กล่าวถึงจ้าวหลง หลังจากได้รับเงินและม้าจากหัวหน้าคุ้มภัยหลิวกับผู้ดูแลหวังแล้ว ก็ขี่ม้าเดินทางไปอย่างสบายใจ
ม้าขาสั้นสีเทาตัวนั้นแม้จะไม่ใช่ม้าชั้นเลิศ ทว่ามีนิสัยอ่อนโยนเป็นข้อดี ยามเดินก็มั่นคง ไม่โคลงเคลง
จ้าวหลงนั่งอยู่บนหลังม้า ตามขบวนรถไปอย่างเชื่องช้า สบายกว่าก่อนหน้านี้ที่ต้องขดตัวอยู่บนกองสินค้าไม่น้อย
ผู้ดูแลหวังปฏิบัติต่อเขาอย่างมีไมตรีมากขึ้นทุกที ทุกครั้งที่หยุดพักก็มักนำชาร้อนกับเสบียงแห้งมามอบให้ด้วยตนเอง ระหว่างสนทนายังแฝงการหยั่งเชิง อยากรู้ว่าเขาสืบทอดวิชาจากสำนักใด และเหตุใดจึงจะไปเส้าหลิน
จ้าวหลงเพียงตอบเลี่ยงไปว่า ตั้งแต่เล็กติดตามบิดาออกล่าสัตว์ ส่วนวิชายิงธนูเรียนมาจากผู้เฒ่าเก็บสมุนไพรคนหนึ่งในหุบเขา ส่วนการไปเส้าหลินก็เพราะอยากไปเห็นสำนักต้นกำเนิดแห่งวิชายุทธ์ใต้หล้า
ผู้ดูแลหวังเห็นว่าซักถามอะไรไม่ได้ จึงไม่เซ้าซี้ เพียงแต่ท่าทีเอาอกเอาใจยิ่งขึ้น
ส่วนหัวหน้าคุ้มภัยหลิวพูดน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่ความเคารพที่มีต่อจ้าวหลงกลับเพิ่มขึ้นหลายส่วน
ยามว่าง บางครั้งเขาก็ชี้แนะเคล็ดลับการขี่ม้าให้จ้าวหลงสองสามประโยค ทั้งการปรับจังหวะให้เข้ากับม้า การรักษาจุดศูนย์ถ่วงยามม้าโคลง และการควบคุมทิศทางกับความเร็วของม้าผ่านบังเหียนและการขยับขาเพียงเล็กน้อย
จ้าวหลงจดจำทุกอย่างไว้ แล้วค่อย ๆ ทดลองฝึกฝน สองวันผ่านไป ฝีมือขี่ม้าก็คล่องแคล่วขึ้นอยู่บ้าง
【วิชาขี่ม้า (ขั้นเริ่มต้น): 47/100】
บนแผงระบบมีทักษะใหม่เพิ่มขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
【ตัวละคร: จ้าวหลง】
【ทักษะ:
การขว้าง (ลบล้างขีดจำกัด)【แม่นยำทุกนัด】
วิ่ง (ลบล้างขีดจำกัด)【ก้าวไวราวเหาะ】
การฟันฟาด (ขั้นสมบูรณ์): 1370/10000
สควอท (ขั้นใหญ่): 2503/5000
วิดพื้น (ขั้นชำนาญ): 58/5000
ซิตอัป (ขั้นชำนาญ): 745/1000
การยิงธนู (ขั้นเล็ก): 386/500
วิชาขี่ม้า (ขั้นเริ่มต้น): 47/100】
【วิชายุทธ์: ไม่มี】
เดินทางมาได้สองวัน ภูมิประเทศก็เริ่มขรุขระขึ้นเรื่อย ๆ
แนวเขาสองข้างทางหลวงสูงชันขึ้นทุกที ต้นไม้หนาทึบจนบดบังฟ้าและตะวัน