จ้าวหลงรั้งม้าไว้ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ก่อนพลิกตัวลงจากหลังม้า จูงบังเหียนเดินเข้าไปในหมู่บ้าน
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากขี่ม้าเข้าไป เพียงแต่ม้าเตี้ยตัวนี้แม้จะเชื่อง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นสัตว์เลี้ยง หากมันตกใจจนไก่เป็ดหรือลูกเด็กเล็กแดงของบ้านใดแตกตื่นขึ้นมาบนทางแคบในหมู่บ้าน ย่อมกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก อีกทั้งเด็กหนุ่มที่เกิดมาเป็นพรานยากจนอย่างเขา ขี่ม้าโอ้อวดไปทั่วถนน ย่อมสะดุดตาเกินไป
ทว่าเขาประเมินแรงสะเทือนทางสายตาของการจูงม้ากลับหมู่บ้านต่ำไปอย่างเห็นได้ชัด
เพิ่งเดินเข้ามาได้ไม่ไกล คนแรกที่เห็นเขาคือป้าหลี่ ซึ่งกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกำแพงลานบ้าน ปอกถั่วฝักยาว
ป้าหลี่เงยหน้ามองแวบหนึ่ง ตอนแรกไม่ใส่ใจนัก ก่อนก้มลงปอกถั่วต่ออีกสองฝัก แล้วจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน ถั่วในมือร่วงลงพื้น
“จ้าว... จ้าวหลง?! นี่เจ้า...”
สายตาของป้าหลี่กวาดไปมาระหว่างตัวเขากับม้าที่จูงอยู่หลายรอบ ปากอ้ากว้างจนยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง
จ้าวหลงพยักหน้าให้นาง
“ป้าหลี่ ไม่พบกันนาน”
“โอ๊ย เด็กคนนี้! ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเจ้าไปอยู่ที่ไหนมา แล้วยังจูงม้ากลับมาอีก ร่ำรวยแล้วหรือ?”
เสียงของป้าหลี่แหลมใส ดังไปได้ไกลถึงครึ่งถนน
เสียงร้องเรียกของนางทำให้เพื่อนบ้านทยอยชะโงกหน้าออกมา
ไม่นานก็มีคนหลายคนมายืนอยู่บนทางในหมู่บ้าน ทุกสายตาจับจ้องจ้าวหลงกับม้าเตี้ยขนเป็นเงางามที่อยู่ข้างกาย เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังหึ่ง ๆ ขึ้นมา
“นั่นไม่ใช่เด็กบ้านสกุลจ้าวหรอกหรือ?
ไม่เห็นหน้าค่าตามาเดือนหนึ่ง ข้านึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียแล้ว...”
“ดูม้าที่เขาจูงสิ! นั่นม้าเชียวนะ!
นอกจากล่อแก่ที่บ้านผู้ใหญ่บ้านใช้ลากรถแล้ว บ้านไหนในหมู่บ้านเรามีม้าอีก?”
“ต้องใช้เงินกี่ตำลึงกัน เขาไปเอาเงินมาจากไหน?”
“ดูท่าทางมีชีวิตชีวานั่นสิ ไม่เหมือนเมื่อเดือนก่อนเลย แข็งแรงขึ้นมาก...”
จ้าวหลงไม่หยุดฝีเท้าเพื่อตอบเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น เพียงจูงม้าเดินไปตามทางในหมู่บ้านอย่างไม่เร่งไม่ร้อน มุ่งหน้ากลับบ้าน
เขาไม่ใส่ใจสายตาและเสียงกระซิบที่ตามหลังมา
นับตั้งแต่สังหารหมาป่าสองตัวนั้น เขาก็คุ้นชินกับการเป็นจุดสนใจของคนในหมู่บ้านแล้ว