บทที่ 31 เรื่องจิปาถะ
จ้าวหลงจูงม้าเดินเข้าสู่ถนนจื่อสือ
เรือนหลังใหม่ที่เพิ่งซื้ออยู่ช่วงกลางถนน ห่างจากหอสิงจื่อเพียงร้อยก้าว ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านผ้า ข้างกันเป็นโรงสุรา และเฉียงไปฝั่งตรงข้ามยังมีร้านขายของชำ ทำเลสะดวกสบายอย่างแท้จริง
เขาควักกุญแจออกมาไขแม่กุญแจทองแดงบนประตู แล้วผลักบานไม้เปิดออก
กลิ่นฝุ่นจาง ๆ พัดเข้ามาปะทะใบหน้า
จ้าวหลงยืนอยู่ตรงประตู พลางพินิจเรือนสองชั้นหลังเล็กที่ตนจ่ายเงินเก้าสิบพวงเหรียญซื้อมา
โถงชั้นล่างว่างเปล่า พื้นปูด้วยอิฐเขียว ผนังฉาบเสียจนขาวโพลน
ด้านหลังโถงมีประตูบานหนึ่งเชื่อมไปยังลานเรือน
ลานเรือนกว้างกว่าที่เขาคิดไว้เล็กน้อย แม้จะมีวัชพืชขึ้นอยู่บ้าง แต่เพียงเก็บกวาดสักหน่อยก็จะกลายเป็นพื้นที่ใช้สอยที่ดีได้
ในลานยังมีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ แผ่นหินตรงขอบบ่อถูกใช้จนเรียบมันวาว ดูออกว่าเจ้าของเดิมใช้งานอยู่เป็นประจำ
บันไดอยู่ทางขวามือของโถง ทอดขึ้นไปยังชั้นสอง
เขาเดินขึ้นไปชั้นบน มีห้องสามห้องเรียงกันเป็นแถว แสงสว่างส่องถึงดี หน้าต่างหันตรงสู่ถนน
เมื่อยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ก็สามารถมองเห็นหลังคาที่ว่าการอำเภออยู่ไกล ๆ และผู้คนที่เดินขวักไขว่บนถนนใกล้ ๆ
“ไม่เลว”
จ้าวหลงเดินสำรวจตั้งแต่ชั้นบนลงมาชั้นล่าง โดยรวมแล้วพอใจอยู่ไม่น้อย
แม้จะเทียบกับเรือนที่ตกแต่งอย่างประณีตซึ่งเขาเคยเห็นในยุคปัจจุบันไม่ได้ แต่ในสมัยเป่ยซ่ง การมีเรือนสองชั้นติดถนนอยู่ใจกลางอำเภอ นับว่ามีสภาพความเป็นอยู่ดีทีเดียว
เขาเริ่มลงมือจัดห้องด้านในสุดของชั้นสอง ตั้งใจใช้ห้องนี้เป็นห้องนอนของตน
ในห้องมีโครงเตียงเปล่าอยู่หลังหนึ่ง บนแผ่นกระดานเตียงมีฝุ่นจับอยู่ชั้นหนึ่ง แต่ไม่มีร่องรอยแมลงกัดกิน ยังแข็งแรงดี
เขาหาผ้าขี้ริ้วมา ตักน้ำจากบ่อใส่ถัง แล้วเช็ดแผ่นกระดานเตียง ขอบหน้าต่าง และหน้าโต๊ะอย่างละเอียดสองรอบ ก่อนกวาดพื้นจนสะอาด แล้วจึงปูเครื่องนอนของตนลงไป
ห้องครัวอยู่ตรงมุมลานด้านหลังชั้นหนึ่ง เป็นเรือนแยกหลังหนึ่ง
เตาก่อด้วยดินเหนียวสีเหลือง มีหม้อเหล็กตั้งอยู่ด้านบน ก้นหม้อมีสนิมบาง ๆ จับอยู่