กลับถึงบ้าน
ภายในเรือนยังคงอบอวลด้วยกลิ่นจาง ๆ ของการเผาโกฐจุฬาลัมพา
จ้าวหลงเดินไปข้างโอ่งน้ำ เปิดฝาไม้แล้วใช้กระบวยน้ำเต้าตักน้ำเย็นขึ้นมาครึ่งกระบวย
เงยหน้าขึ้นกรอกลงคอรวดเดียวจนหมด
น้ำเย็นชื่นใจชะล้างลำคอที่แห้งผากและร้อนผ่าวหลังจากวิ่ง ทั้งยังช่วยระงับความร้อนรุ่มในอกที่ยังไม่สงบลงจากความตื่นเต้นและการออกกำลังกายได้เล็กน้อย
เขาเช็ดคราบน้ำตรงมุมปาก ก่อนถอนหายใจยาว จากนั้นจึงนึกเรียกหน้าต่างระบบออกมา
แผงแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏชัดเจนเป็นพิเศษภายในเรือนที่ค่อนข้างมืดสลัว
【ตัวละคร: จ้าวหลง】
【ทักษะ:
การขว้าง (ลบล้างขีดจำกัด)【แม่นยำทุกนัด】
วิดพื้น (ขั้นเล็ก) (0/500)
สควอท (ขั้นเล็ก) (0/500)
วิ่ง (ขั้นชำนาญ) (373/1000)】
【วิชายุทธ์: ไม่มี】
ทักษะวิ่งมาถึงระดับ “ขั้นชำนาญ” แล้ว
การวิ่งกลับจากเนินหินรกร้างในครั้งนี้มีระยะทางราวหนึ่งพันกว่าเมตร ไม่เพียงทำให้ทักษะวิ่งเลื่อนขึ้นเป็นขั้นชำนาญ แต่ยังสะสมความชำนาญได้มากกว่าสามร้อยแต้ม
ประสิทธิภาพไม่เลว อีกทั้งการวิ่งยังช่วยฝึกฝนร่างกายทั่วทั้งร่างและเพิ่มสมรรถภาพได้จริง ความรู้สึกที่ขาทั้งสองเบาสบาย ลมหายใจยาวสม่ำเสมอนั้นไม่ใช่เรื่องลวง
สายตาของจ้าวหลงหยุดอยู่บนอักษรสีทองสี่ตัว【แม่นยำทุกนัด】ชั่วขณะ มุมปากพลันยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่อมีความมั่นใจเช่นนี้แล้ว หลายเรื่องก็ลงมือทำได้อย่างเต็มที่
เขาหันหลัง กวาดตามองเตาที่ว่างเปล่า ก่อนหยุดสายตาลงบนกระต่ายป่ากับไก่ป่าตากแห้ง รวมถึงเนื้อหมักเค็มครึ่งชิ้น
ก่อนหน้านี้เขาประหยัดอาหารมาโดยตลอด คอยคำนวณว่าข้าวฟ่างกับเนื้อเพียงน้อยนิดจะพอกินไปได้นานแค่ไหน จึงกินอย่างระมัดระวังทุกคำ
แต่ยามนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
เมื่อมี【แม่นยำทุกนัด】อยู่ในมือ ก็หมายถึงมีแหล่งอาหารที่มั่นคง
กระต่ายป่า ไก่ป่าในภูเขา หรือแม้แต่ปลาในลำธาร ขอเพียงเข้ามาในระยะร้อยเมตร ก็เท่ากับเดินเข้ามาอยู่ในชามข้าวของเขาแล้ว
เสบียงอันน้อยนิดนั้นไม่จำเป็นต้องกระเบียดกระเสียรอีกต่อไป
พอคิดเช่นนี้ ท้องก็ส่งสัญญาณหิวโหยอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที