เมื่อกลับมาถึงลานด้านหน้าของอารามหลวง หัวหน้าสำนักคุ้มภัยหลิวเหลือบมองนักพรตเฒ่าที่นอนแผ่อยู่บนพื้น เจ็บจนเอ่ยปากไม่ออก แววตาเย็นเยียบประหนึ่งน้ำแข็งกลางเหมันต์
เขาไม่ลังเล เดินไปหยุดตรงหน้านักพรตเฒ่าแล้วนั่งยองลง กล่าวเสียงขรึมว่า
“เจ้าทำร้ายผู้คนมานับไม่ถ้วน วันนี้ข้าจะลงทัณฑ์แทนสวรรค์เอง”
นักพรตเฒ่าเบิกตากว้าง ขยับปากคล้ายอยากร้องขอชีวิต ทว่าหัวหน้าสำนักคุ้มภัยหลิวไม่เปิดโอกาสให้
แสงดาบวาบขึ้น
ดาบขนห่านกรีดเป็นเส้นโค้งฉับไวแม่นยำ ผ่านลำคอของนักพรตเฒ่าไปอย่างเที่ยงตรง
โลหิตพุ่งทะลัก ร่างของนักพรตเฒ่ากระตุกอยู่สองสามครั้ง ก่อนเสียงครางอู้อี้จะดังจากลำคอ แล้วก็แน่นิ่งไปในที่สุด
ในดวงตาคู่นั้นยังมีแววหวาดกลัวและไม่ยินยอมหลงเหลืออยู่ ทว่าม่านตากลับพร่าเลือนอย่างรวดเร็ว
จ้าวหลงยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้านข้าง ในใจไร้ซึ่งความสงสาร มีเพียงความสงบนิ่งเย็นชา
คนชั่วช้าเช่นนี้ ตายไปก็สมควรแล้ว
หัวหน้าสำนักคุ้มภัยหลิวเช็ดคราบเลือดบนดาบกับร่างนักพรตเฒ่าจนสะอาด เก็บดาบเข้าฝัก แล้วหันกลับไปมองเด็กนักพรตที่ยังสั่นเทาอยู่ตรงมุมห้อง
เด็กนักพรตหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง สองมือกอดเข่า สั่นไปทั้งร่างราวกับลูกนกตกน้ำ
พอเห็นหัวหน้าสำนักคุ้มภัยหลิวเดินเข้ามา ร่างก็หดวูบ เสียงสั่นเครือราวกับกำลังร้องไห้
“อย่า... อย่าฆ่าข้า... ข้าไม่ได้สมัครใจ... ข้าไม่ได้สมัครใจจริง ๆ...”
หัวหน้าสำนักคุ้มภัยหลิวย่อตัวลงตรงหน้าเขา น้ำเสียงอ่อนลง
“กู่เอ๋อร์ อย่ากลัว พวกเราไม่ฆ่าเจ้า”
กู่เอ๋อร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอหยาดน้ำมองเขา ริมฝีปากสั่นระริก คล้ายไม่กล้าเชื่อ
“เจ้าถูกนักพรตปีศาจนั่นบังคับ พวกเราเข้าใจ”
หัวหน้าสำนักคุ้มภัยหลิวถอนหายใจ
“แต่เจ้าช่วยนักพรตปีศาจทำร้ายผู้คน นี่ก็เป็นความจริงเช่นกัน
พวกเราจะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่โดยไม่สนใจไม่ได้ แต่ก็พาเจ้าเดินทางไปด้วยทุกหนแห่งไม่ได้”
น้ำตาของกู่เอ๋อร์พรั่งพรู เสียงสะอื้นจนพูดแทบไม่เป็นคำ
“ข้า... ข้ารู้ว่าทำเรื่องไม่ดี... แต่ข้าไม่มีทางเลือก... หากไม่เชื่อฟังเขา เขาก็จะตีข้า... ทั้งยังขู่ว่าจะสับข้าเป็นชิ้น ๆ ด้วย...”