ครึ่งเดือนผ่านพ้นไปอย่างเงียบงัน ดุจสายน้ำไหลริน ท่ามกลางการวิ่งและหยาดเหงื่อที่พรั่งพรูวันแล้ววันเล่า
ตลอดครึ่งเดือนนี้ ชีวิตของจ้าวหลงเรียบง่ายจนแทบจะน่าเบื่อ
ยามรุ่งสาง เขาออกจากเรือนดิน วิ่งเหยาะไปตามทางในหมู่บ้านจนถึงอำเภอหยางกู่ วิ่งวนรอบนอกเมืองหนึ่งรอบแล้วจึงวิ่งกลับหมู่บ้านต้าชือ
ยามบ่ายพักผ่อนเพียงครู่เดียว ก็เริ่มวิ่งรอบหมู่บ้านอีกรอบ
บางครั้งชาวบ้านที่อยู่ริมคันนาหรือหลังแนวกำแพงลานเรือนจะเห็นร่างที่ชุ่มเหงื่อวิ่งผ่านไป ตอนแรกยังมองตามอยู่สองสามครั้ง แต่ต่อมาก็ชินเสียแล้ว
เจ้าหนุ่มตระกูลจ้าวคนนั้น ตั้งแต่บิดาจากไปก็ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน วัน ๆ เอาแต่วิ่งหรือฝึกฝน ไม่ก่อเรื่อง ไม่ทำร้ายผู้ใด จะทำอะไรก็ช่างเถิด
การทำเป็นมองไม่เห็น กลับกลายเป็นท่าทีที่ชาวบ้านมีต่อจ้าวหลงโดยพร้อมเพรียงกัน
ยามนี้ แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมหมู่บ้านต้าชือให้กลายเป็นสีส้มแดงอันอบอุ่น
บนถนนดินนอกหมู่บ้าน จ้าวหลงกำลังลากขาทั้งสองข้างที่หนักอึ้งดุจถ่วงตะกั่ว ค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว
【วิ่ง (ขั้นสมบูรณ์): 96105/100000】
ยังขาดอีก 3,895 เมตร
วิ่งต่ออีกสองรอบ ตัวเลขก็เพิ่มขึ้นเป็น【วิ่ง (ขั้นสมบูรณ์): 98113/100000】
ในที่สุดจ้าวหลงก็ฝืนต่อไม่ไหว ขาทั้งสองอ่อนยวบ เขาเดินโซเซไปใต้ต้นไหวแก่ลำต้นคดงอริมทาง ก่อนทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง
แผ่นหลังพิงลำต้นหยาบกร้าน เขาเงยหน้าขึ้นหอบหายใจเฮือกใหญ่ หน้าอกกระเพื่อมรุนแรงราวกับสูบลมที่ชำรุด
เขายื่นมือแตะกระบอกไม้ไผ่เล็กที่ผูกไว้ข้างเอว ดึงจุกออกแล้วเงยหน้าดื่มอึกหนึ่ง
ในกระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำต้มเย็นผสมเกลือเล็กน้อย นี่คือประสบการณ์ที่เขาค่อย ๆ สั่งสมมาตลอดครึ่งเดือน การดื่มแต่น้ำไม่ช่วยคลายเหนื่อย ต้องเติมเกลือเข้าไปด้วย มิเช่นนั้นวิ่งได้ไม่นานก็จะเป็นตะคริว
น้ำเกลือเย็นฉ่ำไหลผ่านลำคอที่แห้งผากและร้อนผ่าว ช่วยให้สดชื่นขึ้นชั่วครู่
เขาพักอยู่ราว 10-20 นาที ปล่อยให้หัวใจที่เต้นถี่ค่อย ๆ สงบลง และให้ความเหนื่อยล้าราวกับจะกลืนกินผู้คนบรรเทาเบาบางลงบ้าง
เมื่อรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว จ้าวหลงก็ยันลำต้นลุกขึ้น ยืดขาและเอวที่แข็งเกร็ง