ฮวาเสี่ยวเม่ยหันกลับมา มองฮวาหรงด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง นางหวังให้เขาพูดจาแข็งกร้าวสักสองสามคำโต้แย้งจ้าวหลง
นางเชื่อว่าพี่ชายของตนมิใช่คนชั่วที่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างแน่นอน ขอเพียงอธิบายเรื่องราวให้กระจ่าง อีกฝ่ายก็อาจยอมผ่อนปรนได้บ้าง
ทว่าฮวาหรงกลับนิ่งเงียบ
เขาก้มหน้ามองภรรยาข้างกายกับบุตรน้อยที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของนาง จากนั้นจึงมองน้องสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อนวูบหนึ่ง
แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น สบตาจ้าวหลงตรงๆ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำอย่างหนักแน่นว่า
“ผู้ใดก่อเรื่อง ผู้นั้นย่อมรับผิดชอบ
เมื่อวานข้าซุ่มโจมตีกองทัพทางการ ทั้งยังยิงธนูใส่ท่าน ล้วนเป็นการกระทำของข้าฮวาหรงเพียงผู้เดียว ไม่เกี่ยวข้องกับผู้อื่น
ท่านจะฆ่าหรือจะเฆี่ยนตี ก็จัดการกับข้าฮวาหรงเถิด ขอเพียงท่านเมตตา อย่าพาลไปถึงภรรยากับบุตรและน้องสาวของข้า”
ฮวาเสี่ยวเม่ยชะงักงัน
นางอ้าปาก คล้ายอยากกล่าวสิ่งใด ทว่าฮวาหรงยกมือขึ้นห้ามไว้
ฮวาหรงหันไปมองฮวาเสี่ยวเม่ย น้ำเสียงเจือความขมขื่นและจนใจอยู่หลายส่วน
“เสี่ยวเม่ย เขาคือจ้าวหลง วีรบุรุษปราบพยัคฆ์แห่งอำเภอหยางกู่
เจ้าไม่เคยเอ่ยกับข้าบ่อยๆ หรอกหรือว่า จ้าวตูโถวเป็นวีรบุรุษเก่งกาจเพียงใด ทั้งยังใช้มือเปล่าปราบพยัคฆ์ร้ายบนเขาจิ่งหยางซาน และกวาดล้างค่ายโจรในหุบเขายิ่นหม่าได้อย่างไร
วันนี้ได้พบตัวจริงแล้ว เหตุใดกลับพูดไม่ออกเล่า?”
ใบหน้าของฮวาเสี่ยวเม่ยพลันแดงก่ำ
แน่นอนว่านางรู้จักจ้าวหลง
สองปีมานี้ เรื่องราวของวีรบุรุษปราบพยัคฆ์เลื่องลือไปทั่วแถบซานตง แม้นางเป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่ง ก็ยังเลื่อมใสวีรบุรุษในตำนานผู้นี้