเดิม นิ้วที่เกี่ยวสายธนูก็คล่องแคล่วขึ้นเล็กน้อย
ขณะเดียวกัน คำอธิบายที่อยู่หลัง [การยิงธนู] บนหน้าต่างสถานะก็เปลี่ยนเป็น