หนึ่งปีผ่านไปในพริบตา
กำแพงเมืองอำเภอหยางกู่ยังคงเป็นกำแพงเมืองสายเดิม ถนนหนทางก็ยังเป็นถนนสายเก่า ทว่าจ้าวหลงไม่ใช่จ้าวหลงคนเดิมเมื่อหนึ่งปีก่อนอีกแล้ว
ตลอดหนึ่งปีนี้ เขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
เริ่มจากเสื้อเหล็ก วิชานี้บรรลุขีดจำกัดขั้นที่มีความชำนาญกว่า 80,000 ไปตั้งแต่ปีก่อนแล้ว เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงหลักแสน
และก้าวสุดท้ายนั้น เขาก็ข้ามผ่านไปได้อย่างราบรื่นภายใต้ “ความช่วยเหลือ” ของอู่ซงที่ฝึกประมือกับเขาวันแล้ววันเล่า
ตลอดปีที่ผ่านมา อู่ซงแทบจะประมือกับจ้าวหลงทุกวัน
แรกเริ่มเขายังรู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง อย่างไรเสีย คนที่ยืนนิ่งให้เขาชกได้ตามใจเช่นนี้ ทั่วทั้งอำเภอหยางกู่ก็คงหาอีกคนไม่ได้
แต่เมื่อเวลาผ่านไป อู่ซงก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ตอนแรก เมื่อเขาชกใส่ จ้าวหลงยังถอยหลังไปครึ่งก้าว และหน้าอกยังปรากฏรอยแดงเป็นปื้น
ต่อมา เมื่อเขาชกใส่ จ้าวหลงกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ทว่าหมัดของเขาเองกลับเจ็บร้าวเพราะแรงสะท้อน
“ตูโถวจ้าว ร่างกายท่านแข็งแกร่งขึ้นทุกทีแล้ว”
ครั้งหนึ่งอู่ซงนวดหมัดที่แดงก่ำของตน พลางกล่าวอย่างจนปัญญาอยู่บ้าง
“หมัดนี้ของข้าชกลงไป ต่อให้เป็นแผ่นหินเขียวก็ควรแตกเป็นเสี่ยง ๆ แต่พอชกลงบนตัวท่าน กลับคล้ายชกใส่ทั่งเหล็ก”
จ้าวหลงเพียงยิ้ม ไม่ได้กล่าวอะไรมาก
เขาเหลือบมองพรสวรรค์ใหม่ที่ได้รับหลังเสื้อเหล็กลบล้างขีดจำกัดบนหน้าต่างระบบ — 【กายาเหล็กกล้า】
ผิวหนัง กล้ามเนื้อ กระดูก และอวัยวะภายใน ล้วนแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ยากจะทำลาย (ท่านผู้อ่านทั้งหลายลองนึกถึงซูเปอร์แมนหรือโฮมแลนเดอร์ได้ตามสะดวก)
คำอธิบายนี้ดูเรียบง่าย ทว่าผลลัพธ์ที่แท้จริงกลับเหนือความคาดหมายของเขาไปมาก
เขาเคยให้อู่ซงใช้ดาบตำนานฟันแขนตน คมดาบถึงกับบิ่น แต่บนแขนกลับเหลือเพียงรอยขาวจาง ๆ
เขายังเคยให้อู่ซงใช้ปลายทวนแทงหน้าอก ปลายทวนงอ แต่หน้าอกของเขาแม้แต่ผิวหนังก็ไม่ถลอก
อู่ซงในตอนนั้นตะลึงจนตาค้าง กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่
“ตูโถวจ้าว ท่านยังเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่?”
จ้าวหลงไม่อาจตอบคำถามนี้ได้
ต่อไปคืออวิ๋นเจียจ้งกับก้าวกายาเงาพฤกษา