จ้าวหลงถือเลือดเสือไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือหิ้วเนื้อเสือ เดินไปตามถนนหลวงมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านต้าชือ
เขาเดินไม่เร็ว ฝีเท้ามั่นคง อารมณ์เบิกบาน
วันนี้ตั้งแต่รุ่งสางที่เขาต่อสู้กับเสือหน้าผากขาวตาโปนบนเขาจิ่งหยางซาน พอฟ้าสางก็ลากเสือลงจากเขา ครั้นเข้าเมืองยังถูกชาวบ้านรุมล้อม ได้พบผู้ว่าการอำเภอ ได้รับแต่งตั้งเป็นตูโถว ถูกแห่ประจาน แจกเงินรางวัล ไปเยี่ยมเพื่อนร่วมงาน เข้าพบผู้ว่าการอำเภอ ซื้อบ้าน เลี้ยงอาหารเพื่อนร่วมงาน...
ตลอดทั้งวันแทบไม่ได้หยุดพัก
แต่บัดนี้ ทุกอย่างก็คลี่คลายลงแล้ว
เขาก้มมองดาบประจำตำแหน่งเล่มใหม่เอี่ยมที่เอว แล้วลูบธนบัตรรับรองเงินหนึ่งร้อยพวงที่เหลืออยู่สองใบในอก มุมปากอดยกขึ้นไม่ได้
“ตูโถว...วีรบุรุษปราบเสือ...แปดร้อยพวง...”
เขาท่องคำเหล่านี้ในใจ ความรู้สึกช่างไม่เหมือนเรื่องจริงนัก
สามเดือนก่อน เขายังเป็นพรานยากจนที่ไม่รู้ว่ามื้อต่อไปจะได้กินหรือไม่
สามเดือนให้หลัง เขากลายเป็นบุคคลที่ผู้คนทั่วอำเภอหยางกู่รู้จัก มีตำแหน่งราชการ มีชื่อเสียง และมีทรัพย์สินกองโต
ระหว่างเดิน เขาเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาตามความเคยชิน
ม่านแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นท่ามกลางแดดยามบ่าย:
【ตัวละคร: จ้าวหลง】
【ทักษะ:
การขว้าง (ลบล้างขีดจำกัด)【แม่นยำทุกนัด】
การวิ่ง (ลบล้างขีดจำกัด)【ก้าวไวราวเหาะ】
การฟันฟาด (ลบล้างขีดจำกัด):【ลงมือทีหลังแต่ถึงก่อน】
สควอท (ลบล้างขีดจำกัด):【ขาแข็งแรง】
วิดพื้น (ลบล้างขีดจำกัด): 14921/100000
ซิตอัป (ลบล้างขีดจำกัด): 6354/100000
การยิงธนู (ขั้นชำนาญ): 519/1000
การขี่ม้า (ขั้นชำนาญ): 724/1000】
วิชายุทธ์:
เสื้อเหล็ก (ขั้นสมบูรณ์): 200/10000
หมัดสยบพยัคฆ์ (ขั้นสมบูรณ์): 7966/10000】
สายตาของเขากวาดผ่านหน้าต่างตามความเคยชิน ก่อนจะชะงักกึก
“หืม?”
เขาหยุดฝีเท้า จ้องแถบวิชายุทธ์ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ความชำนาญของเสื้อเหล็กเพิ่มขึ้นแล้ว
เขาจำได้แม่นยำว่าเมื่อคืนก่อนออกเดินทางไปเขาจิ่งหยางซาน เขาเคยดูหน้าต่างระบบ ความชำนาญของเสื้อเหล็กยังเป็นศูนย์
เพิ่งทะลวงถึงขั้นสมบูรณ์ ความชำนาญก็ถูกล้างจนเริ่มสะสมใหม่จากศูนย์
แต่บัดนี้ ความชำนาญของเสื้อเหล็กกลับแสดงเป็น 200/10000