ตอนที่ 8 ทะลุมิติสู่ซ้องกั๋ง ฝึกความชำนาญจนแข็งแกร่ง

จ้าวหลงเดินไปยังข้างกำแพง ยื่นมือปลดคันธนูล่าสัตว์ลงมา

เมื่อได้จับก็รู้สึกหนักแน่น ตัวคันธนูทำจากไม้ถัวที่ผ่านการใช้งานมาหลายปี ผิวมันวาวเรียบลื่น เป็นผลจากการถูกจับถือและชุ่มเหงื่อมานับครั้งไม่ถ้วน

เขาพบสถานที่ซึ่งบิดาของร่างเดิมเก็บสายธนูสำรองเอาไว้—ในไหดินใบเล็กกันชื้นตรงมุมกำแพง

เขาเปิดไห ภายในมีสายเอ็นวัวที่ผ่านการขัดแต่งแล้วขดอยู่สองม้วนจริงดังที่คาด อีกทั้งยังมีน้ำมันถงสำหรับบำรุงคันธนูอยู่หนึ่งไหเล็ก

เขาหยิบสายใหม่ออกมาหนึ่งม้วน ทำตามวิธีที่เลือนรางอยู่ในความทรงจำ ค่อย ๆ ปลดสายเก่าที่หย่อนออกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่ระมัดระวัง แล้วเปลี่ยนเป็นสายใหม่

ในชั่วขณะที่สายธนูขึงตึง เสียง “หึ่ง” แผ่วเบาก็ดังขึ้นจากคันธนู

จากนั้นเขาปลดกระบอกลูกธนูที่แขวนอยู่ข้าง ๆ ลงมา

เทลูกธนูทั้งหมดออกมา แล้วตรวจนับอย่างละเอียดท่ามกลางแสงสลัว

มีลูกธนูทั้งหมด 35 ดอก นี่คือสมบัติทั้งหมดที่บิดาทิ้งไว้ให้

ก้านลูกธนูส่วนใหญ่ทำจากไม้เนื้อแข็งตรง ขนหางเป็นขนไก่ฟ้าหรือนกอินทรี ใช้ด้ายป่านเส้นเล็กกับกาวปลาเชื่อมติดไว้อย่างประณีต

หัวลูกธนูทำจากเหล็ก ล้วนเป็นลูกธนูล่าสัตว์หัวแบนคล้ายสิ่ว ส่วนใหญ่สูญเสียความคมเดิมไปแล้ว กระทั่งก้านลูกธนู 5 ดอกยังมีรอยร้าวเล็ก ๆ

ในยามนี้ ลูกธนูทุกดอกล้วนล้ำค่าสำหรับเขา

จ้าวหลงถือคันธนูล่าสัตว์ที่ขึ้นสายเรียบร้อยกับกระบอกลูกธนู เดินไปยังลานบ้าน

วางกระบอกลูกธนูไว้ข้างเท้า แล้วหยิบลูกธนูล่าสัตว์หัวแบนที่ดูสมบูรณ์ที่สุดออกมาหนึ่งดอก

เขายืนอยู่ฝั่งหนึ่งของลานใกล้ประตูเรือน แล้วมองไปยังอีกฝั่ง

ตรงนั้นมีกองฟืนที่ผ่าเรียบร้อยแล้วกับตอไม้ใหญ่สองตอซึ่งใช้เป็นเขียง

พื้นผิวตอหนึ่งเต็มไปด้วยรอยขวานและรอยดาบ เหมาะจะใช้เป็นเป้าพอดี